Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
အံ့ဩဖြယ္ ေဇာင္ယုဟြမ္
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအဆင့္အတန္း ျမင့္မားသည့္ နာမည္ႀကီး Murphy အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ တတ္ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ဒီေနရာရွိ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက စီနီယာ အထက္တန္း ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲ မတိုင္ခင္ နိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားၾကလိမ့္မည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအထက္တန္း ေက်ာင္းကို တက္ေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းနားသို႔ ေျပာင္းေနမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ၅ သန္းကို ေတာင္းဆိုတာက ရႈယုရွန္း လိုက်ည္ဆံအဝလို လူမ်ိဳးေတြအတြက္ အ႐ူးလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။
သူတို႔ကားက ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ရပ္တန႔္သြားခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတံခါး အျပင္ဘက္တြင္ ဇိမ္ခံကားမ်ားစြာ ရပ္ထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလး အမ်ားစုက ကားထဲက ထြက္လာၾကၿပီး ယာဥ္ေမာင္းေတြက အတြင္းေရးမႉးေတြ ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ အေမေတြက လိုက္ပို႔ၾကတာ ရွားသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလက္ကို ကားတံခါးကို ဖြင့္ဖို႔ ကိုင္လိုက္ေပမဲ့ ခ်က္ခ်င္း မဖြင့္လိုက္ပဲ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ဘက္ကို လွည့္လိုက္ၿပီး ၿပဳံးျပလိုက္သည္။
“စိတ္မပူပါနဲ႕၊ ငါနဲ႕ အတူလိုက္ဝင္လိုက္ပါ”
လီဂ်င္းယြမ္ ကခ်က္ခ်င္း ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေတာ့ ဘာမွမေျပာေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုစိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ သတိရသြားသည္။
“အို၊ သူ႔အတြက္ ဆံညွပ္ ေမ့သြားခဲ့တာပဲ”
သူမရဲ႕ စိုက္ၾကည့္မႈက ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုမသက္သာသလို ခံစားလိုက္လိုက္ရသည္။
“အဆင္ေျပပါတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကိုၾကည့္လိုက္သည္။
“အတြင္းေရးမႉးခ်န္း မွာကပ္ေၾကး အပိုရွိလား?”
“ကားထဲမွာ အပိုရွိတယ္”
အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကသူမဘာလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ေနလဲဆိုတာကို နားလည္လိုက္သည္။ ဒါက နည္းနည္း ႐ူးသြပ္တဲ့ အႀကံဉာဏ္လို႔ ေတြးလိုက္ေပမဲ့ သူမ ေပ်ာ္ေနသမွ် ဘာမွမျဖစ္နိုင္ဘူးလို႔ စဥ္းစားလိုက္မိသည္။
ဒါေၾကာင့္ ကပ္ေၾကးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး တစ္ရႉးနဲ႕အတူ သူမကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထိုင္ခုံေပၚတြင္ သူမဘာသာ အဆင္ေျပေအာင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ အနားကို တိုးသြားလိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကသူမကို ၾကည့္ေတာင္ မၾကည့္နိုင္ေပ။ သတိလက္လြတ္ သူ႕မ်က္လုံးေတြကို ခ်က္ခ်င္း မွိတ္လိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတစ္ရႉးကို သူမလက္ေပၚတြင္ တင္လိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕နဖူးေပၚတြင္ တင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကပ္ေၾကးကို ျမႇောက္လိုက္ၿပီး သူ႕နဖူးေပၚက ရွည္ေနသည့္ ဆံပင္ေတြကို ျဖတ္လိုက္သည္။
သူမရဲ႕ အသက္ရႉသံကို လီဂ်င္းယြမ္ ခံစားနိုင္သည္။ သူက ထိုေနရာတြင္ပဲ ထိုင္ေနၿပီး လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲေပ။ အခ်ိန္ခနေလး အတြင္း ၿပီးသြားခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဆံပင္ေတြကို တစ္ရႉးနဲ႕ ညွပ္လိုက္ၿပီး ကားထဲက အမွိုက္ဘုံးထဲကို ပစ္လိုက္ၿပီး ကပ္ေၾကးကို အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ဆီကို ျပန္ေပးလိုက္သည္။ သူမက ျပန္ျပင္ထိုင္လိုက္ၿပီး သူမေခါင္းကို ေစာင္းလိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ လက္ရာကို ၾကည့္လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ သူမဆံပင္တြင္ ခ်ည္ႏွောင္ထားသည့္ ႀကိဳးကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕ဆံပင္ကို အေနာက္ကေန စီးေပးလိုက္သည္။ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကလွည့္လိုက္ၿပီး တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ေကာင္းလိုက္တာ! အရမ္းေကာင္းတဲ့ ဒီဇိုင္းပဲ!”
“ငါလည္း ထင္တယ္!” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေတာက္ပသည့္ အၿပဳံးျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမကို တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး လွည့္သြားခဲ့သည္။
“သြားရေအာင္!” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလွည့္လိုက္ၿပီး တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး အရင္ဆုံး ကားထဲကေန ထြက္လိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ကသူမ အေနာက္ကေန လိုက္သြားၾကသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္က ေက်ာင္းဝင္ေပါက္နဲ႕ နီးလာခ်ိန္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က အေဝးကေန အသံေတြကို ၾကားေနရသည္။
“ေဟး၊ ၾကည့္! ေဇာင္ယုဟြမ္ ပဲ!”
“သူမ ထြက္မေျပးဘူးလား?”
“သူမက ေက်ာင္းလာတယ္? ငါသာ သူမ ေနရာမွာဆိုရင္ အရင္ဆုံး အိမ္က အမ်ိဳးသမီးကို ေသတဲ့အထိ ရိုက္ႏွက္ၿပီး သူမေခၚလာတဲ့ သမီးကိုလည္း ရိုက္ႏွက္ပစ္မွာ… ေက်ာင္းကိစၥကို ဘယ္သူက စိတ္ဝင္စားမွာလဲ?”
မူလပိုင္ရွင္က ဒီခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးေတြနဲ႕ ဘယ္တုန္းကမွ မရင္းႏွီးခဲ့ေပ။ ဒီေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားတိုင္းက ေကာင္းမြန္တဲ့ မိသားစုကေန ေမြးဖြားလာၾကၿပီး လြတ္လပ္သည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကသည္။
သဘာဝအရ သူတို႔က စပ္စုတာေတြကို မလုပ္ၾကဘူး။ ၾကည့္ရတာ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြၾကားမွာ ဒီကိစၥက ပ်ံ့ႏွံ႕ေနပုံပဲ။ ဒီကိစၥက ေဇာင္အိမ္ေတာ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္လာခ်ိန္တြင္ တကယ္ပဲ ေလွာင္ရယ္စရာ ကိစၥျဖစ္လာခဲ့သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က တစ္ခ်ိန္တည္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၾကၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္သီးဆုပ္လိုက္ၾကသည္။ အတင္းေျပာေနၾကသည့္ ေကာင္ေလးနဲ႕ ေကာင္မေလးမ်ားကို တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္ေနၿပီး အရမ္းႀကီး ရႈပ္ေထြးေအာင္ မလုပ္ၾကေပ။
သူတို႔အားလုံးက သူတို႔ထက္ အသက္ႀကီးပုံေပၚေပမဲ့ သူတို႔က အရမ္းကာကြယ္ေပးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တာ သိသာသည္။ သူတို႔ တြန္းအားေပးလာခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြ အလြယ္တကူ ဖယ္ရွားပစ္နိုင္လိမ့္မယ္ လို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး တူညီစြာ ေကာက္ခ်က္ခ်လိဳက္သည္။
အခုခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ဘက္ကို လွည့္လိုက္ၿပီး ေနာက္ဆုံး စကားေျပာခဲ့သည့္ ေကာင္ေလးကို ေျပာလိုက္သည္။
“သူတို႔ကို ေသတဲ့အထိ ရိုက္လိုက္ရင္ နင္က ငါ့အစား ေထာင္ထဲသြားေပးမွာလား? ဒါမွမဟုတ္ ငါ နင့္ကို ၅ သန္းေပးမယ္၊ ငါ့အစား သူတို႔ကို သြားရိုက္ေပး၊ ဘယ္လိုလဲ?”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတကယ္ကို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည့္ မိန္းကေလး ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ မင္းအနားကို သူမက တစ္လွမ္းတိုးလိုက္တာနဲ႕ သူမရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေအာက္ကေန မလြတ္ေျမာက္နိုင္ဘူး။ ေကာင္ေလးက မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ ရွက္သြားၿပီး ေခါင္းမာစြာ ေအာ္လိုက္သည္။
“ငါက ေငြလိုတယ္လို႔ မင္းထင္လို႔လား?”
“အို၊ နင့္အေဖရဲ႕ ဇနီးအသစ္က နင့္ညီေလးကို ငိုေအာင္လုပ္လိုက္လို႔ ႏွစ္လစာ မုန႔္ဖိုးျဖတ္ထားတယ္ဆိုတာ ငါတို႔အားလုံးသိတယ္။ အခုေတာ့ နင္က ကားၿပိဳင္ပြဲမွာ အနိုင္ရေအာင္ လုပ္ေနတယ္ဆို… ငါ့ေငြေတြက နင့္အတြက္ ၆ လေလာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သုံးလို႔ရမွာပါ”
ေကာင္ေလး ကသူ႕စိတ္ထဲ ဘာေတြပဲရွိရွိ ၿမိဳခ်လိဳက္ၿပီး အဆင္မေျပစြာ ေမးလိုက္သည္။
“မင္းေငြေတြက ဘယ္ေနရာကေန ရတာလဲ?”
“ေဇာင္ခ်ီ ကေန၊ ဒီလမုန႔္ဖိုးေလ”
“သူက နင့္ကို မုန႔္ဖိုးေပးေနတုန္းလား? ေနာက္ၿပီး ဒီေလာက္ေတာင္လား?” ေကာင္ေလးက ေျပာလိုက္သည္။
“သူက တျခားဘယ္သူ႕ကို ေငြေပးမွာလဲ? ရႈယုရွန္း?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအၿပဳံးေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“သူမအိမ္မက္ထဲမွာပဲ ရမယ္!”
“အံ့ဩစရာပဲ!”
ေငြေတြနဲ႕ ႀကီးျပင္းလာၾကသည့္ ဒီကေလးအုပ္စုက အလြန္အမင္း ကာကြယ္ေပးခဲ့တာေၾကာင့္ သူတို႔က တကယ္ကို အ႐ြယ္မေရာက္ပဲ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ေတြက တစ္ခ်ိန္လုံး ေျပာင္းလဲေနၾကသည္။
ပညာေရးအေပၚ တည္ေဆာက္မႈနဲ႕ အေလးထားမႈျဖင့္ ႀကီးျပင္းလာၿပီး နိုင္ငံျခားသြားဖို႔သာ ေလ့လာေနၾကသည္။ သူတို႔အာ႐ုံက ဒီေက်ာင္းအေပၚတြင္ မရွိေပ။ ဒါေၾကာင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေဘးနားတြင္ ကေလးအုပ္စုက ဝိုင္းေနၾကၿပီး ေမးၾကေလသည္။
“ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တာလဲ?”
“သူငယ္ခ်င္းတို႔၊ ဒါက အေတာ္ေလးကို မယုံနိုင္စရာပဲ!”
“အဲ့အမ်ိဳးသမီးက ေဇာင္ရဲ႕အိမ္တံခါးကေနေတာင္ ဝင္လာနိုင္ခဲ့တာ၊ သူမက အေတာ္ေလးကို အႀကံအစည္ႀကီးမားတယ္၊ ေနာက္ၿပီး မင္းက မင္းအေဖဆီကေနေတာင္ မုန႔္ဖိုးရလာေသးတယ္?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလူအုပ္ႀကီးကို တြန္းလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါ့အေရွ႕ကေန ဖယ္၊ ငါနဲ႕ တျခားသူပါတာ မျမင္ဘူးလား?”
ေနာက္ဆုံးေတာ့ လူအုပ္ႀကီးက အေနာက္ကို တစ္လွမ္းဆုတ္သြားၾကၿပီး သူမအတြက္ ေနရာေပးလိုက္ေပမဲ့ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုစိုက္ၾကည့္ေနၾကတုန္းပင္။
ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ခ်မ္းသာသည့္ လူအမ်ားစုတြင္ သူတို႔ရဲ႕ လက္ထပ္ထားသည့္ မိန္းမအျပင္ အျပင္တြင္လည္း သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြရွိၾကသည္။ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ သူတို႔ခ်စ္သူေတြကို အိမ္ကိုေခၚလာၿပီး သူတို႔ဇနီးနဲ႕အတူ တစ္ခန္းထဲေတာင္ မွ်သုံးၾကေသးသည္။
ဇနီးသည္အမ်ားစုက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ေငြကို ႀကိဳက္သလို သုံးနိုင္ေနသမွ် ဒီကိစၥေတြကို အရမ္းဂ႐ုမစိုက္ေပ။ သူတို႔က ဂ႐ုမစိုက္ၾကေပမဲ့ သူတို႔ကေလးေတြကေတာ့ ကြာျခားသည္။
သူတို႔က ငယ္႐ြယ္ၿပီး တရားမဝင္ ကေလးေတြက လာၿပီး သူတို႔ရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကို တူးထုတ္ၾကတာကိုေတာ့ မုန္းတီးၾကသည္။ ေသခ်ာေပါက္ကို တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေသတဲ့အထိ ရိုက္ႏွက္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းက စ,ေနာက္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
သူတို႔အနာဂတ္ ဘဝကို ဒီလိုမ်ိဳး အရွက္မဲ့သည့္ အျပဳအမူေတြကို လုပ္ၿပီး စြန႔္လႊတ္ဖို႔ ႐ူးသြပ္ၾကမွာ မဟုတ္ေပ။ သူတို႔အားလုံးက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုစိုက္ၾကည့္ေနၿပီး သူမက ဒါကို ဘယ္လိုဆြဲထုတ္လာလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သိခ်င္ေနၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမရဲ႕ ယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ေလးနဲ႕ လွည့္လိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔အၾကားကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လွည့္လိုက္ၿပီး တျခား ခ်မ္းသာသည့္ ကေလးေတြကို လက္ျပလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အခု ငါ အထဲဝင္ေတာ့မယ္ေနာ္!”
“အို၊ c’mon မသြားပါနဲ႕ဦး ေဇာင္ယုဟြမ္! သူတို႔က ဘယ္သူေတြလဲ? မင္းေဆြမ်ိဳးလား? အရင္တုန္းက သူတို႔ကို တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးပါဘူး!” လူတိုင္းက သူမအေနာက္ကေန လိုက္လာၾကရင္း ေမးလိုက္ၾကသည္။
“ငါ့အေမရဲ႕ ေမြးစားထားတဲ့ ကေလးေတြ” ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုၫႊန္ျပလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “ငါ့အစ္ကို” ေနာက္ေတာ့ လီဂ်င္းယြမ္ ကိုၫႊန္ျပလိုက္သည္။ “ငါ့ေမာင္ေလး”
တျခားကေလးေတြက အမ်ားႀကီး မေတြးၾကေပမဲ့ သူမရဲ႕ မိတ္ဆက္မႈေၾကာင့္ ရယ္ေမာလိုက္ၾကသည္။
“ဟားဟားဟား၊ အဲ့အမ်ိဳးသမီးက အဓိကအရာကို ထုတ္ျပလိုက္တာလား? သူမသားေတြက တရားဝင္ေတာင္ မလုပ္နိုင္ေသးခဲ့တာလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“Nope!” ဒါက သူမ မရပ္တန႔္နိုင္ခင္မွာပဲ မၾကာခင္ သတင္းထြက္လာေတာ့မယ္။ သူတို႔အားလုံးက ဒီရယ္စရာကို ေတြ႕သြားၾကသည္။
“ဒီညမင္းတို႔ေနရာကို ငါတို႔ လာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုလဲ?”
“အင္း! ငါတို႔ မင္းအစ္မကိုလည္း ျမင္ခ်င္တယ္။ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းအစ္မ အစစ္အမွန္ မဟုတ္ဘူး၊ အဲ့မိန္းကေလးက ဒီအရာေတြ အားလုံးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုခံစားရမလဲဆိုတာ ၾကည့္ဖို႔ပဲ…..”
“ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္”
“နင္တို႔ေတြ အရမ္းစကားမ်ားတာပဲ!”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔နဲ႕ စကားေျပာခ်င္စိတ္ မရွိေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။
“နင့္လိုပဲ” မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “အရင္က နင္က စကားအမ်ားႀကီး မေျပာဘူး!” သူမေဘးက တစ္ေယာက္ကလည္း ထ,ေျပာလိုက္သည္။
“အဲ့ဒါ ဟုတ္တယ္၊ တျခားလူေတြက မင္းကို စကားေျပာရင္ အၿမဲတမ္း လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့တယ္! အမ်ားဆုံးက မင္းမ်က္လုံးကို လွည့္လိုက္တာပဲ!”
“အဲ့ဒီ့တုန္းက ငါ့အေမက ေနမေကာင္းဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ငါစကား မေျပာခ်င္ခဲ့ဘူး”
“အင္း၊ ငါ ခန႔္မွန္းမိတယ္….”
လူတိုင္းက ရယ္လိုက္ၾကၿပီး ဟာသလုပ္ၾကကာ အရင္က ခံစားခ်က္ေတြက လုံးလုံး ေျပာင္းလဲသြားၾကသည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က စကားတစ္လုံးမွ မေျပာၾကေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ လက္သီးေတြကေတာ့ ေျပသြားခဲ့သည္။
ဒါက သူတို႔ အေတြးပဲ။
သူမ ရပ္လိုက္ခ်ိန္တိုင္း အဲ့ေနရာက အလင္းဆုံး အေတာက္ပဆုံး ေနရာျဖစ္သြားသည္။ သူမက လိမၼာပါးနပ္ၿပီး လွပသည္။ အရင္တုန္းက ရင္ဆိုင္ရၿပီး အာ႐ုံစိုက္မႈ အလည္ကို ေရာက္သြားသလိုမ်ိဳး လြယ္ကူစြာနဲ႕ ေျပာင္းလဲသြားနိုင္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က အရင္တုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မခံစားဖူးေပ။ ေတာက္ပသည့္ ရတနာတစ္ခုကို ေတာက္ပသည့္ ေနရာတြင္ ထားထားသလိုမ်ိဳး အရမ္းအားေကာင္းၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဝိဉာဥ္ကိုေတာင္ စုပ္ယူနိုင္တာက သူမရဲ႕ေမြးရာပါ ျဖစ္မယ္လို႔ သူတို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။
ဒါေပမဲ့ သူမ ရွိေနတဲ့ေနရာကို အခုေတာ့ သူတို႔ ေရာက္ရွိနိုင္ခဲ့သည္။
ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ေရွ႕က ေက်ာင္းႀကီးကို တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ မီးေလာင္ကြၽမ္းသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကသူတို႔အတြက္ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြကို လ်င္ျမန္စြာ လုပ္ေဆာင္လိုက္သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က အတန္းအတူတူတြင္ တက္ေရာက္ဖို႔ စီစဥ္ေပးလိုက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ေတြကို သူတို႔ဆီ ပို႔ေပးလိုက္သည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေတြ႕သည့္အရာအားလုံးကို တိတ္ဆိတ္စြာ စူးစမ္းေနၾကသည္။
သူတို႔ဆီက အသိတစ္ခုက စတင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္….
လူတစ္ေယာက္က ဘဝတြင္ အတားအဆီးေတြကို ကိုင္တြယ္နိုင္စြမ္းရွိစြာ ႀကီးျပင္းရမည္။ မဟုတ္ရင္ သူတို႔က ခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးေတြနဲ႕ တူသြားလိမ့္မည္။ သူတို႔က ခ်မ္းသာသည့္ မိသားစုမွ ျဖစ္ေပမဲ့ သူတို႔အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ဆန႔္က်င္ခ်င္တဲ့အခါ သူတို႔မွာ ျငင္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
ထို႔အျပင္ လူတစ္ေယာက္က အင္အား၊ အဆင့္အတန္းနဲ႕ ခ်မ္းသာမႈေတြလည္း ရွိရမည္။ သူတို႔တြင္ ဒီအရာအားလုံး ရွိမွသာ သူတို႔လက္ေတြ ေျခေတြက အသုံးဝင္လာလိမ့္မည္။
ဒါေၾကာင့္….. သူတို႔ အ႐ြယ္ေရာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။
သူတို႔ ပိုၿပီးပိုင္ဆိုင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒါမွ သူတို႔ သူမကို ဂ႐ုစိုက္ေပးနိုင္မယ္။
သူတို႔ရဲ႕ ပထမဆုံး ေက်ာင္းတက္ရက္က အရမ္းႀကီး အလြန္အကြၽံ မဟုတ္ေသာ္လည္း အာ႐ုံစူးစိုက္မႈ နည္းပါးျခင္း မရွိေပ။
ဒီအခ်က္ကေတာ့ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕အတူလာတာေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး တျခားအခ်က္ကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ငယ္႐ြယ္တဲ့ အသက္အ႐ြယ္နဲ႕ေတာင္ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အာ႐ုံစိုက္မႈေတြက ရရွိၾကသည္!
ထိုအသက္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးေတြက က်ား၊မ မတူ ကြဲျပားမႈကို ေကာင္းစြာသိၿပီး ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ဘယ္လို ဆြဲေဆာင္မႈရွိလဲဆိုတာ ရွာေဖြေနၾကသည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကရွပ္အကၤ်ီနဲ႕ ေဘာင္းဘီရွည္ကို ဝတ္ထားၿပီး သူ႕ဆံပင္ အရွည္ေတြက ျဖတ္ပစ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ႕ရဲ႕သန႔္ရွင္းသပ္ရပ္သည့္ အသြင္အျပင္က ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။
သူ႕ပုံစံက မိန္းကေလးမ်ား ႀကိဳက္ၾကသည့္ မဂၢဇင္းက ဂ်ပန္အိုင္ေဒါလ္မ်ားနဲ႕ တူေနသျဖင့္ တျခားေကာင္ေလးေတြ အၾကားတြင္ သူက ဆြဲေဆာင္မႈရွိေလသည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလည္း ရွပ္အကၤ်ီနဲ႕ ေဘာင္းဘီရွည္ကို ဝတ္ဆင္ထားေပမဲ့ သူက လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ဆန႔္က်င္ဘက္ပင္။ သူက အေတာ္ေလး ၾကည့္ေကာင္းေပမဲ့ သူ႕ဆီကေန ဘာမွန္းမသိသည့္ အရွိန္အဝါေတြက ထြက္ေနခဲ့သည္။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ လူတိုင္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္က ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကို သံေခ်ာင္းေတြကို မွီၿပီးၾကည့္ေနခဲ့ၾကသည္။
“ကိုယ္ရံေတာ္နဲ႕ တူတယ္” တစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္သည္။
သူ႕ေဘးက မိန္းကေလးက သူမမ်က္လုံးကို လွည့္လိုက္ၿပီး “နင္ဘာသိလို႔လဲ? သူတို႔က မင္းသားနဲ႕ တူတာ၊ အိုေက?”
“ေလြ႕မန္မန္ နင္ကာတြန္းေတြ အရမ္းဖတ္လြန္းေနၿပီ!”
“သူတို႔က သူရဲေကာင္းေတြနဲ႕ တူတာ”
“နင္လည္း ကာတြန္းေတြ အရမ္းဖတ္လြန္းေနၿပီ!”
“ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕အစ္ကိုကို ငါ့ဆီငွားမယ္လို႔ ထင္လား?”
“မင္းရဲ႕ ျပႆနာက ဘာလဲ? သူက နင့္ကို ဘာေၾကာင့္ ငွားမွာလဲ?”
“ငါ့မွာ အစ္ကိုမရွိဘူး…. ငါလည္း အစ္ကိုလိုခ်င္တယ္…”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအိမ္ကိုျပန္ခ်ိန္တြင္ သူမက ဘယ္အတန္းေဖာ္ကိုမွ မဖိတ္ခဲ့ေပ။
ေဇာင္အိမ္ေတာ္မွာ အဆင္မေျပတဲ့ ေလထုေတြ ရွိေနတယ္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကဆိုဖာေပၚတြင္ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ သူမက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ႏူးညံ့စြာ ၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္၊ အေတာ္ပဲ၊ သမီးကို ေျပာစရာရွိတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘာအာ႐ုံမွ မေပးေပ။
“ရက္အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ က်င္းပမဲ့ နန္အိမ္ေတာ္က စားေသာက္ပြဲမွာ ပါဝင္ဖို႔ သမီးအတြက္ ဖိတ္ၾကားကဒ္ ေပးခဲ့တယ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခြၽတ္လိုက္ၿပီး ရႈယုရွန္း ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး လွည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ စိတ္ထဲတြင္တာ့ သူမအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ အႀကံေကာင္းရွိသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမႏႈတ္ခမ္းကို အနည္းငယ္ ေစ့လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“တျခားဘယ္သူ႕ကို ဖိတ္ထားေသးလဲ?”
“သမီးအေဖနဲ႕ ငါ့ကို” ရႈရန္ေဟြ႕ ကၿပဳံးၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာလိုက္သည္။
“ရႈရန္ရွန္း ေကာမပါဘူးလား?”
ဒါက စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္!
နန္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ သခင္ေလးက ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲဆိုတာ သူမ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သူက နိုင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ေနခ်ိန္မွာ အသက္မျပည့္သည့္ မိန္းကေလးနဲ႕ ရႈပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းကေန သုံးႀကိမ္အထိ ထုတ္ခံခဲ့ရသည္။
နန္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈက အေဝးႀကီးကို မေရာက္နိုင္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ထိုကိစၥအားလုံးကို အနည္က်ေစရန္ အေတာ္ေလး ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို လက္လႊတ္လိုက္ၿပီး အိမ္ကို ျပန္လာနိုင္ခဲ့ရသည္။
အခုေတာ့ သူတို႔က သူ႕အတြက္ အက်င့္သီလေကာင္းသည့္ ဇနီးအား ရွာေပးခ်င္ၾကသည္။
တစ္ခုက အိမ္မွာေနၿပီး အိမ္မႈကိစၥေတြကို ဂ႐ုစိုက္ရမယ္၊ ကေလးေတြကို ေမြးေပးရမယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းၫူရဘူး၊ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့ သူ႕ေဘးမွာ မိန္းကေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားေနပါေစ ဂ႐ုမစိုက္ရဘူး။
ေဇာင္ယုဟြမ္ တကယ္ပဲ ဒီလူကို မလိုခ်င္ဘူး၊ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို အရမ္းႀကီးကို ေလးစားၿပီး ဦးၫႊတ္ထားရမွာလဲ?
ရႈယုရွန္း နဲ႕ဒီသခင္ေလးနန္က ေကာင္းကင္နတ္ဖက္တဲ့ စုံတြဲလို႔ ခံစားရတယ္!
အခုေတာ့ သူတို႔က သူမကိုပဲ ဖိတ္ခဲ့ၾကၿပီး ရႈယုရွန္း မပါေပ၊ သူမက ဒင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ မရွိေပ။ သူတို႔က ဒင္နဲ႕ သေဘာတူညီခ်က္ မရေသးေပ။ နန္အိမ္ေတာ္က လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕လႊမ္မိုးမႈအတြက္ ဒီလိုမ်ိဳး ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
လန္ဂ်င္းဇီ သည္တျခားႀကီးမားသည့္ ညွိႏွိုင္းမႈကို ရခဲ့တယ္ဆိုတာကို အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ဆီကေန သူမ ၾကားခဲ့ရသည္။
04.06.2020 (Thur)
………………………
<Unicode>
အံ့ဩဖွယ် ဇောင်ယုဟွမ်
ဇောင်ယုဟွမ် ကအဆင့်အတန်း မြင့်မားသည့် နာမည်ကြီး Murphy အထက်တန်းကျောင်းတွင် တတ်ရောက်နေခဲ့သည်။ ဒီနေရာရှိ ကျောင်းသားအများစုက စီနီယာ အထက်တန်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားကြလိမ့်မည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကအထက်တန်း ကျောင်းကို တက်ရောက်ပြီး ကျောင်းနားသို့ ပြောင်းနေမယ်လို့ ပြောပြီး ၅ သန်းကို တောင်းဆိုတာက ရှုယုရှန်း လိုကျည်ဆံအဝလို လူမျိုးတွေအတွက် အရူးလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့ကားက ကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းတံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဇိမ္ခံကားမ်ားစြာ ရပ္ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်လေး၊ ကောင်မလေး အမ်ားစုက ကားထဲက ထွက်လာကြပြီး ယာဉ်မောင်းတွေက အတွင်းရေးမှူးတွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ အေမေတြက လိုက်ပို့ကြတာ ရှားသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလက္ကို ကားတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကိုင်လိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်း မဖွင့်လိုက်ပဲ ကောင်လေး နှစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါနဲ့ အတူလိုက်ဝင်လိုက်ပါ”
လီဂျင်းယွမ် ကချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကေတာ့ ဘာမှမပြောပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
“အို၊ သူ့အတွက် ဆံညှပ် မေ့သွားခဲ့တာပဲ”
သူမရဲ့ စိုက်ကြည့်မှုက ဟုန်ချန်းမင်း ကိုမသက္သာသလို ခံစားလိုက်လိုက်ရသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကအတွင်းရေးမှူးချန်း ကိုကြည့်လိုက်သည်။
“အတွင်းရေးမှူးချန်း မှာကပ်ကြေး အပိုရွိလား?”
“ကားထဲမွာ အပိုရှိတယ်”
အတွင်းရေးမှူးချန်း ကသူမဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲဆိုတာကို နားလည်လိုက်သည်။ ဒါက နည်းနည်း ရူးသွပ်တဲ့ အကြံဉာဏ်လို့ တွေးလိုက်ပေမဲ့ သူမ ပျော်နေသမျှ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။
ဒါကြောင့် ကပ်ကြေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ရှူးနဲ့အတူ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကထိုင်ခုံပေါ်တွင် သူမဘာသာ အဆင်ပြေအောင် ထိုင်လိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် အနားကို တိုးသွားလိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် ကသူမကို ကြည့်တောင် မကြည့်နိုင်ပေ။ သတိလက်လွတ် သူ့မျက်လုံးတွေကို ချက်ချင်း မှိတ်လိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကတစ်ရှူးကို သူမလက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် ရဲ့နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကပ်ကြေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးပေါ်က ရှည်နေသည့် ဆံပင်တွေကို ဖြတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ အသက်ရှူသံကို လီဂျင်းယွမ် ခံစားနိုင်သည်။ သူက ထိုနေရာတွင်ပဲ ထိုင်နေပြီး လှုပ်တောင်မလှုပ်ရဲပေ။ အချိန်ခနလေး အတွင်း ပြီးသွားခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဆံပင်တွေကို တစ်ရှူးနဲ့ ညှပ်လိုက်ပြီး ကားထဲက အမွိုက္ဘုံးထဲကို ပစ်လိုက်ပြီး ကပ်ကြေးကို အတွင်းရေးမှူးချန်း ဆီကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ပြန်ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမဆံပင်တွင် ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် ရဲ့ဆံပင်ကို အေနာက္ကေန စီးပေးလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးချန်း ကလှည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ! အရမ်းကောင်းတဲ့ ဒီဇိုင်းပဲ!”
“ငါလည်း ထင်တယ်!” ဇောင်ယုဟွမ် ကတောက်ပသည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမကို တိတ္ဆိတ္စြာ ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်သွားခဲ့သည်။
“သွားရအောင်!” ဇောင်ယုဟွမ် ကလှည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး ကားထဲကေန ထွက်လိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ကသူမ အေနာက္ကေန လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်က ကျောင်းဝင်ပေါက်နဲ့ နီးလာချိန်တွင် လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က အေဝးကေန အသံတွေကို ကြားနေရသည်။
“ဟေး၊ ကြည့်! ဇောင်ယုဟွမ် ပဲ!”
“သူမ ထွက်မပြေးဘူးလား?”
“သူမက ကျောင်းလာတယ်? ငါသာ သူမ နေရာမှာဆိုရင် အရင်ဆုံး အိမ္က အမျိုးသမီးကို သေတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ပြီး သူမခေါ်လာတဲ့ သမီးကိုလည်း ရိုက်နှက်ပစ်မှာ… ကျောင်းကိစ္စကို ဘယ္သူက စိတ်ဝင်စားမှာလဲ?”
မူလပိုင်ရှင်က ဒီချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ ဒီကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသားတိုင်းက ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုကေန မွေးဖွားလာကြပြီး လွတ်လပ်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။
သဘာဝအရ သူတို့က စပ်စုတာတွေကို မလုပ်ကြဘူး။ ကြည့်ရတာ ချမ်းသာတဲ့ လူတွေကြားမှာ ဒီကိစ္စက ပျံ့နှံ့နေပုံပဲ။ ဒီကိစ္စက ဇောင်အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်လာချိန်တွင် တကယ်ပဲ လှောင်ရယ်စရာ ကိစ္စဖြစ်လာခဲ့သည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က တစ်ချိန်တည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ်လိုက်ကြသည်။ အတင်းပြောနေကြသည့် ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေးများကို တိတ္ဆိတ္စြာ ကြည့်နေပြီး အရမ်းကြီး ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ကြပေ။
သူတို့အားလုံးက သူတို့ထက် အသက်ကြီးပုံပေါ်ပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းကာကွယ်ပေးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ သိသာသည်။ သူတို့ တွန်းအားပေးလာချိန်မှာ သူတို့တွေ အလြယ္တကူ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လိမ့်မယ် လို့နှစ်ယောက်စလုံး တူညီစြာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
အခုချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့သည့် ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်လိုက်ရင် နင်က ငါ့အစား ထောင်ထဲသွားပေးမှာလား? ဒါမှမဟုတ် ငါ နင့်ကို ၅ သန်းပေးမယ်၊ ငါ့အစား သူတို့ကို သွားရိုက်ပေး၊ ဘယ္လိုလဲ?”
ဇောင်ယုဟွမ် ကတကယ္ကို ချစ်ဖို့ကောင်းသည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မင်းအနားကို သူမက တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ကောင်လေးက မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ရှက်သွားပြီး ခေါင်းမာစွာ အော်လိုက်သည်။
“ငါက ငွေလိုတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား?”
“အို၊ နင့်အဖေရဲ့ ဇနီးအသစ္က နင့်ညီလေးကို ငိုအောင်လုပ်လိုက်လို့ နှစ်လစာ မုန့်ဖိုးဖြတ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါတို့အားလုံးသိတယ်။ အခုတော့ နင်က ကားပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရအောင် လုပ်နေတယ်ဆို… ငါ့ငွေတွေက နင့်အတွက် ၆ လလောက်တော့ ကောင်းကောင်း သုံးလို့ရမှာပါ”
ကောင်လေး ကသူ့စိတ်ထဲ ဘာတွေပဲရှိရှိ မြိုချလိုက်ပြီး အဆင်မပြေစွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းငွေတွေက ဘယ်နေရာကနေ ရတာလဲ?”
“ဇောင်ချီ ကေန၊ ဒီလမုန့်ဖိုးလေ”
“သူက နင့်ကို မုန့်ဖိုးပေးနေတုန်းလား? နောက်ပြီး ဒီလောက်တောင်လား?” ကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။
“သူက တခြားဘယ်သူ့ကို ငွေပေးမှာလဲ? ရှုယုရှန်း?” ဇောင်ယုဟွမ် ကအပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“သူမအိမ်မက်ထဲမှာပဲ ရမယ်!”
“အံ့ဩစရာပဲ!”
ငွေတွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာကြသည့် ဒီကေလးအုပ္စုက အလွန်အမင်း ကာကွယ်ပေးခဲ့တာကြောင့် သူတို့က တကယ္ကို အရွယ်မရောက်ပဲ သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေက တစ်ချိန်လုံး ပြောင်းလဲနေကြသည်။
ပညာရေးအပေါ် တည်ဆောက်မှုနဲ့ အလေးထားမှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာပြီး နိုင်ငံခြားသွားဖို့သာ လေ့လာနေကြသည်။ သူတို့အာရုံက ဒီကျောင်းအပေါ်တွင် မရှိပေ။ ဒါကြောင့် ဇောင်ယုဟွမ် ဘေးနားတွင် ကေလးအုပ္စုက ဝိုင်းနေကြပြီး မေးကြလေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ?”
“သူငယ်ချင်းတို့၊ ဒါက အတော်လေးကို မယုံနိုင်စရာပဲ!”
“အဲ့အမျိုးသမီးက ဇောင်ရဲ့အိမ်တံခါးကနေတောင် ဝင်လာနိုင်ခဲ့တာ၊ သူမက အတော်လေးကို အကြံအစည်ကြီးမားတယ်၊ နောက်ပြီး မင်းက မင်းအဖေဆီကနေတောင် မုန့်ဖိုးရလာသေးတယ်?” ဇောင်ယုဟွမ် ကလူအုပ်ကြီးကို တွန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့အရှေ့ကနေ ဖယ်၊ ငါနဲ့ တျခားသူပါတာ မမြင်ဘူးလား?”
နောက်ဆုံးတော့ လူအုပ်ကြီးက အေနာက္ကို တစ်လှမ်းဆုတ်သွားကြပြီး သူမအတွက် နေရာပေးလိုက်ပေမဲ့ သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုစိုက်ကြည့်နေကြတုန်းပင်။
ဟိုက်မြို့တော်ရဲ့ ချမ်းသာသည့် လူအများစုတွင် သူတို့ရဲ့ လက်ထပ်ထားသည့် မိန်းမအပြင် အပြင်တွင်လည်း သူတို့ရဲ့ ချစ်သူတွေရှိကြသည်။ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် သူတို့ချစ်သူတွေကို အိမ်ကိုခေါ်လာပြီး သူတို့ဇနီးနဲ့အတူ တစ်ခန်းထဲတောင် မျှသုံးကြသေးသည်။
ဇနီးသည်အများစုက သူတို့ကိုယ်တိုင် ငွေကို ကြိုက်သလို သုံးနိုင်နေသမျှ ဒီကိစ္စတွေကို အရမ်းဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြပေမဲ့ သူတို့ကလေးတွေကတော့ ကွာခြားသည်။
သူတို့က ငယ်ရွယ်ပြီး တရားမဝင် ကလေးတွေက လာပြီး သူတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို တူးထုတ်ကြတာကိုတော့ မုန်းတီးကြသည်။ သေချာပေါက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်နှက်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းက စ,နောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့အနာဂတ် ဘဝကို ဒီလိုမျိုး အရှက်မဲ့သည့် အပြုအမူတွေကို လုပ်ပြီး စွန့်လွှတ်ဖို့ ရူးသွပ်ကြမှာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ဒါကို ဘယ္လိုဆြဲထုတ္လာလဲဆိုတာ တော်တော်လေးကို သိချင်နေကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမရဲ့ ယုန်ကျောပိုးအိတ်လေးနဲ့ လှည့်လိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့အကြားကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်လိုက်ပြီး တျခား ချမ်းသာသည့် ကလေးတွေကို လက်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အခု ငါ အထဲဝင်တော့မယ်နော်!”
“အို၊ c’mon မသွားပါနဲ့ဦး ဇောင်ယုဟွမ်! သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ? မင်းဆွေမျိုးလား? အရင်တုန်းက သူတို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဘူးပါဘူး!” လူတိုင်းက သူမအေနာက္ကေန လိုက်လာကြရင်း မေးလိုက်ကြသည်။
“ငါ့အမေရဲ့ မွေးစားထားတဲ့ ကလေးတွေ” ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ကိုညွှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အစ္ကို” နောက်တော့ လီဂျင်းယွမ် ကိုညွှန်ပြလိုက်သည်။ “ငါ့မောင်လေး”
တခြားကလေးတွေက အများကြီး မတွေးကြပေမဲ့ သူမရဲ့ မိတ်ဆက်မှုကြောင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
“ဟားဟားဟား၊ အဲ့အမျိုးသမီးက အဓိကအရာကို ထုတ်ပြလိုက်တာလား? သူမသားတွေက တရားဝင်တောင် မလုပ်နိုင်သေးခဲ့တာလား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“Nope!” ဒါက သူမ မရပ်တန့်နိုင်ခင်မှာပဲ မကြာခင် သတင်းထွက်လာတော့မယ်။ သူတို့အားလုံးက ဒီရယ္စရာကို တွေ့သွားကြသည်။
“ဒီညမင်းတို့နေရာကို ငါတို့ လာမယ်ဆိုရင် ဘယ္လိုလဲ?”
“အင်း! ငါတို့ မင်းအစ်မကိုလည်း မြင်ချင်တယ်။ မဟုတ္ဘူး၊ မင်းအစ်မ အစစ်အမှန် မဟုတ္ဘူး၊ အဲ့မိန်းကလေးက ဒီအရာတွေ အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ္လိုခံစားရမလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ…..”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”
“နင်တို့တွေ အရမ်းစကားများတာပဲ!”
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့နဲ့ စကားပြောချင်စိတ် မရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“နင့်လိုပဲ” မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရင်က နင်က စကားအများကြီး မပြောဘူး!” သူမေဘးက တစ်ယောက်ကလည်း ထ,ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ဟုတ်တယ်၊ တခြားလူတွေက မင်းကို စကားပြောရင် အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်! အမ်ားဆုံးက မင်းမျက်လုံးကို လှည့်လိုက်တာပဲ!”
“အဲ့ဒီ့တုန်းက ငါ့အေမက နေမကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါစကား မပြောချင်ခဲ့ဘူး”
“အင်း၊ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်….”
လူတိုင်းက ရယ်လိုက်ကြပြီး ဟာသလုပ်ကြကာ အရင်က ခံစားချက်တွေက လုံးလုံး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က စကားတစ္လုံးမွ မပြောကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်သီးတွေကတော့ ပြေသွားခဲ့သည်။
ဒါက သူတို့ အေတြးပဲ။
သူမ ရပ်လိုက်ချိန်တိုင်း အဲ့နေရာက အလင်းဆုံး အေတာက္ပဆုံး နေရာဖြစ်သွားသည်။ သူမက လိမ္မာပါးနပ်ပြီး လှပသည်။ အရင်တုန်းက ရင်ဆိုင်ရပြီး အာရုံစိုက်မှု အလည်ကို ရောက်သွားသလိုမျိုး လွယ်ကူစွာနဲ့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က အရင်တုန်းက ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပေ။ တောက်ပသည့် ရတနာတစ္ခုကို တောက်ပသည့် နေရာတွင် ထားထားသလိုမျိုး အရမ်းအားကောင်းပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိဉာဉ်ကိုတောင် စုပ်ယူနိုင်တာက သူမရဲ့မွေးရာပါ ဖြစ်မယ်လို့ သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ ရှိနေတဲ့နေရာကို အခုတော့ သူတို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။
ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့ရှေ့က ကျောင်းကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မီးလောင်ကျွမ်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အတွင်းရေးမှူးချန်း ကသူတို့အတွက် စာရွက်စာတမ်းတွေကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က အတန်းအတူတူတွင် တက်ရောက်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံနှိပ်စာအုပ်တွေကို သူတို့ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က တွေ့သည့်အရာအားလုံးကို တိတ္ဆိတ္စြာ စူးစမ်းနေကြသည်။
သူတို့ဆီက အသိတစ္ခုက စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်….
လူတစ်ယောက်က ဘဝတွင် အတားအဆီးတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းရှိစွာ ကြီးပြင်းရမည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ တူသွားလိမ့်မည်။ သူတို့က ချမ်းသာသည့် မိသားစုမွ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့အသက်အရွယ်ကြောင့် သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ချင်တဲ့အခါ သူတို့မှာ ငြင်းဆိုပိုင်ခွင့်ရှိသည်။
ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်က အင်အား၊ အဆင့်အတန်းနဲ့ ချမ်းသာမှုတွေလည်း ရှိရမည်။ သူတို့တွင် ဒီအရာအားလုံး ရွိမွသာ သူတို့လက်တွေ ခြေတွေက အသုံးဝင်လာလိမ့်မည်။
ဒါကြောင့်….. သူတို့ အရွယ်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။
သူတို့ ပိုပြီးပိုင်ဆိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါမွ သူတို့ သူမကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မယ်။
သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရက်က အရမ်းကြီး အလွန်အကျွံ မဟုတ်သော်လည်း အာရုံစူးစိုက်မှု နည်းပါးခြင်း မရှိပေ။
ဒီအခ်က္ကေတာ့ သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့အတူလာတာကြောင့် ဖြစ်ပြီး တျခားအခ်က္ကေတာ့ သူတို့ရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့တောင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံစိုက်မှုတွေက ရရှိကြသည်!
ထိုအသက်အရွယ် မိန်းကလေးတွေက က်ား၊မ မတူ ကွဲပြားမှုကို ကောင်းစွာသိပြီး ကောင်လေး တစ်ယောက်က ဘယ္လို ဆွဲဆောင်မှုရှိလဲဆိုတာ ရှာဖွေနေကြသည်။
လီဂျင်းယွမ် ကရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ဆံပင် အရှည်တွေက ဖြတ်ပစ်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ရဲ့သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည့် အသွင်အပြင်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ပုံစံက မိန်းကလေးများ ကြိုက်ကြသည့် မဂ္ဂဇင်းက ဂျပန်အိုင်ဒေါလ်များနဲ့ တူနေသဖြင့် တခြားကောင်လေးတွေ အကြားတွင် သူက ဆွဲဆောင်မှုရှိလေသည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကလည်း ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ သူက လီဂျင်းယွမ် နဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ သူက အတော်လေး ကြည့်ကောင်းပေမဲ့ သူ့ဆီကနေ ဘာမှန်းမသိသည့် အရှိန်အဝါတွေက ထွက်နေခဲ့သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် လူတိုင်းက ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္က ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို သံချောင်းတွေကို မှီပြီးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“ကိုယ်ရံတော်နဲ့ တူတယ်” တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘေးက မိန်းကလေးက သူမမ်က္လုံးကို လှည့်လိုက်ပြီး “နင်ဘာသိလို့လဲ? သူတို့က မင်းသားနဲ့ တူတာ၊ အိုကေ?”
“လွေ့မန်မန် နင်ကာတွန်းတွေ အရမ်းဖတ်လွန်းနေပြီ!”
“သူတို့က သူရဲကောင်းတွေနဲ့ တူတာ”
“နင်လည်း ကာတွန်းတွေ အရမ်းဖတ်လွန်းနေပြီ!”
“ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့အစ်ကိုကို ငါ့ဆီငှားမယ်လို့ ထင်လား?”
“မင်းရဲ့ ပြဿနာက ဘာလဲ? သူက နင့်ကို ဘာကြောင့် ငွားမွာလဲ?”
“ငါ့မွာ အစ္ကိုမရွိဘူး…. ငါလည်း အစ်ကိုလိုချင်တယ်…”
ဇောင်ယုဟွမ် ကအိမ်ကိုပြန်ချိန်တွင် သူမက ဘယ်အတန်းဖော်ကိုမှ မဖိတ်ခဲ့ပေ။
ဇောင်အိမ်တော်မှာ အဆင်မပြေတဲ့ လေထုတွေ ရှိနေတယ်။ ရှုရန်ဟွေ့ ကဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုမြင်လိုက်ချိန်တွင် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ်၊ အတော်ပဲ၊ သမီးကို ပြောစရာရှိတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကဘာအာရုံမှ မပေးပေ။
“ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ကျင်းပမဲ့ နန်အိမ်တော်က စားသောက်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ သမီးအတွက် ဖိတ်ကြားကဒ် ပေးခဲ့တယ်”
ဇောင်ယုဟွမ် ကယုန်ကျောပိုးအိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်ပြီး ရှုယုရှန်း ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် စိတ်ထဲတွင်တာ့ သူမအတွက် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အကြံကောင်းရှိသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမနှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“တခြားဘယ်သူ့ကို ဖိတ်ထားသေးလဲ?”
“သမီးအဖေနဲ့ ငါ့ကို” ရှုရန်ဟွေ့ ကပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို?” ဇောင်ယုဟွမ် ကဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှုရန်ရှန်း ကောမပါဘူးလား?”
ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်!
နန်အိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်နေချိန်မှာ အသက်မပြည့်သည့် မိန်းကလေးနဲ့ ရှုပ်ခဲ့တာကြောင့် ကျောင်းကနေ သုံးကြိမ်အထိ ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။
နန်အိမ်တော်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက အဝေးကြီးကို မရောက်နိုင်တာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုကိစ္စအားလုံးကို အနည်ကျစေရန် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရည်ရွယ်ချက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး အိမ္ကို ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရသည်။
အခုတော့ သူတို့က သူ့အတွက် အကျင့်သီလကောင်းသည့် ဇနီးအား ရှာပေးချင်ကြသည်။
တစ္ခုက အိမ်မှာနေပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ရမယ်၊ ကလေးတွေကို မွေးပေးရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ မညည်းညူရဘူး၊ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူ့ဘေးမှာ မိန်းကလေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များနေပါစေ ဂရုမစိုက်ရဘူး။
ဇောင်ယုဟွမ် တကယ်ပဲ ဒီလူကို မလိုချင်ဘူး၊ ဘာကြောင့် သူ့ကို အရမ်းကြီးကို လေးစားပြီး ဦးညွှတ်ထားရမှာလဲ?
ရှုယုရှန်း နဲ့ဒီသခင်လေးနန်က ကောင်းကင်နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလို့ ခံစားရတယ်!
အခုတော့ သူတို့က သူမကိုပဲ ဖိတ်ခဲ့ကြပြီး ရှုယုရှန်း မပါပေ၊ သူမက ဒင်အိမ်တော်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု မရှိပေ။ သူတို့က ဒင်နဲ့ သဘောတူညီချက် မရသေးပေ။ နန်အိမ်တော်က လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့လွှမ်မိုးမှုအတွက် ဒီလိုမျိုး ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လန်ဂျင်းဇီ သည်တခြားကြီးမားသည့် ညှိနှိုင်းမှုကို ရခဲ့တယ္ဆိုတာကို အတွင်းရေးမှူးချန်း ဆီကေန သူမ ကြားခဲ့ရသည်။
04.06.2020 (Thur)
………………………
[text_hash] => 7b490493
)