Array
(
[text] =>
<Unicode>
ငါကဟုန်ချန်းမင်း
အရင်တုန်းက ရှုရန်ဟွေ့ ကိုတစ်ခါမှ သံသယမရှိခဲ့ပေ။ အခုတော့ မျိုးစေ့ကြဲလိုက်ပြီး သူမအတွက် ရှာဖွေရန်မှာ လွယ်ကူလာခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ရှုရန်ဟွေ့ ကဇောင်အိမ်တော်ရဲ့ အင်အားတွေကို အသုံးချပြီး သန်မာလာမှာကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။
စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာက ဇောင်ချီ ဆီကို ရောက်လာချိန်တွင် သူအရမ်း ဒေါသထွက်သွားတာကြောင့် လက်မောင်းမှ IV ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။
“ဒီလိုပေါ့! နောက်ဆုံးတော့ သူမနှလုံးသားက မြွေပွေးထက် မဲညစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိသွားပြီ! ကံကောင်းတာက ငါက ရှုရှင်း ကိုဘယ်တုန်းကမှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့တာပဲ! ငါသာ လုပ်ခဲ့ရင် မကြာခင်မှာတောင် ငါသေသွားနိုင်တယ်! သူမက သူမသားကို ငါ့နေရာကို ချက်ချင်း ယူစေချင်နေတာပဲ….”
အခုတော့ ဇောင်ချီ က ရှုရန်ဟွေ့ ကိုထင်မြင်ချက် လွဲမှားနေသည်။ ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့အရည်အသွေးနဲ့အတူ မကြာခင်မှာပဲ ရှုရှင်း ကိုသူအသိအမှတ် ပြုလိုက်ရင် သူ့အပေါ်မှာ သူမက ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဇောင်ချီ ကသူမကို သူ့ကိုယ်ပိုင် စံနှုန်းနဲ့ တိုင်းတာနေတာကြောင့် သူမအစီစဉ်က သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ဆိုပြီးပဲ ခံစားနေခဲ့သည်။ ဇောင်ချီ ပြောလိုက်သည်။
“သူမက အခု မစ္စဇောင် တရားဝင်ဖြစ်နေတာကိုတောင် မေ့ခဲ့တယ်။ ငါက သူမကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ပုတ်ထုတ်နိုင်တယ်”
လက်ထောက်ကျောင် ကသူ့ခေါင်းကို ဆက်ငုံ့ထားပြီး ဘာမှမပြောရဲပေ။ တခုခုနဲ့ သူထင်မြင်ချက်ကို မပြောပြရဲပဲ သူ့ပါးစပ်ကိုသာ ပိတ်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
“သွား၊ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူဌေးဇောင်”
ဇောင်ချီ ကအေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး “ဒီနေမကောင်းတာက ငါ့ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန်ကို အနည်းဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရတာပဲ”
ရှုရန်ဟွေ့ ကနောက်နေ့တွင် ဆေးရုံကို ရောက်လာချိန်တွင် အခန်းထဲတွင် တခြားသူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမဆီကနေ အရင်းအမြစ်တွေ သိမ်းခံလိုက်ရတဲ့ သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ပြီး အခုတော့ သူမက ဇောင်ချီ ရှေ့တွင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
ဒီမင်းသမီးက စင်ကြယ်ခြင်းနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု ဂုဏ်သတင်းတွေ ရှိသည်။ ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမကို မကောင်းတဲ့ မိန်းမ လို့သာ ခေါ်ချင်ခဲ့သည်။ သူမက အရမ်းစင်ကြယ်နေရင် ဇောင်ချီ အရှေ့မှာ သူမဘာသာ တိုးဝင်နေရတာလဲ?
သူတို့ဝန်းကျင်မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူက စင်ကြယ်တဲ့ သူရှိမှာလဲ?
ထိုအချိန်တွင် ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမမျက်နှာက ပုံစံကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမတကယ်ပဲ အဲ့သရုပ်ဆောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရိုက်နှက်ချင်ခဲ့သည်။
“မိန်းကလေးလင်းက ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို လာတာလဲ?” ရှုရန်ဟွေ့ ကလှည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်တွေကို မေးလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော်က လူနာအခန်းထဲကို အဆင်မပြေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “မိန်းကလေးလင်း ကသူဌေးဆီ အလည်လာတာပါ”
“ငါပြောခဲ့ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား? သူ့နေမကောင်းတာကို ဘယ်မှသိဖို့ ခွင့်မပြုထားဘူးလို့?”
“မိန်းကလေးလင်းကို မကြာခင်တုန်းကမှ သူဌေးက အလည်လာဖို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့တာပါ” ရှုရန်ဟွေ့ သူမနားထဲတွင် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
အရင်ရက်တုန်းက ဇောင်ချီ ကသူမကို အရမ်းကောင်းပြီး အရင်တုန်းကလို သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ ပြန်ရောက်လာခဲ့သလိုပင်။ ဇောင်ချီ ကကျိုးပဲ့လွယ်နေရင်တောင် ရှုရှင်း ကျောင်းမှာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုပြီး သူ့အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးနေခဲ့သေးသည်။
သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် ဇောင်ချီ ကသူမသားကို မကြာခင်မှာပဲ အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့သည်။ အဲ့လမ်းနဲ့ နောက်တစ်ခါ စွန့်စားဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး….
နောက်ပြီး သူ့ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားစရာ မလိုတော့ဘူး….
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှုရန်ဟွေ့ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဂီယာက စတင်လိုက်တာနဲ့ ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ပေ။ သူမက ဇောင်ချီ ရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူနဲ့လက်ထပ်ကာ မဒမ်ဖြစ်လာခဲ့သလိုမျိုး အရင်အချက်ကို ပြန်သွားလို့ မရတော့ပေ။
ဒင်ရူရွယ် သာမသေခဲ့ရင် ဒါနဲ့အတူ သူမ လိုက်နာရလိမ့်မည်။ အခုတော့ ဇောင်ချီ ရဲ့လမ်းကြောင်းထဲကို သူမ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ထပ်ပြီး ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။ သူမ အခုရပ်လိုက်ရင် ဒီအရာကနေ ဘာမှရမှာမဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပြီး သူမသားလည်း ဘာမှရလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဇောင်ချီ အသက်ရှင်နေသမျှ ပေါက်ကွဲခြင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ ပြေးလွှားရလိမ့်မယ်။ သူမအစီစဉ်တွေကို လိုက်နာဖို့ လိုအပ်တယ်…..
ရှုရန်ဟွေ့ သူမဘာသာ တည်ငြိမ်အောင် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ အိုကေ။ ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုဆိုရင် တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ခနကြာမှ ငါပြန်လာခဲ့မယ်”
ဇောင်ချီ ကပြောင်းလဲမှု အားလုံးကို တွေ့သွားခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို ရှာမတွေ့ခင်တုန်းက ဇောင်ချီ က ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့နှိမ့်ချခြင်းကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့ပြီး သူမက သူမကိုယ်ပိုင် နေရာကို သိတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူအမှန်တရားကို သိသွားချိန်တွင် သူမရဲ့ နှိမ့်ချမှု၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အားလုံးက ပျားရည်လောင်းထားတဲ့ ဓားတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“သူမအနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါမယုံနိုင်ခဲ့ဘူး…..” ဇောင်ချီ ပြောလိုက်သည်။
“ရှုရန်ဟွေ့ အတွက် ငွေအချို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ သူမက ငွေယူပြီး ရှုယုရှန်း နဲ့ ရှုရှင်း တို့ကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်။ ငါ့ဆီက သူမ ဘာမှထပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ငါ့စည်းမျဉ်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါလိုချင်ရင် ငါ့မှာ တခြားသားတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်။ ရှုရှင်း ကဘယ်တော့မှ အရှေ့မထွက်ခဲ့ဘူး၊ အနာဂတ်မှာ သူကလည်း တနည်းနည်းနဲ့ ပါဝင်လာမယ်လို့ ငါသံသယရှိတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သူဌေးဇောင်” လက်ထောက်ကျောင် ကပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဇောင်ချီ ကထပ်မေးလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးဆီက ဘာသတင်းရလဲ?”
“မိန်းကလေးက ဖုန်းဖြေပြီး နောက်လေယာဉ်နဲ့ လိုက်လာမယ်လို့ ပြောပါတယ်” နောက်ဆုံးတော့ ဇောင်ချီ ရဲ့ပုံစံက ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သူမက ငါ့ကို မုန်းတီးခဲ့တယ်။ ဒါကို ငါသိခဲ့တယ်။ သူမအရည်အသွေးက ငါနဲ့ မတူဘူးသလို သူမအမေနဲ့လည်း မတူဘူး။ သူမက အမြဲတမ်း တည့်တိုးဆန်ပြီး ရိုးသားတယ်။ သူမ မပျော်ချိန်မှာ အမြဲတမ်း ပေါက်ကွဲတက်တယ်။ နောက်ပြီး သူမပျော်နေရင် သူမခံစားချက်တွေကို သေချာမြင်နိုင်တယ်။ သူမ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ရင် သူမက ငါ့ကို သူမအဖေလို့ သဘောထားသေးတာပဲ”
ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ရင်း ဇောင်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဒီလိုပြောမှပဲ သူမရဲ့ တည့်ထိုးဆန်မှုက ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့ ရှုယုဟွေ့ တို့သရုပ်ဆောင်တာထက် ပိုကောင်းတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့နောက်ကွယ်ကနေ ဓားထိုးခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
လက်ထောက်ကျောင် ကသတိလက်လွတ် ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူဌေးဇောင် မှန်တယ်”
*****
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမ နိုးလာချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးကို မြန်မြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ နဲ့အတွင်းရေးမှူးချန်း တို့က အပြင်တွင် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် လန်ဂျင်းဇီ နည်းနည်း အံ့ဩသွားသည်။
သူမက ညဝတ်စုံ ပန်းရောင်ကို ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်လာချိန်တုန်းက ညဝတ်စုံ ထည့်ဖို့မေ့လာတာကြောင့် အတွင်းရေးမှူးချန်း ကဝယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ချိန်တွင် လန်ဂျင်းဇီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီလိုပုံစံ ညဝတ်စုံကို သူ မကြိုက်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခု ဇောင်ယုဟွမ် ဝတ်ထားချိန်တွင် လုံးဝကို ကွာခြားနေသည်။ ပန်းရောင်ညဝတ်စုံက သူမရဲ့ ပါးတွေကို ပိုပြီးတောင် ပန်းရောင်သန်းသွားစေသည်။ သူမရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ခြေထောက်တွေက ပိတ်စအနားမှ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမကို ပိုပြီးလှပကာ ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံ ပေါ်သွားစေသည်။
လန်ဂျင်ဇီ ဒီအကြောင်းကို တွေးတောင် မတွေးတော့ပဲ လျင်မြန်စွာဖြင့် သူအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်မှာ ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တံခါးလာဖွင့်တာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ညဝတ်စုံနဲ့ လာဖွင့်ပေးတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် သမ်းလိုက်သည်။ အခန်းထဲကို ပြန်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို့ကို စောင့်မနေစေချင်လို့” နောက်ဆုံးတော့ လန်ဂျင်းဇီ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ သူတို့သုံးယောက် ထိုင်ပြီးသွားပြီးနောက် ဇောင်ယုဟွမ် ကဖန်ခွက်ထဲကို ရေလောင်းထည့်လိုက်သည်။
“တိုးတက်မှုအသစ်လား?” အတွင်းရေးမှူးချန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မစ္စရှု ကမနက်ဖြန်မနက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်လိမ့်မယ်”
“အို၊ ဒါဆို မကြာခင် သွားဖို့ ပိုကောင်းတာပေါ့” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီညသွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါဖြစ်ပျက်တာနဲ့ သူမက ဆေးရုံအခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားဖို့ သေချာအောင် လုပ်မှာပဲ၊ ဒါဆို ငါအထဲကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါမင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်” လန်ဂျင်းဇီ ကချက်ချင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို့မှာ အချိန်ရှိလို့လား?”
“မနက်ဖြန် နားလိုက်မယ်”
“….အစ်ကို သေချာလို့လား?” လန်ဂျင်းဇီ က ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူသေချာတာလား?
……ဟုတ်တယ်။ သူကျောင်းစတက်ပြီး အလုပ်ဝင်ကတည်းက တစ်ရက်တောင်မှ အနားမယူဖူးပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်က ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန် နားမယ်” ဆိုတဲ့ စကားက သူ့ပါးစပ်ကနေ ဒီလိုမျိုးပဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ဒီအကြောင်းကို အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်သည်။
တစ်ရက်နားတာက သူ့အတွက် အဆင်ပြေသင့်တယ်… အဆုံးမှာတော့ အရင်တုန်းကနေ အခုထိ တစ်ရက်မှ မနားဖူးပေ။
“အိုကေ၊ ကျေးဇူး၊ အစ်ကို” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး သူမကို ခြုံပေးထားသည့် အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ ကိုပြန်ပေးလိုက်သည်။
“အဝတ်သွားလဲပြီး မကြာခင်မှာ သွားရအောင်” လန်ဂျင်းဇီ ကအချိန်အနည်းငယ်လောက် ရပ်သွားပြီး သူ့အင်္ကျီကို သူမဆီက ပြန်ယူလိုက်သည်။ သူပြန်မဝတ်ပေ။
ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းရေးမှူးချန်း နဲ့အတူ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအဝတ်ကို မြန်မြန် ဝတ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်ကာ သူမ ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်။
လန်အိမ်တော်ရဲ့ ဧည့်ခန်းစားပွဲတွင် လန်ဂျင်းဇီ ကအနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ချန်းမင်းရီ ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်ကာ သူတို့နဲ့အတူတူ စားသောက်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ချန်းမင်းရီ ကမကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကလန်အိမ်တော်ရဲ့ အရှေ့တံခါးကို လျှောက်သွားချိန်တွင် ချန်းမင်းရီ ရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတယ်! အထူးသဖြင့် ဒီနေ့ အရမ်းကြည့်ကောင်းနေတယ်! ဒီဝတ်စုံက မင်းနဲ့အရမ်းလိုက်တာပဲ! ကင်မရာရှေ့မှာ ရပ်ပေးရင် မင်းသမီးတွေ အများကြီးထက်တောင် ပိုကြည့်ကောင်းဦးမယ်!”
သူပြောပြီးသည်နှင့် လန်ဂျင်းဇီ ဆီကနေ အေးစက်သည့် အကြည့်ကို ရလိုက်သည်။ ချန်းမင်းရီ ကပြုံးလိုက်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ အဆင်မပြေသည့် ခံစားချက်နည်းနည်းနဲ့ သူ့စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“လာ၊ လာ။ ကားထဲဝင်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ သွားစားရအောင်၊ ငါကျွေး…” လန်ဂျင်းဇီ ကထပြောလိုက်သည်။
“ငါကျွေးမယ်” ချန်းမင်းရီ ကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ အိုကေ၊ မင်းက ဒီလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ရတာကို ကြိုက်တာပဲ။ သေချာတာပေါ့! မင်းကျွေးနိုင်တယ်! ငါနဲ့ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲကို ဈေးကြီးတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားပေး!”
ချန်းမင်းရီ ကအစားအသောက်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ပဲ လန်ဂျင်းဇီ ကိုစနောက်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့နှစ်ယောက်က အတော်လေး ရင်းနှီးတာကို သူမ ပြောနိုင်သည်။
အတွင်းရေးမှူးချန်းနဲ့အတူ သူတို့က ကားထဲကို ဝင်လိုက်ကြပြီး ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်ကို ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံခြားကို သူမ သွားခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဇောင်ယုဟွမ် အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမပုံစံက အတော်လေး အရွယ်ရောက်နေပြီး အရပ်ရှည်ကာ သေးသွယ်နေသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က သခင်လေးနန် က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုသူ့ရဲ့တကယ့်အချစ်ကို ဝန်ခံနိုင်ခဲ့ရင် အာရုံဖမ်းစားနိုင်လိမ့်မည်။
သူက ၃-၁၀ နှစ် ထောင်ဒဏ်အချိန်နဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဒါက ဘာကိစ္စမှ ထပ်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး…… သူတို့အချစ်တွေကို သူမကို ဝန်ခံတာ၊ ဒိတ်တာတွေ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ဒါက တရားဝင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမကိုတောင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းပြီး တစ်ယောက်ကတော့ အရမ်းဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး။ သူတို့ကားထဲက ထွက်လိုက်ချိန်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုသူ့လက်မောင်းထဲ ဆွဲလိုက်သည်။
သူက ကြီးမားတဲ့ အဆောက်အဦးကြီးဖြစ်ပြီး သူ့လက်တွေက သူမကို ဖက်ထားပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့နူးညံ့ပြီး လှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးက သိပ်ပြီးမထင်ရှားတော့ပေ။ သူမကို ဘယ်သူကမှ အာရုံစိုက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
*****
ညစာစားပြီးချိန်တွင် ည ၁၁ နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ညစာက ၄ နာရီခန့် ကြာခဲ့သည်။ နှစ်နာရီ က ချန်းမင်းရီ က လန်ဂျင်းဇီ ကိုစနောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက် တစ်ခုလုံးက မဲမှောင်နေပြီး လမ်းပေါ်တွင် လူအများကြီးကို မတွေ့ရပေ။
အခုချိန် ဆေးရုံကို သွားတာက ဆိုးရွားတဲ့ အချိန်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချန်းမင်းရီ ကလူတိုင်းကို ဆေးရုံကို မောင်းပို့ပေးခဲ့သည်။ သူက အရေးပေါ် စောင့်ရှောက်သည့် နေရာကို ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး အစာအိမ်နဲ့ အူလမ်းကြောင်း ရောဂါရှိခြင်း အတုကိုတောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ်၊ လန်ဂျင်းဇီ နဲ့ အတွင်းရေးမှူးချန်း တို့က အပေါ်ထပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ရောက်သွားချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကအဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုတောင် တိုက်ဆိုင်တာလဲ… တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အခန်းကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်”
“ရှုရန်ဟွေ့?” လန်ဂျင်းဇီ မေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကမင်းသမီးပဲ။ ဒါက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ခေါင်းမာပြီး တခြားသူကို မှားယွင်းအောင် လုပ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့အမှားကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မြင်ခွင့်မပြုဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့မျက်နှာကို အရင်ဆုံး ရိုက်လိမ့်မယ်။ ဒါကပဲ ရှုရန်ဟွေ့ ကိုနောက်ထပ် ခြေလှမ်းလှမ်းဖို့ တွန်းအားပေးလိုက်တာပဲ”
ဇောင်ယုဟွမ် က ဇောင်ချီ ရဲ့လူနာအခန်းဆီကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ရှုရန်ဟွေ့ ကအနားမှာ ရှိနေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?” အတွင်းရေးမှူးချန်း ကသတိပေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီမင်းသမီးက ဒီမှာရှိနေရင် ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမစိတ်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြသမိဖို့အတွက် ဝေးဝေးမှာပဲ နေလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆန့်ကျင်ဖို့ စီစဉ်နေမှာ။ ဒီအချိန်မှာ ဒါကို စောင့်ကြည့်နေတာက သူမကိုယ်သူမ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလိမ့်မယ်။ သူမ ဒီလိုမျိုး ခံစားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး” အတွင်းရေးမှူးချန်း ကရယ်လိုက်သည်။
“မိန်းကလေးဇောင်က အားလုံးကို ခန့်မှန်းမိပြီးသားပဲ” ဇောင်ယုဟွမ် ပြုံးလိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းသည့် ပုံစံကို ထားလိုက်သည်။
လူနာအခန်းဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အစောင့်တွေက သူမကို တားပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါက ဇောင်ယုဟွမ်” အစောင့်တွေက လန်ဂျင်းဇီ ကိုလည်း သတိထားမိသွားပြီး သူတို့ကို ချက်ချင်းပဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
*****
တစ်နေရာမှ တချိန်တည်းတွင် သခင်လေးနန် ကလည်း ဘားကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့အရှေ့တွင် ပါကင်ထိုးထားသည့် အနက်ရောင် ကားနဲ့ သေးငယ်သည့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်လိုက်သည်။ အရပ်ရှည်သည့် လူနှစ်ယောက်က ကားဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူတို့က ဘာလို့သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ?
သခင်လေးနန် ကစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့ဆီကို လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာကြည့်နေတာလဲ?” လီဂျင်းယွမ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိုလာ၊ စကားပြောရအောင်”
“မင်းရဲ့….” သခင်လေးနန် ကစကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးခင်မှာ လက်သီးတစ်လုံးက သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ရင်းနှီးသည့် လက်သီးနဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်က ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် နာကျင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
“Godd*mm၊ မင်းက ဟုန်ချန်းမင်း လား?”
“ငါက ဟုန်ချန်းမင်းပဲ” ဟုန်ချန်းမင်း ကတစ်ပတ်လည် ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိုလာ၊ ငါတို့ စကားပြောဖို့ လိုအပ်တယ်”
5.7.2020 (Sun)
……………………
<Zawgyi>
ငါကဟုန္ခ်န္းမင္း
အရင္တုန္းက ရႈရန္ေဟြ႕ ကိုတစ္ခါမွ သံသယမရွိခဲ့ေပ။ အခုေတာ့ မ်ိဳးေစ့ႀကဲလိုက္ၿပီး သူမအတြက္ ရွာေဖြရန္မွာ လြယ္ကူလာခဲ့သည္။ အဆုံးတြင္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကေဇာင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အင္အားေတြကို အသုံးခ်ၿပီး သန္မာလာမွာကို ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး။
စစ္ေဆးမႈ အစီရင္ခံစာက ေဇာင္ခ်ီ ဆီကို ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ သူအရမ္း ေဒါသထြက္သြားတာေၾကာင့္ လက္ေမာင္းမွ IV ႀကိဳးကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေအာ္လိုက္သည္။
“ဒီလိုေပါ့! ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမႏွလုံးသားက ေႁမြေပြးထက္ မဲညစ္တယ္ဆိုတာ ငါသိသြားၿပီ! ကံေကာင္းတာက ငါက ရႈရွင္း ကိုဘယ္တုန္းကမွ အသိအမွတ္မျပဳခဲ့တာပဲ! ငါသာ လုပ္ခဲ့ရင္ မၾကာခင္မွာေတာင္ ငါေသသြားႏိုင္တယ္! သူမက သူမသားကို ငါ့ေနရာကို ခ်က္ခ်င္း ယူေစခ်င္ေနတာပဲ….”
အခုေတာ့ ေဇာင္ခ်ီ က ရႈရန္ေဟြ႕ ကိုထင္ျမင္ခ်က္ လြဲမွားေနသည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕အရည္အေသြးနဲ႔အတူ မၾကာခင္မွာပဲ ရႈရွင္း ကိုသူအသိအမွတ္ ျပဳလိုက္ရင္ သူ႔အေပၚမွာ သူမက ဘာမွလုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ ေဇာင္ခ်ီ ကသူမကို သူ႔ကိုယ္ပိုင္ စံႏႈန္းနဲ႔ တိုင္းတာေနတာေၾကာင့္ သူမအစီစဥ္က သူ႔ကို သတ္ပစ္ဖို႔ဆိုၿပီးပဲ ခံစားေနခဲ့သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ေျပာလိုက္သည္။
“သူမက အခု မစၥေဇာင္ တရားဝင္ျဖစ္ေနတာကိုေတာင္ ေမ့ခဲ့တယ္။ ငါက သူမကို လက္တစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ ပုတ္ထုတ္ႏိုင္တယ္”
လက္ေထာက္ေက်ာင္ ကသူ႔ေခါင္းကို ဆက္ငုံ႔ထားၿပီး ဘာမွမေျပာရဲေပ။ တခုခုနဲ႔ သူထင္ျမင္ခ်က္ကို မေျပာျပရဲပဲ သူ႔ပါးစပ္ကိုသာ ပိတ္ထားတာ ပိုေကာင္းလိမ့္မည္။
“သြား၊ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုဖုန္းေခၚလိုက္”
“ဟုတ္ကဲ့၊ သူေဌးေဇာင္”
ေဇာင္ခ်ီ ကေအးစက္စြာ ေျပာလိုက္ၿပီး “ဒီေနမေကာင္းတာက ငါ့ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ႕ တကယ့္အစစ္အမွန္ကို အနည္းဆုံးေတာ့ ျမင္လိုက္ရတာပဲ”
ရႈရန္ေဟြ႕ ကေနာက္ေန႔တြင္ ေဆး႐ုံကို ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ အခန္းထဲတြင္ တျခားသူကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူမဆီကေန အရင္းအျမစ္ေတြ သိမ္းခံလိုက္ရတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ျဖစ္ၿပီး အခုေတာ့ သူမက ေဇာင္ခ်ီ ေရွ႕တြင္ ငိုေႂကြးေနခဲ့သည္။
ဒီမင္းသမီးက စင္ၾကယ္ျခင္းနဲ႔ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈ ဂုဏ္သတင္းေတြ ရွိသည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမကို မေကာင္းတဲ့ မိန္းမ လို႔သာ ေခၚခ်င္ခဲ့သည္။ သူမက အရမ္းစင္ၾကယ္ေနရင္ ေဇာင္ခ်ီ အေရွ႕မွာ သူမဘာသာ တိုးဝင္ေနရတာလဲ?
သူတို႔ဝန္းက်င္မွာ တကယ္ပဲ ဘယ္သူက စင္ၾကယ္တဲ့ သူရွိမွာလဲ?
ထိုအခ်ိန္တြင္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမမ်က္ႏွာက ပုံစံကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ့မလို ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သူမတကယ္ပဲ အဲ့သ႐ုပ္ေဆာင္ကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္ခဲ့သည္။
“မိန္းကေလးလင္းက ဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာကို လာတာလဲ?” ရႈရန္ေဟြ႕ ကလွည့္လိုက္ၿပီး ကိုယ္ရံေတာ္ေတြကို ေမးလိုက္သည္။
ကိုယ္ရံေတာ္က လူနာအခန္းထဲကို အဆင္မေျပစြာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး “မိန္းကေလးလင္း ကသူေဌးဆီ အလည္လာတာပါ”
“ငါေျပာခဲ့ၿပီးသား မဟုတ္ဘူးလား? သူ႔ေနမေကာင္းတာကို ဘယ္မွသိဖို႔ ခြင့္မျပဳထားဘူးလို႔?”
“မိန္းကေလးလင္းကို မၾကာခင္တုန္းကမွ သူေဌးက အလည္လာဖို႔ ဖုန္းဆက္ခဲ့တာပါ” ရႈရန္ေဟြ႕ သူမနားထဲတြင္ ဆူညံသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။
အရင္ရက္တုန္းက ေဇာင္ခ်ီ ကသူမကို အရမ္းေကာင္းၿပီး အရင္တုန္းကလို သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သလိုပင္။ ေဇာင္ခ်ီ ကက်ိဳးပဲ့လြယ္ေနရင္ေတာင္ ရႈရွင္း ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုေနလဲဆိုၿပီး သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္တစား ေမးေနခဲ့ေသးသည္။
သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္း ဆက္ဆံရင္ ေဇာင္ခ်ီ ကသူမသားကို မၾကာခင္မွာပဲ အသိအမွတ္ျပဳလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့သည္။ အဲ့လမ္းနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ စြန႔္စားဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး….
ေနာက္ၿပီး သူ႔ကို ထပ္ၿပီး ဒုကၡေပးဖို႔ ႀကိဳးစားစရာ မလိုေတာ့ဘူး….
ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ရႈရန္ေဟြ႕ နားလည္သြားခဲ့သည္။ ဂီယာက စတင္လိုက္တာနဲ႔ ျပန္လွည့္လို႔ မရေတာ့ေပ။ သူမက ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕ခ်စ္သူ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး သူနဲ႔လက္ထပ္ကာ မဒမ္ျဖစ္လာခဲ့သလိုမ်ိဳး အရင္အခ်က္ကို ျပန္သြားလို႔ မရေတာ့ေပ။
ဒင္႐ူ႐ြယ္ သာမေသခဲ့ရင္ ဒါနဲ႔အတူ သူမ လိုက္နာရလိမ့္မည္။ အခုေတာ့ ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕လမ္းေၾကာင္းထဲကို သူမ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၿပီး ထပ္ၿပီး ရပ္တန႔္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ သူမ အခုရပ္လိုက္ရင္ ဒီအရာကေန ဘာမွရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး သူမသားလည္း ဘာမွရလိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေဇာင္ခ်ီ အသက္ရွင္ေနသမွ် ေပါက္ကြဲျခင္းကို ဖယ္ရွားဖို႔ ေျပးလႊားရလိမ့္မယ္။ သူမအစီစဥ္ေတြကို လိုက္နာဖို႔ လိုအပ္တယ္…..
ရႈရန္ေဟြ႕ သူမဘာသာ တည္ၿငိမ္ေအာင္ တြန္းအားေပးလိုက္သည္။ ႏူးညံ့စြာ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ အိုေက။ ေကာင္းၿပီ၊ ဒီလိုဆိုရင္ တျခားဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူး။ ခနၾကာမွ ငါျပန္လာခဲ့မယ္”
ေဇာင္ခ်ီ ကေျပာင္းလဲမႈ အားလုံးကို ေတြ႕သြားခဲ့သည္။ အမွန္တရားကို ရွာမေတြ႕ခင္တုန္းက ေဇာင္ခ်ီ က ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕ႏွိမ့္ခ်ျခင္းကို အၿမဲတမ္း ႏွစ္သက္ခဲ့ၿပီး သူမက သူမကိုယ္ပိုင္ ေနရာကို သိတယ္လို႔ ထင္ခဲ့သည္။
ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူအမွန္တရားကို သိသြားခ်ိန္တြင္ သူမရဲ႕ ႏွိမ့္ခ်မႈ၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ အားလုံးက ပ်ားရည္ေလာင္းထားတဲ့ ဓားတစ္ေခ်ာင္းသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
“သူမအႏိုင္က်င့္ခံရတာကို ဒီေလာက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္မယ္ဆိုတာ ငါမယုံႏိုင္ခဲ့ဘူး…..” ေဇာင္ခ်ီ ေျပာလိုက္သည္။
“ရႈရန္ေဟြ႕ အတြက္ ေငြအခ်ိဳ႕ ျပင္ဆင္ထားလိုက္။ သူမက ေငြယူၿပီး ရႈယုရွန္း နဲ႔ ရႈရွင္း တို႔ကို ဂ႐ုစိုက္လိမ့္မယ္။ ငါ့ဆီက သူမ ဘာမွထပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါက ငါ့စည္းမ်ဥ္းထဲမွာ ရွိေနတုန္းပဲ။ ငါလိုခ်င္ရင္ ငါ့မွာ တျခားသားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိႏိုင္တယ္။ ရႈရွင္း ကဘယ္ေတာ့မွ အေရွ႕မထြက္ခဲ့ဘူး၊ အနာဂတ္မွာ သူကလည္း တနည္းနည္းနဲ႔ ပါဝင္လာမယ္လို႔ ငါသံသယရွိတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ သူေဌးေဇာင္” လက္ေထာက္ေက်ာင္ ကျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကထပ္ေမးလိုက္သည္။
“မိန္းကေလးဆီက ဘာသတင္းရလဲ?”
“မိန္းကေလးက ဖုန္းေျဖၿပီး ေနာက္ေလယာဥ္နဲ႔ လိုက္လာမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္” ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕ပုံစံက ပိုမိုေကာင္းမြန္လာခဲ့သည္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြက သူမက ငါ့ကို မုန္းတီးခဲ့တယ္။ ဒါကို ငါသိခဲ့တယ္။ သူမအရည္အေသြးက ငါနဲ႔ မတူဘူးသလို သူမအေမနဲ႔လည္း မတူဘူး။ သူမက အၿမဲတမ္း တည့္တိုးဆန္ၿပီး ႐ိုးသားတယ္။ သူမ မေပ်ာ္ခ်ိန္မွာ အၿမဲတမ္း ေပါက္ကြဲတက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူမေပ်ာ္ေနရင္ သူမခံစားခ်က္ေတြကို ေသခ်ာျမင္ႏိုင္တယ္။ သူမ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့ရင္ သူမက ငါ့ကို သူမအေဖလို႔ သေဘာထားေသးတာပဲ”
ထိုအေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ရင္း ေဇာင္ခ်ီ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားသည္။ “ဒီလိုေျပာမွပဲ သူမရဲ႕ တည့္ထိုးဆန္မႈက ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႔ ရႈယုေဟြ႕ တို႔သ႐ုပ္ေဆာင္တာထက္ ပိုေကာင္းတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ငါ့ေနာက္ကြယ္ကေန ဓားထိုးခံရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”
လက္ေထာက္ေက်ာင္ ကသတိလက္လြတ္ ရယ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “သူေဌးေဇာင္ မွန္တယ္”
*****
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမ ႏိုးလာခ်ိန္တြင္ တံခါးေခါက္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ တံခါးကို ျမန္ျမန္ ဖြင့္လိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႔အတြင္းေရးမႉးခ်န္း တို႔က အျပင္တြင္ ရပ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူမကို ျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ နည္းနည္း အံ့ဩသြားသည္။
သူမက ညဝတ္စုံ ပန္းေရာင္ကို ဝတ္ထားဆဲျဖစ္သည္။ သူမ ထြက္လာခ်ိန္တုန္းက ညဝတ္စုံ ထည့္ဖို႔ေမ့လာတာေၾကာင့္ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကဝယ္ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။
ဒါကို အရင္ဆုံး ျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။ ဒီလိုပုံစံ ညဝတ္စုံကို သူ မႀကိဳက္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ အခု ေဇာင္ယုဟြမ္ ဝတ္ထားခ်ိန္တြင္ လုံးဝကို ကြာျခားေနသည္။ ပန္းေရာင္ညဝတ္စုံက သူမရဲ႕ ပါးေတြကို ပိုၿပီးေတာင္ ပန္းေရာင္သန္းသြားေစသည္။ သူမရဲ႕ ေသးသြယ္တဲ့ ေျခေထာက္ေတြက ပိတ္စအနားမွ ထြက္ေပၚေနၿပီး သူမကို ပိုၿပီးလွပကာ က်ိဳးပဲ့လြယ္ပုံ ေပၚသြားေစသည္။
လန္ဂ်င္ဇီ ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးေတာင္ မေတြးေတာ့ပဲ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ သူအက်ႌကို ခြၽတ္လိုက္ၿပီး သူမအေပၚမွာ ၿခဳံေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“တံခါးလာဖြင့္တာ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ညဝတ္စုံနဲ႔ လာဖြင့္ေပးတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ သမ္းလိုက္သည္။ အခန္းထဲကို ျပန္ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အစ္ကို႔ကို ေစာင့္မေနေစခ်င္လို႔” ေနာက္ဆုံးေတာ့ လန္ဂ်င္းဇီ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္ ထိုင္ၿပီးသြားၿပီးေနာက္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဖန္ခြက္ထဲကို ေရေလာင္းထည့္လိုက္သည္။
“တိုးတက္မႈအသစ္လား?” အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ေခါင္းညိတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဟုတ္တယ္၊ မစၥရႈ ကမနက္ျဖန္မနက္မွာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္လုပ္လိမ့္မယ္”
“အို၊ ဒါဆို မၾကာခင္ သြားဖို႔ ပိုေကာင္းတာေပါ့” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ရင္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
“ဒီညသြားဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒါျဖစ္ပ်က္တာနဲ႔ သူမက ေဆး႐ုံအခန္းတံခါးကို ပိတ္ထားဖို႔ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္မွာပဲ၊ ဒါဆို ငါအထဲကို ဝင္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး”
“ငါမင္းနဲ႔ လိုက္ခဲ့မယ္” လန္ဂ်င္းဇီ ကခ်က္ခ်င္းပဲ ေျပာလိုက္သည္။
“အစ္ကို႔မွာ အခ်ိန္ရွိလို႔လား?”
“မနက္ျဖန္ နားလိုက္မယ္”
“….အစ္ကို ေသခ်ာလို႔လား?” လန္ဂ်င္းဇီ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕မ်က္လုံးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။
သူေသခ်ာတာလား?
……ဟုတ္တယ္။ သူေက်ာင္းစတက္ၿပီး အလုပ္ဝင္ကတည္းက တစ္ရက္ေတာင္မွ အနားမယူဖူးေပ။ ဒီတစ္ႀကိမ္က ပထမဆုံး အႀကိမ္ျဖစ္သည္။
“မနက္ျဖန္ နားမယ္” ဆိုတဲ့ စကားက သူ႔ပါးစပ္ကေန ဒီလိုမ်ိဳးပဲ ထြက္လာခဲ့သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ဒီအေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ ေတြးေတာလိုက္သည္။
တစ္ရက္နားတာက သူ႔အတြက္ အဆင္ေျပသင့္တယ္… အဆုံးမွာေတာ့ အရင္တုန္းကေန အခုထိ တစ္ရက္မွ မနားဖူးေပ။
“အိုေက၊ ေက်းဇူး၊ အစ္ကို” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး သူမကို ၿခဳံေပးထားသည့္ အက်ႌကို ဆြဲခြၽတ္လိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ ကိုျပန္ေပးလိုက္သည္။
“အဝတ္သြားလဲၿပီး မၾကာခင္မွာ သြားရေအာင္” လန္ဂ်င္းဇီ ကအခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ရပ္သြားၿပီး သူ႔အက်ႌကို သူမဆီက ျပန္ယူလိုက္သည္။ သူျပန္မဝတ္ေပ။
ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး အတြင္းေရးမႉးခ်န္း နဲ႔အတူ ေလွ်ာက္ထြက္သြားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအဝတ္ကို ျမန္ျမန္ ဝတ္လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ေနပုံေပၚကာ သူမ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔အတူ အျပင္ကို ထြက္လိုက္သည္။
လန္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းစားပြဲတြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကအနည္းငယ္ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး ခ်န္းမင္းရီ ကိုဖုန္းေခၚလိုက္ကာ သူတို႔နဲ႔အတူတူ စားေသာက္ရန္ ေခၚလိုက္သည္။ ခ်န္းမင္းရီ ကမၾကာခင္မွာပဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလန္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အေရွ႕တံခါးကို ေလွ်ာက္သြားခ်ိန္တြင္ ခ်န္းမင္းရီ ရဲ႕မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ပသြားသည္။ သူက ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ ဒီေန႔ အရမ္းလွေနတယ္! အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းေနတယ္! ဒီဝတ္စုံက မင္းနဲ႔အရမ္းလိုက္တာပဲ! ကင္မရာေရွ႕မွာ ရပ္ေပးရင္ မင္းသမီးေတြ အမ်ားႀကီးထက္ေတာင္ ပိုၾကည့္ေကာင္းဦးမယ္!”
သူေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ လန္ဂ်င္းဇီ ဆီကေန ေအးစက္သည့္ အၾကည့္ကို ရလိုက္သည္။ ခ်န္းမင္းရီ ကၿပဳံးလိုက္ၿပီး ရပ္လိုက္သည္။ အဆင္မေျပသည့္ ခံစားခ်က္နည္းနည္းနဲ႔ သူ႔စကားကို ေျပာင္းလိုက္သည္။
“လာ၊ လာ။ ကားထဲဝင္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္၊ သြားစားရေအာင္၊ ငါေကြၽး…” လန္ဂ်င္းဇီ ကထေျပာလိုက္သည္။
“ငါေကြၽးမယ္” ခ်န္းမင္းရီ ကေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“အိုေက၊ အိုေက၊ မင္းက ဒီလိုမ်ိဳး တိုက္ခိုက္ရတာကို ႀကိဳက္တာပဲ။ ေသခ်ာတာေပါ့! မင္းေကြၽးႏိုင္တယ္! ငါနဲ႔ မင္းရဲ႕ဝမ္းကြဲကို ေဈးႀကီးတဲ့ ေနရာကို ေခၚသြားေပး!”
ခ်န္းမင္းရီ ကအစားအေသာက္အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ လန္ဂ်င္းဇီ ကိုစေနာက္လိုက္တာ ျဖစ္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အေတာ္ေလး ရင္းႏွီးတာကို သူမ ေျပာႏိုင္သည္။
အတြင္းေရးမႉးခ်န္းနဲ႔အတူ သူတို႔က ကားထဲကို ဝင္လိုက္ၾကၿပီး ကိုယ္ပိုင္စားေသာက္ဆိုင္ကို ဦးတည္သြားခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားကို သူမ သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ အေတာ္ေလး ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။
သူမပုံစံက အေတာ္ေလး အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီး အရပ္ရွည္ကာ ေသးသြယ္ေနသည္။ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္အနည္းငယ္က သခင္ေလးနန္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုသူ႔ရဲ႕တကယ့္အခ်စ္ကို ဝန္ခံႏိုင္ခဲ့ရင္ အာ႐ုံဖမ္းစားႏိုင္လိမ့္မည္။
သူက ၃-၁၀ ႏွစ္ ေထာင္ဒဏ္အခ်ိန္နဲ႔ အဆုံးသတ္ခဲ့သည္။ ဒါက ဘာကိစၥမွ ထပ္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး…… သူတို႔အခ်စ္ေတြကို သူမကို ဝန္ခံတာ၊ ဒိတ္တာေတြ ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေတာ့ ဒါက တရားဝင္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမကိုေတာင္ မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းၿပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ အရမ္းဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ကားထဲက ထြက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုသူ႔လက္ေမာင္းထဲ ဆြဲလိုက္သည္။
သူက ႀကီးမားတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးျဖစ္ၿပီး သူ႔လက္ေတြက သူမကို ဖက္ထားၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ႏူးညံ့ၿပီး လွပသည့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးက သိပ္ၿပီးမထင္ရွားေတာ့ေပ။ သူမကို ဘယ္သူကမွ အာ႐ုံစိုက္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
*****
ညစာစားၿပီးခ်ိန္တြင္ ည ၁၁ နာရီ ထိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ ညစာက ၄ နာရီခန႔္ ၾကာခဲ့သည္။ ႏွစ္နာရီ က ခ်န္းမင္းရီ က လန္ဂ်င္းဇီ ကိုစေနာက္ေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အျပင္ဘက္ တစ္ခုလုံးက မဲေမွာင္ေနၿပီး လမ္းေပၚတြင္ လူအမ်ားႀကီးကို မေတြ႕ရေပ။
အခုခ်ိန္ ေဆး႐ုံကို သြားတာက ဆိုး႐ြားတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ခ်န္းမင္းရီ ကလူတိုင္းကို ေဆး႐ုံကို ေမာင္းပို႔ေပးခဲ့သည္။ သူက အေရးေပၚ ေစာင့္ေရွာက္သည့္ ေနရာကို ဦးတည္သြားခဲ့ၿပီး အစာအိမ္နဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္း ေရာဂါရွိျခင္း အတုကိုေတာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္၊ လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႔ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း တို႔က အေပၚထပ္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ တက္သြားခဲ့သည္။ သူတို႔ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအေဝးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဘယ္လိုေတာင္ တိုက္ဆိုင္တာလဲ… တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔အခန္းကေန ထြက္လာခဲ့တယ္”
“ရႈရန္ေဟြ႕?” လန္ဂ်င္းဇီ ေမးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကရယ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“မဟုတ္ဘူး၊ ဒါကမင္းသမီးပဲ။ ဒါက အံ့ဩစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ေခါင္းမာၿပီး တျခားသူကို မွားယြင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ သူ႔အမွားကိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျမင္ခြင့္မျပဳဘူး။ ပုံမွန္ဆိုရင္ သူက အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕မ်က္ႏွာကို အရင္ဆုံး ႐ိုက္လိမ့္မယ္။ ဒါကပဲ ရႈရန္ေဟြ႕ ကိုေနာက္ထပ္ ေျခလွမ္းလွမ္းဖို႔ တြန္းအားေပးလိုက္တာပဲ”
ေဇာင္ယုဟြမ္ က ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕လူနာအခန္းဆီကို လ်င္ျမန္စြာ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
“ရႈရန္ေဟြ႕ ကအနားမွာ ရွိေနမွာကို မစိုးရိမ္ဘူးလား?” အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကသတိေပးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“ဒီမင္းသမီးက ဒီမွာရွိေနရင္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမစိတ္ေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မျပသမိဖို႔အတြက္ ေဝးေဝးမွာပဲ ေနလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ဆန႔္က်င္ဖို႔ စီစဥ္ေနမွာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာက သူမကိုယ္သူမ အျပစ္ရွိသလို ခံစားရလိမ့္မယ္။ သူမ ဒီလိုမ်ိဳး ခံစားခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး” အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကရယ္လိုက္သည္။
“မိန္းကေလးေဇာင္က အားလုံးကို ခန႔္မွန္းမိၿပီးသားပဲ” ေဇာင္ယုဟြမ္ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး အျပစ္ကင္းသည့္ ပုံစံကို ထားလိုက္သည္။
လူနာအခန္းဆီကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အေစာင့္ေတြက သူမကို တားၿပီး ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။
“ငါက ေဇာင္ယုဟြမ္” အေစာင့္ေတြက လန္ဂ်င္းဇီ ကိုလည္း သတိထားမိသြားၿပီး သူတို႔ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။
*****
တစ္ေနရာမွ တခ်ိန္တည္းတြင္ သခင္ေလးနန္ ကလည္း ဘားကေန ထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႔အေရွ႕တြင္ ပါကင္ထိုးထားသည့္ အနက္ေရာင္ ကားနဲ႔ ေသးငယ္သည့္ ပုံရိပ္ေလးကို ျမင္လိုက္သည္။ အရပ္ရွည္သည့္ လူႏွစ္ေယာက္က ကားေဘးတြင္ ရပ္ေနခဲ့သည္။
သူတို႔က ဘာလို႔သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကတာလဲ?
သခင္ေလးနန္ ကစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သြားသည္။ သူတို႔ဆီကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းတို႔ ဘာၾကည့္ေနတာလဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဒီကိုလာ၊ စကားေျပာရေအာင္”
“မင္းရဲ႕….” သခင္ေလးနန္ ကစကားေတာင္ ဆုံးေအာင္ မေျပာရေသးခင္မွာ လက္သီးတစ္လုံးက သူ႔ကို ရပ္တန႔္သြားေစသည္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရင္းႏွီးသည့္ လက္သီးနဲ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္က ႐ိုက္ႏွက္ခဲ့သည့္ နာက်င္တဲ့ မွတ္ဉာဏ္ေတြကို မွတ္မိသြားခဲ့သည္။
“Godd*mm၊ မင္းက ဟုန္ခ်န္းမင္း လား?”
“ငါက ဟုန္ခ်န္းမင္းပဲ” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကတစ္ပတ္လည္ ကန္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “ဒီကိုလာ၊ ငါတို႔ စကားေျပာဖို႔ လိုအပ္တယ္”
5.7.2020 (Sun)
……………………
[text_hash] => 91f92c40
)