Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
အစ္ကို
ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ ရႈယုရွန္း ကအိမ္ေတာ္မွာ ပုန္းေနခဲ့ၿပီး အျပင္ကို မထြက္ခဲ့ေပ။ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္တုန္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ ေရွ႕တြင္ သူမရႈံးနိမ့္ၿပီးေနာက္ သင္ခန္းစာ ယူနိုင္ခဲ့သည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူမ စိတ္ပ်က္ေနပါေစ သူမဘာသာ ျပင္ဆင္ရမယ္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေကာင္ေလးေတြနဲ႕ ကားထဲကို ဝင္ၿပီး ကားက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကေန ထြက္သြားၿပီးေနာက္ သူမက ျပတင္းကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး အျပင္ကို မုန္းတီးစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။
*****
ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားဘဝက အလိုက္သင့္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီေျပာင္းလဲမႈက အရမ္းကို လြယ္ကူတယ္လို႔ ခံစားေနရတာေၾကာင့္ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲ သြားဖို႔လုပ္လိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔အတြက္ လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္ သူတို႔အခ်ိန္ေတြက ဆိုး႐ြားတာေၾကာင့္ အတန္းတက္ျခင္းနဲ႕ယွဥ္ရင္ ဘာမွမဟုတ္ေပ။
အရာဝတၳဳေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါေစ သူတို႔က နားလည္ၿပီး အသိပညာေတြကို စုပ္ယူနိုင္ေသးသည္။
မၾကာခင္ မြန္းတည့္ခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေကာင္ေလးေတြဆီ သြားဖို႔ ဦးတည္လိုက္ၿပီး သူမအေနာက္က မိန္းကေလးေတြက ေအာ္လိုက္ၾကသည္။
“ေဇာင္ယုဟြမ္! ခနေလး! ငါတို႔နဲ႕ ေန႕လည္စာ စားပါ!”
“ခိုအီနန္းေတာ္ကို သြားရေအာင္!”
“ငါ့ကို ေစာင့္ဦး၊ ေဇာင္ယုဟြမ္!!”
လူတိုင္းက တူညီတဲ့ စက္ဝိုင္းထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္က တျခားလူကို အထင္ေသးျခင္း မရွိေပ။ သူတို႔က အတိတ္ေတြကို ထားခဲ့ၿပီး အခုေတာ့ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕ရင္းႏွီးခ်င္ေနၾကၿပီး သူမဆီက ကိစၥေလး တစ္ခု ႏွစ္ခုေလာက္ သင္ယူခ်င္ေနၾကသည္။
ဒါေၾကာင့္ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္ကေန လိုက္ေနခဲ့ၾကသည္။
သူတို႔က သူမဆီကေန သူတို႔အေဖဆီက ၁ သန္း၊ ၂ သန္းေလာက္ ရနိုင္မည့္ နည္းလမ္းကို သင္ယူဖို႔ မေစာင့္နိုင္ၾကေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ရဲ႕အတန္းဆီကို တည့္တည့္ သြားလိုက္သည္။ သူတို႔က ဒီေနရာတြင္ ရွိမေနတာကို သတိထားမိလိုက္သည္။
“ဒီအခ်ိန္က သူတို႔အတြက္ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ Ed အခ်ိန္ျဖစ္လိမ့္မယ္” တစ္ေယာက္က သူမကို ေျပာလိုက္သည္။
“ငါတို႔ အားကစား႐ုံကို သြားၿပီး ငါတို႔ဘာသာ ဘာေၾကာင့္မစစ္ေဆးရတာလဲ?”
ဒါေၾကာင့္ အုပ္စုတစ္ခုလုံးက ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္ကေန အားကစား႐ုံကို လိုက္သြားလိုက္ၾကသည္။
Murphy အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ အားကစား႐ုံ အေဆာက္အဦးႀကီး တစ္ခုရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားကြင္း၊ ေဘာလုံးကြင္း နဲ႕ပင္ေပါင္ေနရာ စသည္တို႔ ရွိၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူတို႔အားလုံးက ဘတ္စကတ္ေဘာကြင္းကို ေရာက္သြားၾကသည္။
ဒီအတန္းတြင္ လူတိုင္းက ပင္ေပါင္၊ ၾကက္ေတာင္ရိုက္တာေတြကို ကစားၾကေပမဲ့ ဒီေကာင္ေလးေတြကေတာ့ ဘတ္စကတ္ေဘာကို ကစားေနၾကသည္။
သူတို႔ ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားကြင္းကို ေရာက္သည္ႏွင္ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔အသက္အ႐ြယ္နဲ႕ တျခားလူေတြကို မမွီေသးတာေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႕ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေကာင္ေသးတယ္လို႔ ယူဆနိုင္သည္။
ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူတို႔က Murphy ေက်ာင္းအကၤ်ီကို ခြၽတ္ထားၿပီး လႈပ္ရွားရန္ လြယ္ကူသည့္ အဝတ္အစားကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး အေပၚဘက္ ၾကယ္သီးအနည္းငယ္ကို ျဖဳတ္ထားတာေၾကာင့္ ႂကြက္သားေတြ ေကာင္းေကာင္း မတည္ေဆာက္ရေသးသည့္ ရင္ဘတ္ကို ျမင္နိုင္သည္။
သူတို႔က ေခြၽးေတြနဲ႕ ႐ြဲေနၿပီး သူတို႔ေခြၽးေတြက ဆံပင္နဲ႕ မ်က္ႏွာထက္တြင္ ရွိေနသည္။ သူတို႔က ငယ္ေသးတာေၾကာင့္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေစသည့္ အခ်က္ကို ေလ်ာ့နည္းေစသည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီတြင္ ေနထိုင္စဥ္က အုပ္စုလိုက္ ကစားသည့္ အားကစားမ်ားျဖင့္ ကစားရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါတာေၾကာင့္ ပထမအႀကိမ္ ကစားကတည္းက ဒီကစားနည္းကို ခ်က္ခ်င္း စြဲလမ္းသြားခဲ့ၾကသည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက တျခားေကာင္ေလးမ်ား ကစားေနၾကသည့္ ေဘာလုံးကို ယူရန္ ခက္ခဲေနၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္က လူတခ်ိဳ႕က ထပ္မေစာင့္နိုင္ၾကေတာ့ပဲ ထိုေနရာကို ၾကည့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္ၾကသည္။
“အတန္းၿပီးၿပီ! အခုေက်ာင္းဆင္းၿပီ! သြားရေအာင္!”
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူ႕လက္ထဲက ေဘာလုံးကို ေဘးကို ပစ္လိုက္ၿပီး ထိုေနရာတြင္ပဲ ႏႈတ္ခမ္းကို ေစ့ပိတ္ထားၿပီး ရပ္ေနသည္။ ျပင္းထန္သည့္ လႈပ္ရွားမႈေတြက သူ႕ေခါင္းက ၾကည္လင္ေနသည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က ဘတ္စကတ္ေဘာ ဝင္ေပါက္ကို တစ္ၿပိဳက္နက္ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူတို႔ရဲ႕ ဝတ္စုံေတြကို ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္ၾကသည္။
သူတို႔က တကယ္ပဲ ဇာတ္လိုက္နဲ႕ ဗီလိန္ႀကီးပဲ၊ သူတို႔ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေတြက ျပဇာတ္အေနနဲ႕ စတင္ေနၿပီ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး အၿပဳံးႀကီးႀကီးကို ေပးလိုက္သည္။
“ဒါက အေတာ္ေလး အထင္ႀကီးစရာပဲ!”
“မဟုတ္ဘူး၊ ဒါက အထင္ႀကီးဖို႔ မေကာင္းဘူး” လီဂ်င္းယြမ္ ကေျပာလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္ မမွတ္မိပဲ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနသည္။ သူက သူမရဲ႕ အၿပဳံးကို ၾကည့္ေနၿပီး အခ်ိန္ခနၾကာၿပီးမွ အေဝးကို ၾကည့္လိုက္သည္။
“ျမန္ျမန္! ခိုအီနန္းေတာ္မွာ ႀကိဳတင္မွာထားၿပီးၿပီ!” တစ္ေယာက္က ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕လက္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ေလာလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕လက္ကို ဖယ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အိုေက၊ သြားႏွင့္ ငါတို႔ လိုက္ခဲ့မယ္” ထို႔ေနာက္ သူမက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘက္ကို လွည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေန႕လည္စာ သြားစားရေအာင္။ ေန႕လည္စာ စားၿပီးရင္ မြန္းလြဲပိုင္း အတန္းေတြမွာ ခနအိပ္လို႔ရတယ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီမွရိုးရွင္းသည့္ ေဖာ္ျပခ်က္ကပင္ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈနဲ႕ ေၾကနပ္မႈကို ခံစားရေစၿပီး သူတို႔ရဲ႕ အသက္အ႐ြယ္နဲ႕ တျခားသူေတြက အတူတူပဲလို႔ ခံစားရေစသည္။
ဒီအရာေတြက အရင္တုန္းက သူတို႔အတြက္ စိတ္ကူးလို႔မရနိုင္သည့္ အရာေတြျဖစ္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“အင္း”
“ျမန္ျမန္လုပ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ရင္း သူတို႔အေရွ႕ကေန ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူမအေနာက္ကေန အနည္းငယ္ အဆင္မေျပစြာျဖင့္ လိုက္သြားၾကသည္။
သူတို႔က ေလွ်ာက္သြားၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ေခြၽးေတြကို တစ္ရႉးနဲ႕ တခ်ိန္တည္း သုတ္လိုက္ၾကသည္။ သူတို႔က အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကစားေနခဲ့ၾကၿပီး ေခြၽးေတြကလည္း အေတာ္ေလး ထြက္ေနၾကသည္။ ဒီလႈပ္ရွားမႈေတြက အရင္တုန္းက တခါမွ မကစားဖူးတာေၾကာင့္ သူတို႔က အရမ္းကို စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကသည္။
သူတို႔ကိုယ္က ေခြၽးေတြနဲ႕ စို႐ြဲေနခဲ့သည္။ သူတို႔ဆီက အနံ႕ကို သူမ ရသြားနိုင္လား?
သတိလက္လြတ္ျဖင့္ သူတို႔က သူမအေနာက္ကေန ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ ပိုၿပီးဆုတ္လိုက္ၾကသည္။ သူတို႔က အေနာက္တြင္ က်န္ေနခဲ့တာကို ေဇာင္ယုဟြမ္ သတိထားမိလိုက္ၿပီး ျပန္လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ျမန္ျမန္!” ထို႔ေနာက္ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ကျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကိုသြားလိုက္သည္။ စားေသာက္ဆိုင္က ေက်ာင္းကေန သိပ္မေဝးပဲ ေက်ာင္းကေန ေလွ်ာက္သြားရင္ မိနစ္အနည္းငယ္သာ ၾကာသည္။
သခင္ေလးေတြနဲ႕ မိန္းကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ ခိုအီနန္းေတာ္ဆီကို သြားဖို႔ အခ်ိန္သိပ္မယူရေပ။ ခိုအီနန္းေတာ္က မန္ေနဂ်ာက ထြက္ကာ ႀကိဳဆိုခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားအားလုံးက ခ်မ္းသာသည့္ မိသားစုမွ ျဖစ္ၾကတာကို မန္ေနဂ်ာက ေကာင္းေကာင္းသိၿပီး သူတို႔အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္နဲ႕ေတာ့ သူတို႔ကို လ်စ္လ်ဴရႈမထားေပ။
မၾကာခင္တြင္ သူတို႔က သီးသန႔္ခန္းထဲ ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး မန္ေနဂ်ာက သူတို႔အတြက္ menu ကို ယူလာခဲ့သည္။ တျခားသူေတြ အားလုံးက မွာၿပီးေနာက္တြင္ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ လက္ထဲကို menu အားလ်င္ျမန္စြာ ထည့္ေပးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေဇာင္ယုဟြမ္၊ မင္းဘာမွာခ်င္လဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလက္ကို မန္ေနဂ်ာေရွ႕ကို ထုတ္လိုက္သည္။
“ငါ့ကို တျခားတစ္ခုထပ္ေပး” မန္ေနဂ်ာက တျခား menu ကိုေပးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က menu ကို လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ဆီကို ေပးလိုက္သည္။
“အခု မင္းတို႔လည္း ဆာေနၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ၾကည့္ၿပီး မွာခ်င္တာမွာ” menu အဖုံးက ပိုးထည္စျဖင့္ ဖုံးထားၿပီး ပိုၿပီးေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းသြားေစသည္။
ဒီလိုမ်ိဳး ဖန္စီဆန္သည့္ စားေသာက္ဆိုင္ကို စိတ္ထဲမထားပဲ သူတို႔ရဲ႕ မွာခ်င္တာကို မွာယူတာက အရင္တုန္းက တစ္ခါမွ မႀကဳံဖူးသည့္ အရာျဖစ္သည္။
“ျမန္ျမန္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ရင္း စားပြဲကို မွီလိုက္ကာ သူတို႔ကို ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ” သူမအသံက ႏူးညံ့ေနၿပီး သူမပုခုံးေပၚ က်ေနသည့္ ဆံပင္ေတြထက္ပင္ ႏူးညံ့ေနသည္။ ဒါက ကလူက်ီစယ္တယ္လို႔ ေတြးမိသြားေစသည္။
အရင္တုန္းက သူတို႔တခါမွ မျမင္ဖူးသည့္ ပန္းကန္ေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ဗိုက္ဆာေနတာကို စိုးရိမ္သြားတာေၾကာင့္ ႀကံရာမွာလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကို menu အားျပန္ေပးလိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ဆီက menu ကိုျပန္မယူပဲ မန္ေနဂ်ာကို ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အခုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ” မန္ေနဂ်ာက menu ေတြကို ျပန္ယူသြားလိုက္သည္။
သူက အခ်ိန္တိုအတြင္း လက္ဖက္ရည္နဲ႕ မုန႔္ေတြနဲ႕အတူ ျပန္လာခဲ့သည္။ လူတိုင္းက အစားအေသာက္ေတြ ေရာက္လာမွာကို ေစာင့္ေနၾကၿပီး စကားေျပာေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္သည္။
“ေဇာင္ယုဟြမ္၊ မင္းနဲ႕ေစ့စပ္ထားတဲ့သူက ျပန္လာၿပီ။ စားေသာက္ပြဲလည္း ရွိတယ္လို႔ ၾကားခဲ့တယ္။ ငါတို႔ေတာင္ ဖိတ္ၾကားခံရတယ္!”
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က စကားေျပာေနတာကို အာ႐ုံစိုက္ၿပီး နားေထာင္လိုက္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလက္ဖက္ရည္အိုးကို ယူလိုက္ၿပီး သူမအတြက္ လက္ဖက္ရည္ကို ခြက္ထဲေလာင္းထည့္လိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလက္ဖက္ရည္အိုးကို ခ်က္ခ်င္း ယူလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ခြက္ထဲကို တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ကို ေလာင္းထည့္ေပးလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္က ႐ြံ႕တြသြားၿပီး မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။
“အစ္ကိုရွိတာ တကယ္ ေကာင္းတာပဲ!” သူတို႔ေဘးက မိန္းကေလးေတြက မ်က္လုံးကို လွည့္လိုက္ၾကသည္။
“ဒါက ဘာေတြအရမ္းေကာင္းလို႔လဲ? ငါ့အစ္ကိုဆိုရင္ ငါ့ကို ဘာမွ မေကာင္းဘူး!”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကစားပြဲထိပ္ကို ထပ္မွီလိုက္သည္။ သူမ ေခါင္းကို ေစာင္းလိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုစိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္သည္။
“ကိုကိုက ညီမေလး တစ္ဘဝလုံး ေကာင္းေပးမွာ မလား?”
ခ်က္ခ်င္းပင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလည္ပင္းကေန နား႐ြက္အထိ နီရဲသြားေလသည္။ လက္ဖက္ရည္အိုးကို တင္းၾကပ္စြာ ကိုင္လိုက္ၿပီး ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း” သူမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ သူမကို ထပ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ ဘက္ကို လွည့္သြားၿပီး ၿပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ေမာင္ေလးေကာ ဘယ္လိုလဲ?”
“အင္း” လီဂ်င္းယြမ္ ကငယ္႐ြယ္ၿပီး အေတြ႕အႀကဳံမရွိတဲ့ အၿပဳံးေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။ “မမရဲ႕ တစ္ဘဝလုံး ေကာင္းေပးမွာ”
ေဇာင္ယုဟြမ္ အရမ္းဝမ္းသာသြားသည္။ တျခားခ်မ္းသာသည့္ ကေလးေတြကို သူမ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။
“အင္း၊ ငါ့အေမက လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီကို သြားၿပီး အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးစားဖို႔ ခြင့္ျပဳမယ္လို႔ ထင္လား?”
သူတို႔ ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနသည့္ မိန္းကေလးက သက္ျပင္းခ်ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေလွာင္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းမွာ အစ္ကိုအရင္း ရွိတာပဲ၊ မင္းအေမက မင္းကို သတ္လိမ့္မယ္”
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ရဲ႕ အၾကည့္ေတြက လ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအရာေတြကို ထုတ္ျပတာက ေကာင္းမွာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက တိတ္ဆိတ္စြာသာ ေနၾကၿပီး တျခားဘာမွ မေျပာၾကေပ။
05.06.2020 (Fri)
………………………
<Unicode>
အစ္ကို
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှုယုရှန်း ကအိမ်တော်မှာ ပုန်းနေခဲ့ပြီး အပြင်ကို မထွက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ဇောင်ယုဟွမ် ရှေ့တွင် သူမရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် သင်ခန်းစာ ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ သူမ စိတ်ပျက်နေပါစေ သူမဘာသာ ပြင်ဆင်ရမယ်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကကောင်လေးတွေနဲ့ ကားထဲကို ဝင်ပြီး ကားက ဇောင်အိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမက ပြတင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်ကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
*****
ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့ကောင်လေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောင်းသားဘဝက အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီပြောင်းလဲမှုက အရမ်းကို လွယ်ကူတယ်လို့ ခံစားနေရတာကြောင့် ခြေလှမ်းကျဲကျဲ သွားဖို့လုပ်လိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့အတွက် လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် သူတို့အချိန်တွေက ဆိုးရွားတာကြောင့် အတန်းတက်ခြင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
အရာဝတၳုတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ခြောက်သွေ့နေပါစေ သူတို့က နားလည်ပြီး အသိပညာတွေကို စုပ်ယူနိုင်သေးသည်။
မကြာခင် မွန်းတည့်ချိန်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကကောင်လေးတွေဆီ သွားဖို့ ဦးတည်လိုက်ပြီး သူမအေနာက္က မိန်းကလေးတွေက အော်လိုက်ကြသည်။
“ဇောင်ယုဟွမ်! ခနေလး! ငါတို့နဲ့ နေ့လည်စာ စားပါ!”
“ခိုအီနန်းတော်ကို သွားရအောင်!”
“ငါ့ကို စောင့်ဦး၊ ဇောင်ယုဟွမ်!!”
လူတိုင်းက တူညီတဲ့ စက်ဝိုင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်က တျခားလူကို အထင်သေးခြင်း မရှိပေ။ သူတို့က အတိတ်တွေကို ထားခဲ့ပြီး အခုတော့ သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့ရင်းနှီးချင်နေကြပြီး သူမဆီက ကိစ္စလေး တစ္ခု နှစ်ခုလောက် သင်ယူချင်နေကြသည်။
ဒါကြောင့် သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္ကေန လိုက်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့က သူမဆီကေန သူတို့အဖေဆီက ၁ သန်း၊ ၂ သန်းလောက် ရနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သင်ယူဖို့ မစောင့်နိုင်ကြပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ရဲ့အတန်းဆီကို တည့်တည့် သွားလိုက်သည်။ သူတို့က ဒီနေရာတွင် ရွိမေနတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဒီအချိန်က သူတို့အတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ Ed အချိန်ဖြစ်လိမ့်မယ်” တစ်ယောက်က သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ အားကစားရုံကို သွားပြီး ငါတို့ဘာသာ ဘာကြောင့်မစစ်ဆေးရတာလဲ?”
ဒါကြောင့် အုပ္စုတစ္ခုလုံးက ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္ကေန အားကစားရုံကို လိုက်သွားလိုက်ကြသည်။
Murphy အထက်တန်းကျောင်းတွင် အားကစားရုံ အဆောက်အဦးကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ဘတ်စကတ်ဘော ကစားကွင်း၊ ဘောလုံးကွင်း နဲ့ပင်ပေါင်နေရာ စသည်တို့ ရှိကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးက ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းကို ရောက်သွားကြသည်။
ဒီအတန်းတွင် လူတိုင်းက ပင်ပေါင်၊ ကြက်တောင်ရိုက်တာတွေကို ကစားကြပေမဲ့ ဒီကောင်လေးတွေကတော့ ဘတ်စကတ်ဘောကို ကစားနေကြသည်။
သူတို့ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားကွင်းကို ရောက်သည်နှင် လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ကို ဇောင်ယုဟွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့အသက်အရွယ်နဲ့ တခြားလူတွေကို မမှီသေးတာကြောင့် သူတို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အကောင်သေးတယ်လို့ ယူဆနိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က Murphy ကျောင်းအင်္ကျီကို ချွတ်ထားပြီး လှုပ်ရှားရန် လွယ်ကူသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ဘက် ကြယ်သီးအနည်းငယ်ကို ဖြုတ်ထားတာကြောင့် ကြွက်သားတွေ ကောင်းကောင်း မတည်ဆောက်ရသေးသည့် ရင်ဘတ်ကို မြင်နိုင်သည်။
သူတို့က ချွေးတွေနဲ့ ရွဲနေပြီး သူတို့ချွေးတွေက ဆံပင်နဲ့ မျက်နှာထက်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့က ငယ်သေးတာကြောင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည့် အခ်က္ကို လျော့နည်းစေသည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီတွင် နေထိုင်စဉ်က အုပ်စုလိုက် ကစားသည့် အားကစားများဖြင့် ကစားရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါတာကြောင့် ပထမအကြိမ် ကစားကတည်းက ဒီကစားနည်းကို ချက်ချင်း စွဲလမ်းသွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တခြားကောင်လေးများ ကစားနေကြသည့် ဘောလုံးကို ယူရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္က လူတချို့က ထပ်မစောင့်နိုင်ကြတော့ပဲ ထိုနေရာကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အတန်းပြီးပြီ! အခုကျောင်းဆင်းပြီ! သွားရအောင်!”
ဟုန်ချန်းမင်း ကသူ့လက်ထဲက ဘောလုံးကို ဘေးကို ပစ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပဲ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပိတ်ထားပြီး ရပ်နေသည်။ ပြင်းထန်သည့် လှုပ်ရှားမှုတွေက သူ့ခေါင်းက ကြည်လင်နေသည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က ဘတ်စကတ်ဘော ဝင်ပေါက်ကို တစ်ပြိုက်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
သူတို့က တကယ်ပဲ ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဗီလိန်ကြီးပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေက ပြဇာတ်အနေနဲ့ စတင်နေပြီ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးကြီးကြီးကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက အတော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ!”
“မဟုတ္ဘူး၊ ဒါက အထင်ကြီးဖို့ မကောင်းဘူး” လီဂျင်းယွမ် ကပြောလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မမှတ်မိပဲ ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်နေသည်။ သူက သူမရဲ့ အပြုံးကို ကြည့်နေပြီး အချိန်ခနကြာပြီးမှ အေဝးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်! ခိုအီနန်းတော်မှာ ကြိုတင်မှာထားပြီးပြီ!” တစ်ယောက်က ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး လောလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ သွားနှင့် ငါတို့ လိုက်ခဲ့မယ်” ထို့နောက် သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“နေ့လည်စာ သွားစားရအောင်။ နေ့လည်စာ စားပြီးရင် မွန်းလွဲပိုင်း အတန်းတွေမှာ ခနအိပ်လို့ရတယ်”
ဇောင်ယုဟွမ် ဆီမှရိုးရှင်းသည့် ဖော်ပြချက်ကပင် သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကြေနပ်မှုကို ခံစားရစေပြီး သူတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ တခြားသူတွေက အတူတူပဲလို့ ခံစားရစေသည်။
ဒီအရာတွေက အရင်တုန်းက သူတို့အတွက် စိတ်ကူးလို့မရနိုင်သည့် အရာတွေဖြစ်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကအသံနိမ့်လေးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း”
“မြန်မြန်လုပ်”
ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ရင်း သူတို့အရှေ့ကနေ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူမအေနာက္ကေန အနည်းငယ် အဆင်မပြေစွာဖြင့် လိုက်သွားကြသည်။
သူတို့က လျှောက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ချွေးတွေကို တစ်ရှူးနဲ့ တချိန်တည်း သုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အချိန်အတော်ကြာ ကစားနေခဲ့ကြပြီး ချွေးတွေကလည်း အတော်လေး ထွက်နေကြသည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက အရင်တုန်းက တခါမွ မကစားဖူးတာကြောင့် သူတို့က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။
သူတို့ကိုယ်က ချွေးတွေနဲ့ စိုရွဲနေခဲ့သည်။ သူတို့ဆီက အနံ့ကို သူမ ရသွားနိုင်လား?
သတိလက်လွတ်ဖြင့် သူတို့က သူမအေနာက္ကေန ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပိုပြီးဆုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အနောက်တွင် ကျန်နေခဲ့တာကို ဇောင်ယုဟွမ် သတိထားမိလိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်!” ထို့နောက် လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ကမြန်မြန် လျှောက်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကိုသွားလိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင်က ကျောင်းကနေ သိပ္မေဝးပဲ ကျောင်းကနေ လျှောက်သွားရင် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာသည်။
သခင်လေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေ အတွက်တော့ ခိုအီနန်းတော်ဆီကို သွားဖို့ အချိန်သိပ်မယူရပေ။ ခိုအီနန်းတော်က မန်နေဂျာက ထြက္ကာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ကျောင်းသားအားလုံးက ချမ်းသာသည့် မိသားစုမွ ဖြစ်ကြတာကို မန်နေဂျာက ကောင်းကောင်းသိပြီး သူတို့အသက်အရွယ်ကြောင့်နဲ့တော့ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုမထားပေ။
မကြာခင်တွင် သူတို့က သီးသန့်ခန်းထဲ ထိုင်လိုက်ကြပြီး မန်နေဂျာက သူတို့အတွက် menu ကို ယူလာခဲ့သည်။ တခြားသူတွေ အားလုံးက မှာပြီးနောက်တွင် သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် လက်ထဲကို menu အားလျင်မြန်စွာ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဇောင်ယုဟွမ်၊ မင်းဘာမှာချင်လဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလက္ကို မန်နေဂျာရှေ့ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို တခြားတစ်ခုထပ်ပေး” မန်နေဂျာက တျခား menu ကိုပေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က menu ကို လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ဆီကို ပေးလိုက်သည်။
“အခု မင်းတို့လည်း ဆာနေပြီဆိုတာ သေချာတယ်။ ကြည့်ပြီး မှာချင်တာမှာ” menu အဖုံးက ပိုးထည်စဖြင့် ဖုံးထားပြီး ပိုပြီးတော့ ကြည့်ကောင်းသွားစေသည်။
ဒီလိုမျိုး ဖန်စီဆန်သည့် စားသောက်ဆိုင်ကို စိတ်ထဲမထားပဲ သူတို့ရဲ့ မှာချင်တာကို မွာယူတာက အရင်တုန်းက တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။
“မြန်မြန်” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ရင်း စားပြဲကို မွီလိုက္ကာ သူတို့ကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါဗိုက်ဆာနေပြီ” သူမအသံက နူးညံ့နေပြီး သူမပုခုံးပေါ် ကျနေသည့် ဆံပင်တွေထက်ပင် နူးညံ့နေသည်။ ဒါက ကလူကျီစယ်တယ်လို့ တွေးမိသွားစေသည်။
အရင်တုန်းက သူတို့တခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ပန်းကန်တွေ အများကြီးကို တွေ့လိုက်ပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ဗိုက်ဆာနေတာကို စိုးရိမ်သွားတာကြောင့် ကြံရာမှာလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကို menu အားပြန်ပေးလိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ဆီက menu ကိုပြန်မယူပဲ မန်နေဂျာကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ဒီလောက်ပဲ” မန်နေဂျာက menu တွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်သည်။
သူက အချိန်တိုအတွင်း လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်းက အစားအသောက်တွေ ရောက်လာမှာကို စောင့်နေကြပြီး စကားပြောနေကြသည်။ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
“ဇောင်ယုဟွမ်၊ မင်းနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူက ပြန်လာပြီ။ စားသောက်ပွဲလည်း ရှိတယ်လို့ ကြားခဲ့တယ်။ ငါတို့တောင် ဖိတ်ကြားခံရတယ်!”
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က စကားပြောနေတာကို အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကလက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူလိုက်ပြီး သူမအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ခွက်ထဲလောင်းထည့်လိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကလက်ဖက်ရည်အိုးကို ချက်ချင်း ယူလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ခွက်ထဲကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ယောက်က ရွံ့တွသွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အစ္ကိုရွိတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ!” သူတို့ဘေးက မိန်းကလေးတွေက မ်က္လုံးကို လှည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒါက ဘာတွေအရမ်းကောင်းလို့လဲ? ငါ့အစ်ကိုဆိုရင် ငါ့ကို ဘာမွ မကောင်းဘူး!”
ဇောင်ယုဟွမ် ကစားပြဲထိပ္ကို ထပ်မှီလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိုကိုက ညီမေလး တစ္ဘဝလုံး ကောင်းပေးမှာ မလား?”
ချက်ချင်းပင် ဟုန်ချန်းမင်း ကလည်ပင်းကနေ နားရွက်အထိ နီရဲသွားလေသည်။ လက်ဖက်ရည်အိုးကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း” သူမထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် ဘက္ကို လှည့်သွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မောင်လေးကော ဘယ္လိုလဲ?”
“အင်း” လီဂျင်းယွမ် ကငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “မမရဲ့ တစ္ဘဝလုံး ကောင်းပေးမှာ”
ဇောင်ယုဟွမ် အရမ်းဝမ်းသာသွားသည်။ တခြားချမ်းသာသည့် ကလေးတွေကို သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း၊ ငါ့အေမက လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီကို သွားပြီး အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်လောက် မွေးစားဖို့ ခွင့်ပြုမယ်လို့ ထင်လား?”
သူတို့ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် မိန်းကလေးက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကလှောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းမှာ အစ်ကိုအရင်း ရွိတာပဲ၊ မင်းအမေက မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်”
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ရဲ့ အကြည့်တွေက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေကို ထုတ်ပြတာက ကောင်းမှာ မဟုတ်တာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တိတ္ဆိတ္စြာသာ နေကြပြီး တျခားဘာမွ မပြောကြပေ။
05.06.2020 (Fri)
………………………
[text_hash] => 6f6c366c
)