Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
မငိုပါနဲ႕
ရႈယုရွန္း ကေနာက္ဆုံးတြင္ ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာခဲ့ၿပီး သူမရဲ႕ မိန္းကေလးေဇာင္ဆိုတဲ့ ေနရာကို သူမ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပသဖို႔ မေစာင့္နိုင္ေပ။
သူမရဲ႕ အရင္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ေဖာ္နဲ႕ အရင္တုန္းက ရင္းႏွီးသည့္ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ အမ်ိဳးသား သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ေတာင္ ေဇာင္အိမ္ေတာ္တြင္ က်င္းပသည့္ ပါတီတြင္ ပါဝင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။
အိမ္ေတာ္ရဲ႕ တတိယထပ္က ပိုင္ဆိုင္သူမရွိပဲ အသုံးျပဳတာ ရွားပါးေၾကာင္း သူမၾကားခဲ့သည္။ ဒါရဲ႕ထိပ္ဆုံးမွာေတာင္ ေရကူးကန္လည္း ရွိတာေၾကာင့္ ပြဲက်င္းပဖို႔ ျပည့္စုံတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္သည္။ လူတိုင္းကို ဖုန္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ၿပီးေနာက္တြင္ သူမက လွည့္လိုက္ၿပီး အိမ္ေဖာ္ကို ေျပာလိုက္သည္။
“တတိယထပ္ကို ျပင္ဆင္ထား၊ ဒီမြန္းလြဲပိုင္းမွာ ပါတီတစ္ခုအတြက္ ဧည့္သည့္ေတြ လာၾကလိမ့္မယ္”
ေဇာင္ခ်ီ ကအစည္းအေဝးအတြက္ ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ နိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားခဲ့ၿပီး အိမ္ေတာ္ကို ျပန္လာနိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ေပ။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔အတြက္ သူနဲ႕အတူ လိုက္သြားခဲ့သည္။
မဟုတ္ရင္ ရႈယုရွန္း ကအိမ္မွာ ပါတီက်င္းပရဲမွာ မဟုတ္ေပ။ အိမ္ေဖာ္က အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ရပ္တန႔္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“တတိယထပ္…. တတိယထပ္က မေန႕က ရွင္းလင္းခဲ့ပါတယ္။ မိန္းကေလးက သခင္းေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေ႐ႊ႕ေပးခဲ့ပါတယ္” ရႈယုရွန္း ရဲ႕မ်က္ႏွာ အေရာင္က ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။
“ဘာမိန္းကေလးလဲ? အခုကစၿပီး သူမကို ဒုတိယမိန္းကေလးလို႔ ေခၚရမယ္! ေနာက္ၿပီး အဲ့ဒီ့ကေလးေတြကို သခင္ေလးေတြလို႔ မင္းဘာလို႔ေျပာတာလဲ? ေဇာင္မွာ သခင္ေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္၊ အဲ့ဒါက ငါ့ေမာင္ေလးပဲ!”
အိမ္ေဖာ္က ဘာမွမေျပာပဲ သူမေခါင္းကိုသာ ငုံ႕ထားခဲ့သည္။ ဒါက ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီ၊ သူတို႔အတြက္ ေျပာင္းေခၚရန္က မလြယ္ကူေပ။
သူမရဲ႕ တုန႔္ျပန္ခ်က္က ရႈယုရွန္း ကိုပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေဒါသထြက္သြားခဲ့သည္။ သူမနဲ႕ ေဇာင္ယုဟြမ္ ၾကားတြင္ အကြာအေဝး အနည္းငယ္၊ အနည္းေလးေတာ့ ရွိေနဆဲပင္!
ဒါေၾကာင့္ ဒီအိမ္ေတာ္က အိမ္ေဖာ္ေတြကပင္ သူမကို မေလးစားၾကတာ!
“ေဇာင္ယုဟြမ္ ဘယ္မွာလဲ? သူမနိုးၿပီလား?”
ရႈယုရွန္း က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုမုန္းတီးေနသည့္ ခံစားခ်က္ေတြကို ဖိႏွိပ္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။ မေန႕ကတုန္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ စကားေတြက သူမမွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ နက္ရွိုင္းစြာ ရွိေနတုန္းပဲ။
ထိုစကားေတြက သူမေခါင္းထဲတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ၾကားေနခဲ့ၿပီး အခ်ိန္တိုင္း သူမကို ပိုပိုၿပီး မနာလိုျဖစ္ေစၿပီး မုန္းတီးလာေစခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရနိုင္မွာလဲ?! သူမက အနိုင္က်င့္ၿပီး ဒီကေနရာ တစ္ခုလုံးကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ဆက္ၿပီး ဆုပ္ကိုင္ထားရတာလဲ? ဒီအိမ္ေတာ္ရဲ႕ သခင္မအသစ္က သူမအေမေလ!
“မိန္းကေလး…” အိမ္ေဖာ္က စကားတစ္ဝက္တင္ အမွန္ျပန္ျပင္ဖို႔ ထိန္းလိုက္သည္။ “ဒုတိယ သခင္မေလးက မနိုးေသးပါဘူး”
ရႈယုရွန္ ကခ်က္ခ်င္းပင္ အေပၚထပ္ကို ေျပးတက္သြားခဲ့သည္။
“ငါ သူမကို သြားေျပာလိုက္မယ္။ ဒါက ရယ္စရာပဲ။ ဒါက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ပဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီတစ္ထပ္လုံးကို သူမဘာသာပဲ ယူထားရတာလဲ?” ထိုစကားကို ေျပာၿပီးေနာက္တြင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“အေဖ အိမ္ကိုျပန္လာရင္ သူအရမ္း စိတ္ဆိုးသြားလိမ့္မယ္!”
အိမ္ေဖာ္က သူမေနာက္ကို လိုက္လိုက္ၿပီး သူမကို စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။
“ဒုတိယ သခင္မေလး နိုးလာရင္ အေတာ္ေလး စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားလိမ့္မယ္။ အခုေတာ့ အခ်ိန္ေကာင္း မဟုတ္ေသးပါဘူး”
ရႈယုရွန္း ကသူမဘာသာပဲ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး သူမစိတ္ဆိုးတာက အေတာ္ေလး ျပည့္စုံတယ္။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ သူမက ငါ့ကို စၿပီးအျပစ္တင္လိမ့္မယ္၊ ဒါဆို ေစာင့္ၾကည့္ဗီဒီယိုကေန အေဖကို ျပန္ျပနိုင္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုတတိယထပ္ကေန ဖယ္ထုတ္ပစ္နိုင္တယ္။
ရႈယုရွန္း ကသူမအရွိန္ကို တိုးလိုက္ၿပီး တတိယထပ္ကို မၾကာခင္ပဲ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ တတိယထပ္ ေလွကားအဆုံးကို ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ထိုေနရာတြင္ သစ္သား တံခါးတစ္ခ်ပ္ရွိေနသည္။ ဒါက က်ိဳးပဲ့လြယ္ပုံရၿပီး ရႈယုရွန္း မဖြင့္နိုင္ခဲ့ဘူး။
ရႈယုရွန္း ကယုတ္မာသည့္ အသံကို မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္လုနီးပါး ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမမ်က္ႏွာတြင္ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ကို တြန္းအားေပးၿပီး အိမ္ေဖာ္ကို ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါရဲ႕ ဆိုလိုခ်က္က ဘာလဲ? ငါတို႔က မိသားစုေတြပဲ။ သူမက ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ထားရတာလဲ? ဒါက ငါတို႔အားလုံးကို ဖယ္ထုတ္ခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ မဟုတ္ဘူးလား?”
အိမ္ေဖာ္က ၿပဳံးလိုက္ေပမဲ့ ဘာမွမေျပာေပ။ ရႈယုရွန္း ကလွည့္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ခ်ီ ကိုဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ခ်ီ က ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕အတူ နိုင္ငံျခားသြားသည့္ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ သူမက သူတို႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခၚေခၚ ဖုန္းဝင္မွာ မဟုတ္ေပ။
ရႈယုရွန္း ေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပဲ သြားကိုႀကိတ္လိုက္ၿပီး အခုေတာ့ သြားခြင့္ျပဳလိုက္သည္။
ဒါေပမဲ့ သူမဘာလုပ္ရမလဲ? သူမက သူငယ္ခ်င္း အားလုံးကို ဖုန္းေခၚခဲ့ၿပီး စကားကြၽံသြားခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုေတာ့ တတိယထပ္ တစ္ထပ္လုံးကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအပိုင္ယူထားခဲ့သည္။ သူမက အကုန္လုံးကို စုၿပီး ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ပါတီက်င္းပနိုင္ေတာ့မလဲ?
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအိပ္ရာအသစ္တြင္ ေကာင္းေကာင္း အိမ္မေပ်ာ္ေပ။ ဒီေနတြင္ သူမက ေစာေစာကတည္းက နိုးလာခဲ့ၿပီး ေရခ်ိဳးၿပီးကာ သန႔္ရွင္းသည့္ အဝတ္အစားေတြေတာင္ လဲၿပီးသြားခဲ့ၿပီ။ ရာသီဥတုက ေအးလာခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကန႔္လန႔္ကာကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး အျပင္ဘက္တြင္ သစ္႐ြက္ေတြ ေႂကြက်ေနတာကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ျပန္လွည့္လိုက္ကာ အေပၚဝတ္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ဝတ္လိုက္သည္။
ထိုေနရာတြင္ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ သူမဘာသာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး မေနနိုင္တာကို မွတ္မိသြားကာ သူမ အသက္အ႐ြယ္ေလာက္ရွိသည့္ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးစားထားေၾကာင္း သတိရသြားသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ အရင္တုန္းက ဘယ္တုန္းကမွ ကေလးေတြကို မပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ဖူးေပ။
ထိုအေၾကာင္းကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး “မိဘ”လို ခံစားမိၿပီး ကေလးေတြကို သြားနိုးဖို႔ အခ်ိန္လို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။ ျဖည္းညွင္းစြာျဖင့္ ထိုေကာင္ေလးေတြရွိသည့္ အထပ္ကို သြားလိုက္သည္။ တံခါးကို ေသာ့ဖြင့္လိုက္သည္။
သူမေလွ်ာက္ဝင္သြားၿပီး ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က မ်က္လုံးျပဴးစြာျဖင့္ အိပ္ရာေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေၾကာင္း သတိထားမိသြားခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ျဖဴေဖြးေနၿပီး အမ်ားႀကီး မအိပ္ရေသးပုံေပၚသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ထိတ္လန႔္သြားၿပီး ျဖဴေဖြးသြားသည္။ သူမ မလိုခ်င္ေပမဲ့ သူမမ်က္လုံးက မ်က္ရည္ ႏွစ္စက္က်သြားၿပီး ဘာကိုမွေတာင္ မေျပာနိုင္ေတာ့ေပ။
သူမ ဂ႐ုစိုက္မႈေအာက္မွာ ဇာတ္လိုက္နဲ႕ ဗီလိန္ ႏွစ္ေယာက္လုံး ေသ..ေသသြားၿပီလား?
ခ်က္ခ်င္းပဲ အတြင္းဖုန္းကို ေခၚလိုက္ၿပီး အိမ္ေဖာ္ေတြကို စုလိုက္သည္။
အိမ္ေဖာ္က ေသာ့ကို ထုတ္လိုက္ၿပီး သစ္သားတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ကာ တတိယထပ္ထဲကို ဝင္သြားလိုက္သည္။ ရႈယုရွန္း ကဒါကို ျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေဒါသထြက္သြားသည္။
“မင္းမွာ ေသာ့ရွိတာကို ဘာလို႔ငါ့ကို မေျပာတာလဲ?” အျပစ္ကင္းစြာျဖင့္ အိမ္ေဖာ္က ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးက မေမးဘူးေလ”
ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ အိမ္ေဖာ္ႏွစ္ေယာက္က ခ်က္ခ်င္းပင္ တတိယထပ္က အခန္းထဲကို ေျပးဝင္သြားခဲ့သည္။
တဖက္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမမ်က္ရည္ေတြကို ျပန္ထိန္းဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ နဖူးကို သူမလက္နဲ႕ ထိလိုက္သည္။ သူတို႔က ထိလိုက္ခ်ိန္တြင္ အနည္းငယ္ ေအးေနၾကသည္။
“မင္းတို႔ ညတုန္းက ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရဘူးလား? ဘာျပႆနာရွိလို႔လဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမ်က္ရည္ေတြကို ျပန္ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ေမးလိုက္သည္။
ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ပါးစပ္ကို ဆက္ပိတ္ထားၾကၿပီး တစ္ေယာက္ကမွ အသံမျပဳၾကေပ။ အိမ္ေဖာ္ေတြက ထိုအခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္း ဝင္လာၾကၿပီး သူမက အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။
“သူတို႔ကို ေဆး႐ုံေခၚသြားလိုက္” အိမ္ေဖာ္ေတြလည္း စိုးရိမ္ေနၾကသည္။
ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခ်ီလိုက္ၾကၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမပိုက္ဆံအိတ္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး အဝတ္အစား အနည္းငယ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ကာ ေအာက္ထပ္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။ ရႈယုရွန္း ကသူမသြားေနတာကို ရပ္တန႔္လိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္ နင္ဘယ္သြားေနတာလဲ?” ရႈယုရွန္း ကအၿပဳံးတစ္ပြင့္နဲ႕ ေမးလိုက္သည္။
“ဘယ္ေနရာလို႔ ထင္လဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမအေပၚတြင္ စိတ္ရွည္သည္းခံမႈက အမ်ားႀကီး ရွိေနတာ မဟုတ္ေပ။
ရႈယုရွန္း ရဲ႕လက္ေမာင္းကို တြန္းထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကငယ္႐ြယ္တုန္း ျဖစ္ၿပီး အေကာင္လည္း ေသးသည္။ ရႈယုရွန္း ကသူမကို ရပ္တန႔္ဖို႔ မႀကိဳးစားပဲ အင္အားအနည္းငယ္နဲ႕ေတာင္ ေလွကားေအာက္ထပ္ကို က်သြားမွာကို စိုးရိမ္ေနသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေလွကားကေန ဆင္းသြားၿပီး သူမအျမင္ကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ အထိသာ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ေနာက္ေက်ာကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ရႈယုရွန္း ရဲ႕မ်က္လုံးထဲတြင္ မနာလိုမႈေတြက ျဖတ္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခ်မ္းသာစြာ ေမြးဖြားလာခဲ့ၿပီး သူမနဲ႕ သိသာစြာပဲ ကြာျခားသည္။ သူမက လွပၿပီး သူမရဲ႕အတြင္းစိတ္ကလည္း အေတာ္ေလးကို လွပသည္။
သူမရဲ႕ အမူအရာ၊ လႈပ္ရွားမႈ ေသးေသးေလးေတာင္မွ သူမရဲ႕လွပမႈကို ေပၚေပါက္လာေစသည္။ လွပျခင္းနဲ႕ အရွိန္အဝါေတြက သူမမိသားစုက ပ်ိဳးေထာင္ထားသလိုမ်ိဳးပင္ အၿမဲတမ္း တည္ရွိေနသည္။ သူတို႔က မတူၾကဘူး။ ရႈယုရွန္း သူမႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့လိုက္သည္။
***
ေဇာင္က ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္ ေဟရီပုဂၢလိက ေဆး႐ုံရဲ႕ အဓိက ရွယ္ယာရွင္ျဖစ္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကကေလးေတြကို ထိုေဆး႐ုံကို တိုက္ရိုက္ေခၚသြားခဲ့သည္။
သူတို႔ ထိုေနရာကို ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဆရာဝန္နဲ႕ သူနာျပဳေတြက သူတို႔ကို ေစာင့္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အိမ္ေဖာ္ေတြက ကေလးေတြနဲ႕အတူ ကားထဲက ထြက္လာၾကခ်ိန္တြင္ သူတို႔က ခ်က္ခ်င္းပင္ အေရွ႕ကို ထြက္လာၾကၿပီး ကေလးေတြကို ေခၚလိုက္ၾကသည္။
စစ္ေဆးခ်က္ တစ္ခုလုံးက ၁၀ မိနစ္နီးပါးပဲ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆရာဝန္ ထြက္လာခ်ိန္တြင္ သူက ရႈပ္ေထြးသည့္ အျမင္နဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က အရမ္းကို စားခဲ့ၾက႐ုံပါပဲ။ အန္ၿပီးသြားတာနဲ႕ အားလုံးေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ သူတို႔က စကားေျပာဖို႔ကို ဘာေၾကာင့္ ျငင္းဆန္ေနၾကလဲဆိုတာကို အခုေတာ့ သူမ နားလည္သြားခဲ့ၿပီ။ ျဖစ္နိုင္တာက သူတို႔က အိပ္ရာကို မစိုေစခ်င္တာ၊ အစားအေသာက္ေတြကို အလဟသ မျဖစ္ေစခ်င္တာ မဟုတ္ရင္ ရွက္႐ြံ႕တာေၾကာင့္ ျဖစ္နိုင္သည္။
ဒီအသက္အ႐ြယ္ ေကာင္ေလးေတြက အတၱႀကီးမားၾကသည္။ ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္မိခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ႏွလုံးသားက နာက်င္သြားခဲ့သည္။
သူမက အရင္ဘဝတုန္းကလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ မိသားစုရွိခဲ့သည္။ သူမ အထက္တန္းကို တတ္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေနမေကာင္း ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး သူမ မိသားစုက သူမကို အရင္ကထက္ပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ဒီလိုမ်ိဳး ခက္ခဲတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံကို သူမ ဘယ္တုန္းကမွ မခံစားခဲ့ဖူးေပ။
မၾကာခင္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က အရာအားလုံးကို ရွင္းလင္းၿပီးသြားခဲ့သည္။
“သူတို႔ကို အားျဖည့္ဖို႔ အရည္တခ်ိဳ႕ကို ျမန္ျမန္ေပးခိုင္းလိုက္ဦး။ သူတို႔ အန္ၿပီးခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ဗိုက္ေခ်ာင္သြားလိမ့္မယ္” ဆရာဝန္က ေျပာလိုက္သည္။
သူတို႔က ေဘးနားက ခုံဆီကို သြားလိုက္ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။ သူတို႔က တိတ္ဆိတ္ေနေပမဲ့ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာသြားခ်ိန္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ က႐ုတ္တရက္ႀကီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေျပာလိုက္သည္။
“မငိုပါနဲ႕”
ဟုန္ခ်န္းမင္း မ်က္ႏွာကလည္း တြန႔္ဆုတ္ေနပုံရသည္။ သူက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုလ်င္ျမန္စြာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘာမွမေျပာေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထ,လိုက္ၿပီး သူတို႔ အေရွ႕ကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေမးၾကည့္လိုက္သည္။
“မင္းတို႔ ေနမေကာင္းသလို ခံစားေနရေသးလား?”
လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ေခါင္းကို အနည္းငယ္ ခါယမ္းလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေတာ့ ေျဖဖို႔ကို အေတာ္ေလး ရွက္ေနတာ ျဖစ္နိုင္သည္။
ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ဒီအသက္အ႐ြယ္နဲ႕ သူတို႔ရဲ႕ အတၱေတြပဲ!
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျဖည္းညွင္းစြာ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္သည္။ သူမမ်က္ေတာင္ေတြက အရမ္းကိုရွည္လ်ားၿပီး အ႐ုပ္မေလးလို ျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ၿပီး သူမ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြလိုမ်ိဳး ေတာက္ပေနတယ္လို႔ လီဂ်င္းယြမ္ ေတြးမိသြားသည္။
“ေနမေကာင္းသလို ခံစားေနရရင္ ေျပာေနာ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ လက္ေတြကို ပုတ္လိုက္သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ကၾကားနိုင္သည့္ အသံျဖင့္သာ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း”
ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕မ်က္ႏွာက တြန႔္ဆုတ္ေနပုံ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး အသံေလး တစ္ခုေတာင္ မထြက္ေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထိုအခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္မပ်က္ေပ။
အဆုံးမွာေတာ့ သူက ဗီလိန္ေဘာ့စ္ ျဖစ္ေနၿပီး သဘာဝက်က်ပင္ ဒီလိုမ်ိဳး တမူထူးျခား ေနလိမ့္မည္။
ေနာက္ဆုံးတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျပန္မတ္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း ေဘးတြင္ ထိုင္လိုက္ကာ စကားေျပာလိုက္သည္။
“ငါ ကေလးေလး ကတည္းက စေတာ္ဘယ္ရီကို အရမ္းကို ႀကိဳက္တာ။ တစ္ခါတုန္းက ဒီေလာက္ႀကီးတာကို ရခဲ့တယ္!” သူမက စကားေျပာေနရင္း သူမရဲ႕ ျဖဴေဖြးၿပီး ေသးသြယ္တဲ့ လက္ေတြနဲ႕ အမူအရာ လုပ္ျပလိုက္သည္။
“ငါစားၿပီးသြားခ်ိန္မွာ အရမ္းေနမေကာင္းသလို ခံစားလိုက္ရလို႔ ငိုေတာင္ငိုခ်င္သြားခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ဒါက စေတာ္ဘယ္ရီေလ၊ ငါက စေတာ္ဘယ္ရီကို အရမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ အန္ထုတ္ဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါေဆး႐ုံကို သြားလိုက္ရတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။
“နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ငါနဲ႕မတူဘူး၊ အိုေက?”
အခုေတာ့ သူနာျပဳက သူတို႔အနားကို IV အရည္နဲ႕အတူ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းကို အနည္းငယ္ လွည့္လိုက္ၿပီး သူနာျပဳကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“ေတြ႕လား? အခုေတာ့ နင္တို႔က ေဆးထိုးအပ္နဲ႕ ထိုးခံရေတာ့မယ္၊ အဲ့ဒါက တကယ့္ကို နာတာ…” ထိုစကားကို ေျပာၿပီးေနာက္တြင္ သူမႏွာေခါင္းကိုေတာင္ ရႈံ႕လိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ သူမကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။
သူမက အရမ္းကို ေကာင္းလြန္းတယ္။
သူမက သူတို႔ကို စေတာ္ဘယ္ရီပုံျပင္ကို ေျပာျပခဲ့တာက သူတို႔ အရမ္းစားခဲ့လို႔ အန္ထုတ္တာကေန ရွက္ေနတာကို မခံစားေစခ်င္တာေၾကာင့္ပင္!
***
ဒါက ေဆာင္းရာသီျဖစ္တာေၾကာင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ရဲ႕ IV အရည္မ်ား ကုန္သြားခ်ိန္တြင္ သူတို႔နဲ႕အတူ အိမ္ကိုျပန္ရန္ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး ေဆး႐ုံတြင္ ေနဖို႔ကိုသာ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
ကိစၥတစ္ခုလုံး ၿပီးသြားၿပီးေနာက္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ပိုၿပီးသက္သာသလို ခံစားေနရၿပီး အိပ္မေပ်ာ္သည့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ား ျဖစ္မလာေတာ့ေပ။ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ကားထဲတြင္ အိပ္ငိုက္လာၾကသည္။
သူတို႔ အိမ္ေတာ္ကို ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဖုန္းအဝင္ေကာလ္ကို လက္ခံရလိုက္သည္။ ဒါက သူမဝမ္းကြဲဆီက ျဖစ္သည္။ မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္အရ ဒီဝမ္းကြဲက သူမနဲ႕ ဘယ္တုန္းကမွ မရင္းႏွီးခဲ့ေပ။
အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ဒီဝမ္းကြဲက သူ႕မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္ၿပီး ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႕မိသားစုကိစၥေတြက သူ႕အေပၚတြင္ မူတည္ခဲ့သည္။ သူက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းထဲကို ေစာစီးစြာ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ အေတာ္အတန္ ရေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ဆန႔္က်င္ဘက္ အေနျဖင့္ မူလပိုင္ရွင္က အၿမဲတမ္း ဆိုးသြမ္းၿပီး အၿငိဳးအေတးႀကီးမားသည္။ ဝမ္းကြဲက သိသိသာသာပင္ သူမအသက္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးရဲ႕ စိတ္အေျခအေနကို နားလည္ရန္ ခက္ခဲခဲ့သည္။
မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈနဲ႕ တူညီသည့္ အရာမရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးသည္ ဘယ္တုန္းကမွ ရင္းႏွီးျခင္း မရွိခဲ့ေပ။
ဒီအရာရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကေတာ့ ဝမ္းကြဲက အၿမဲတမ္း ေခါင္းမာၿပီး မူလပိုင္ရွင္က သူ႕အား အနည္းငယ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေတာ့ သူ႕ကို သေဘာမက်ေပမဲ့ သူကေတာ့ သူမကို အေတာ္ေလး သေဘာက်သည္။
သူမအဖိုးက ဒီကိစၥတစ္ခုလုံးကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားပုံရေသာ္လည္း အဆုံးတြင္ သူကသာ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကိုသူမအတြက္ လက္ေထာက္အေနနဲ႕ ပို႔ေပးခဲ့သည့္ လူျဖစ္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ဖုန္းကို ကိုင္လိုက္ၿပီး တည္ျငိမ္ေလးနက္သည့္ ေယာက်္ားေလး အသံက ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။
“မင္းအိမ္ကို ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ ေခၚလာတယ္လို႔ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကေျပာတယ္ ဟုတ္လား?”
“အင္း၊ ဘာလို႔လဲ?”
တဖက္က လူက သူမဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို သေဘာတူတာ မတူတာကို ဘာမွမေျပာေပ။ သူက တျခား အေၾကာင္းကိုသာ ေမးလိုက္သည္။
“အဖိုးက မင္းကို သတိရေနတယ္။ မင္း ဘယ္အခ်ိန္လာမွာလဲ?”
မူလပိုင္ရွင္က သူမအဖိုးဆီကို အလည္သြားတာ ရွားသည္။ သူမ မ်က္လုံးေတြက အမုန္းတရားေၾကာင့္ ထူထဲသြားသည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕ကေလးေတြက ေန႕ေန႕ညည ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ဆိုတာကို သိရဖို႔အတြက္သာ သူမအင္အားေတြကို ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အာ႐ုံစိုက္ထားခဲ့သည္။
အဆုံးတြင္ သူမက သူတို႔ရဲ႕ ျပင္ဆင္ျခင္းေတြကို ခံေနရဆဲပင္။ သူမအေမရဲ႕ မိသားစုဘက္က သူမကို ဘယ္လိုပဲေကာင္းေကာင္း သူမက လ်စ္လ်ဴရႈထားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါအားတယ္၊ ဖိုးဖိုးက ဘယ္အခ်ိန္ဆို အဆင္ေျပမလဲ?”
တဖက္က လူက အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး သူမျပန္ေျဖမႈကို စဥ္းစားေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာသြားၿပီးေနာက္တြင္ သူက ထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“မနက္ျဖန္ မြန္းလြဲပိုင္း ယြဲ႕လန္ အိမ္ေတာ္မွာဆိုရင္ ဘယ္လိုလဲ? မင္းလာနိုင္မလား?”
“ေသခ်ာတာေပါ့!”
“ေကာင္းၿပီ၊ ဒါဆိုလဲ အဲ့အတိုင္းေပါ့။ အခုခ်က္ခ်င္း အဖိုးကို သြားေျပာလိုက္မယ္”
“အိုေက!”
ရႈယုရွန္း ကသူမပါတီ က်င္းပဖို႔အတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ျပႆနာျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူမတြင္ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပဲ ဘ႑ာထိန္းကို ရွာလိုက္ၿပီး အနီးနားတြင္ ပါတီက်င္းပနိုင္သည့္ ေနရာတစ္ခုေလာက္ ငွားရမ္းဖို႔သင့္ေတာ္သည့္ ေနရာကို ရွာေဖြခိုင္းလိုက္သည္။
ဘ႑ာထိန္းက ေနရာတစ္ခုကို ရွာေဖြနိုင္ေပမဲ့ သူမကို ကုန္က်စရိတ္ကို ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ ရႈယုရွန္း ကေတာင့္တင္းစြာ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။
သူမေျပာင္းလာကတည္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ အားသူမနဲ႕ ႏွိုင္းယွဥ္ၿပီး သူမ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည့္ မိန္းကေလးဆိုတာကို ျပသဖို႔သာ လုပ္ေဆာင္ေနခဲ့သည္။ ေဇာင္ခ်ီ အားေငြေၾကး တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္ေတာင္ ေတာင္းခံခဲ့ျခင္း မရွိေပ။
ေဇာင္ခ်ီ ကသူမကို ခရစ္ဒစ္ကဒ္ ကိုေပးခဲ့ၿပီး အတြင္းေရးမႉးအား ပစၥည္းအမ်ားႀကီးကို ဝယ္ခိုင္းခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူမကဒ္က အမ်ားႀကီး ကုန္သြားခဲ့တာေၾကာင့္ ေငြသားရလာဖို႔ သူမ ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်ဖိဳ႕ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ေပ။
ရႈယုရွန္း ကခ်က္ခ်င္းပင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ ၅ သန္းအေၾကာင္းကို ေတြးမိသြားခဲ့သည္။
ဘယ္လိုေတာင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး ဆိုးသြမ္းတဲ့ ႂကြက္စုတ္ေလးလဲ?
သူမက တည့္တည့္ပဲ ၅ သန္းကို ေတာင္းခဲ့တယ္!
ဒါေပမဲ့ ရႈယုရွန္း မလုပ္ရဲေပ…
ရႈယုရွန္း ကမတရားတာကို ခံစားေနရၿပီး ေဒါသေၾကာင့္ အၿမဲတမ္း ေသဆုံးခဲ့သည္။
***
တစ္ေန႕ တစ္ညလုံး အနားယူၿပီးေနာက္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအေတာ္ေလးကို ေကာင္းသြားခဲ့ၾကသည္။ ညစာစားခ်ိန္တြင္ လူတိုင္းက တျဖည္းျဖည္းသာ စားခဲ့ၾကသည္။ ညစာစားၿပီးေနာက္ ေဇာင္ယုဟြမ္ အတြက္ ကစားစရာ အျပည့္ပါသည့္ ေသတၱာႀကီး ႏွစ္လုံးကို တစ္ေယာက္က ယူလာခဲ့သည္။
“ဒါေတြက ဘယ္လိုလုပ္ရလဲ သိလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမးလိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ေခါင္းကို ခါလိုက္ၿပီး ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အ႐ုပ္ေတြ မလိုအပ္ပါဘူး”
ေသခ်ာေပါက္ကို သူတို႔က အ႐ုပ္ေတြ လိုအပ္ပါတယ္!
အ႐ုပ္ေတြက ကေလးေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ ေကာင္းမြန္တယ္!
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္လိုက္သည္။ သူမဆံပင္ေတြက ေအာက္က်လာၿပီး အ႐ုပ္ေတြကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ဘယ္လိုကစားရလဲဆိုတာကို သူတို႔ကို ျပလိုက္သည္။
အခ်ိန္ကုန္လြန္လာသည္ႏွင္ သူမကိုယ္တိုင္ သူတို႔နဲ႕အတူ ကစားနိုင္ခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ တျခားႏွစ္ေယာက္က သူမနဲ႕အတူ သုံးနာရီေလာက္ ကစားၿပီးခ်ိန္တြင္ လူတိုင္းက အိပ္ရာသို႔ သြားခဲ့ၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလုံးဝရွက္႐ြံ႕သလို မခံစားရေပ။
သူမက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ အသစ္တြင္ ေနသားက်လာခဲ့သည္။
သူမက သြားခဲ့ၿပီး ညဘက္ကို အေကာင္းဆုံး အသုံးခ်လိဳက္သည္။ ေနာက္မနက္တြင္ ေရွးက်တဲ့ ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္လိုက္ၿပီး မနက္စာ စားဖို႔အတြက္ အိမ္ကေန ထြက္လိုက္သည္။ ဇာတ္လိုက္နဲ႕ ဗီလိန္တို႔အတြက္ သင့္ေတာ္သည့္ အဝတ္အစားက မရွိေသးေပ။
သူတို႔အတြက္ အဝတ္အစား တခ်ိဳ႕ဝယ္ေပးဖို႔ လိုအပ္ၿပီး သူမအဖိုးအတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ဝယ္ေပးၿပီး သူမဝမ္းကြဲ… ဝမ္းကြဲအတြက္လည္း တခုခု ဝယ္ေပးဖို႔ ျဖစ္နိုင္တယ္။
ေနာက္ၿပီး မေန႕ညက အေျခအေနကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြက အ႐ုပ္ေတြကို သိပ္ႀကိဳက္ပုံ မရေပ၊ ဒီေန႕ ေသတၱာအသစ္ ဝယ္ေပးရမယ္။ အ႐ုပ္ေတြကို ေတြးေတာလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕စိတ္အေျခအေနက တက္ႂကြသြားခဲ့သည္။
ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္ေတြက အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္!
31.05.2020 (Sun)
…………………………
<Unicode>
မငိုပါနဲ့
ရှုယုရှန်း ကနောက်ဆုံးတွင် ဇောင်အိမ်တော်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မိန်းကလေးဇောင်ဆိုတဲ့ နေရာကို သူမ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြသဖို့ မစောင့်နိုင်ပေ။
သူမရဲ့ အရင်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖော်နဲ့ အရင်တုန်းက ရင်းနှီးသည့် မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေရယ် အမျိုးသား သူငယ်ချင်း တချို့တောင် ဇောင်အိမ်တော်တွင် ကျင်းပသည့် ပါတီတွင် ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
အိမ်တော်ရဲ့ တတိယထပ္က ပိုင်ဆိုင်သူမရှိပဲ အသုံးပြုတာ ရှားပါးကြောင်း သူမကြားခဲ့သည်။ ဒါရဲ့ထိပ်ဆုံးမှာတောင် ရေကူးကန်လည်း ရှိတာကြောင့် ပွဲကျင်းပဖို့ ပြည့်စုံတဲ့ နေရာလည်းဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို ဖုန်းဖြင့် ဆက်သွယ်ပြီးနောက်တွင် သူမက လှည့်လိုက်ပြီး အိမ်ဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။
“တတိယထပ္ကို ပြင်ဆင်ထား၊ ဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပါတီတစ်ခုအတွက် ဧည့်သည့်တွေ လာကြလိမ့်မယ်”
ဇောင်ချီ ကအစည်းအဝေးအတွက် ရက်အနည်းငယ်လောက် နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့ပြီး အိမ်တော်ကို ပြန်လာနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ပေ။ ရှုရန်ဟွေ့ ကဂရုစိုက်ပေးဖို့အတွက် သူနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
မဟုတ်ရင် ရှုယုရှန်း ကအိမ်မှာ ပါတီကျင်းပရဲမှာ မဟုတ်ပေ။ အိမ်ဖော်က အချိန်အနည်းငယ်လောက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တတိယထပ်…. တတိယထပ္က မနေ့က ရှင်းလင်းခဲ့ပါတယ်။ မိန်းကလေးက သခင်းလေး နှစ်ယောက်ကို ရွှေ့ပေးခဲ့ပါတယ်” ရှုယုရှန်း ရဲ့မျက်နှာ အရောင်က ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
“ဘာမိန်းကလေးလဲ? အခုကစပြီး သူမကို ဒုတိယမိန်းကလေးလို့ ခေါ်ရမယ်! နောက်ပြီး အဲ့ဒီ့ကလေးတွေကို သခင်လေးတွေလို့ မင်းဘာလို့ပြောတာလဲ? ဇောင်မှာ သခင်လေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ငါ့မောင်လေးပဲ!”
အိမ်ဖော်က ဘာမှမပြောပဲ သူမခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားခဲ့သည်။ ဒါက ဆယ်နှစ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ၊ သူတို့အတွက် ပြောင်းခေါ်ရန်က မလွယ်ကူပေ။
သူမရဲ့ တုန့်ပြန်ချက်က ရှုယုရှန်း ကိုပိုပြီးတော့တောင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမနဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကြားတွင် အကြာအေဝး အနည်းငယ်၊ အနည်းလေးတော့ ရှိနေဆဲပင်!
ဒါကြောင့် ဒီအိမ်တော်က အိမ်ဖော်တွေကပင် သူမကို မလေးစားကြတာ!
“ဇောင်ယုဟွမ် ဘယ်မှာလဲ? သူမနိုးပြီလား?”
ရှုယုရှန်း က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုမုန်းတီးနေသည့် ခံစားချက်တွေကို ဖိနှိပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ မနေ့ကတုန်းက ဇောင်ယုဟွမ် စကားတွေက သူမမှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေတုန်းပဲ။
ထိုစကားတွေက သူမခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြားနေခဲ့ပြီး အချိန်တိုင်း သူမကို ပိုပိုပြီး မနာလိုဖြစ်စေပြီး မုန်းတီးလာစေခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဘယ်လောက်များများ ရနိုင်မှာလဲ?! သူမက အနိုင်ကျင့်ပြီး ဒီကေနရာ တစ္ခုလုံးကို ဘာကြောင့်များ ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားရတာလဲ? ဒီအိမ်တော်ရဲ့ သခင်မအသစ်က သူမအေမေလ!
“မိန်းကလေး…” အိမ်ဖော်က စကားတစ်ဝက်တင် အမှန်ပြန်ပြင်ဖို့ ထိန်းလိုက်သည်။ “ဒုတိယ သခင်မလေးက မနိုးသေးပါဘူး”
ရှုယုရှန် ကချက်ချင်းပင် အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။
“ငါ သူမကို သွားပြောလိုက်မယ်။ ဒါက ရယ္စရာပဲ။ ဒါက ဇောင်အိမ်တော်ပဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီတစ္ထပ္လုံးကို သူမဘာသာပဲ ယူထားရတာလဲ?” ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်တွင် ချက်ချင်းပဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“အေဖ အိမ်ကိုပြန်လာရင် သူအရမ်း စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်!”
အိမ်ဖော်က သူမေနာက္ကို လိုက်လိုက်ပြီး သူမကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဒုတိယ သခင်မလေး နိုးလာရင် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။ အခုတော့ အချိန်ကောင်း မဟုတ်သေးပါဘူး”
ရှုယုရှန်း ကသူမဘာသာပဲ တွေးတောလိုက်ပြီး သူမစိတ္ဆိုးတာက အတော်လေး ပြည့်စုံတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ သူမက ငါ့ကို စပြီးအပြစ်တင်လိမ့်မယ်၊ ဒါဆို စောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုကနေ အေဖကို ပြန်ပြနိုင်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုတတိယထပ္ကေန ဖယ်ထုတ်ပစ်နိုင်တယ်။
ရှုယုရှန်း ကသူမအရွိန္ကို တိုးလိုက်ပြီး တတိယထပ္ကို မကြာခင်ပဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။ တတိယထပ် လှေကားအဆုံးကို ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုနေရာတွင် သစ္သား တံခါးတစ်ချပ်ရှိနေသည်။ ဒါက ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံရပြီး ရှုယုရှန်း မဖွင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ရှုယုရှန်း ကယုတ်မာသည့် အသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမမျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ကို တွန်းအားပေးပြီး အိမ်ဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒါရဲ့ ဆိုလိုခ်က္က ဘာလဲ? ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ။ သူမက ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ထားရတာလဲ? ဒါက ငါတို့အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ္ဘူးလား?”
အိမ်ဖော်က ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှမပြောပေ။ ရှုယုရှန်း ကလှည့်လိုက်ပြီး ဇောင်ချီ ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်တွင် ဇောင်ချီ က ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့အတူ နိုင်ငံခြားသွားသည့် လေယာဉ်ပေါ်တွင် ရောက်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမက သူတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ် ဖုန်းဝင်မှာ မဟုတ်ပေ။
ရှုယုရှန်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပဲ သွားကိုကြိတ်လိုက်ပြီး အခုတော့ သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမဘာလုပ်ရမလဲ? သူမက သူငယ်ချင်း အားလုံးကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပြီး စကားကျွံသွားခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ တတိယထပ် တစ္ထပ္လုံးကို ဇောင်ယုဟွမ် ကအပိုင်ယူထားခဲ့သည်။ သူမက အကုန္လုံးကို စုပြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပါတီကျင်းပနိုင်တော့မလဲ?
ဇောင်ယုဟွမ် ကအိပ်ရာအသစ်တွင် ကောင်းကောင်း အိမ်မပျော်ပေ။ ဒီနေတွင် သူမက စောစောကတည်းက နိုးလာခဲ့ပြီး ရေချိုးပြီးကာ သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်အစားတွေတောင် လဲပြီးသွားခဲ့ပြီ။ ရာသီဥတုက အေးလာခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သစ်ရွက်တွေ ကြွေကျနေတာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်လိုက်ကာ အပေါ်ဝတ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဝတ်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် မိနစ်အနည်းငယ်လောက် မတ်တပ်ရပ်ပြီးချိန်တွင် သူမဘာသာ အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်တာကို မှတ်မိသွားကာ သူမ အသက်အရွယ်လောက်ရှိသည့် ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို မွေးစားထားကြောင်း သတိရသွားသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် အရင်တုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ ကလေးတွေကို မပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးပေ။
ထိုအကြောင်းကို အချိန်အနည်းငယ်လောက် တွေးတောလိုက်ပြီး “မိဘ”လို ခံစားမိပြီး ကလေးတွေကို သွားနိုးဖို့ အချိန်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ထိုကောင်လေးတွေရှိသည့် အထပ္ကို သွားလိုက်သည်။ တံခါးကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမလျှောက်ဝင်သွားပြီး ကောင်လေး နှစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးစွာဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဖြူဖွေးနေပြီး အများကြီး မအိပ်ရသေးပုံပေါ်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖြူဖွေးသွားသည်။ သူမ မလိုချင်ပေမဲ့ သူမမ်က္လုံးက မျက်ရည် နှစ်စက်ကျသွားပြီး ဘာကိုမှတောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမ ဂရုစိုက်မှုအောက်မှာ ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဗီလိန် နှစ်ယောက်လုံး သေ..သေသွားပြီလား?
ချက်ချင်းပဲ အတွင်းဖုန်းကို ခေါ်လိုက်ပြီး အိမ်ဖော်တွေကို စုလိုက်သည်။
အိမ်ဖော်က သော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သစ္သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ တတိယထပ်ထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။ ရှုယုရှန်း ကဒါကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
“မင်းမှာ သော့ရှိတာကို ဘာလို့ငါ့ကို မပြောတာလဲ?” အပြစ်ကင်းစွာဖြင့် အိမ်ဖော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးက မမေးဘူးလေ”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် တတိယထပ္က အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
တဖက်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမမျက်ရည်တွေကို ပြန်ထိန်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ နဖူးကို သူမလက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။ သူတို့က ထိလိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် အေးနေကြသည်။
“မင်းတို့ ညတုန်းက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူးလား? ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမျက်ရည်တွေကို ပြန်ထိန်းချုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့ပါးစပ်ကို ဆက်ပိတ်ထားကြပြီး တစ်ယောက်ကမှ အသံမပြုကြပေ။ အိမ်ဖော်တွေက ထိုအချိန်တွင် ချက်ချင်း ဝင်လာကြပြီး သူမက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဆေးရုံခေါ်သွားလိုက်” အိမ်ဖော်တွေလည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။
ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချီလိုက်ကြပြီး အောက်ထပ်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမပိုက္ဆံအိတ္ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အဝတ်အစား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ အောက်ထပ်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။ ရှုယုရှန်း ကသူမသွားနေတာကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ် နင်ဘယ်သွားနေတာလဲ?” ရှုယုရှန်း ကအပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာလို့ ထင်လဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမအပေါ်တွင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုက အများကြီး ရှိနေတာ မဟုတ်ပေ။
ရှုယုရှန်း ရဲ့လက်မောင်းကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကငယ်ရွယ်တုန်း ဖြစ်ပြီး အကောင်လည်း သေးသည်။ ရှုယုရှန်း ကသူမကို ရပ်တန့်ဖို့ မကြိုးစားပဲ အင်အားအနည်းငယ်နဲ့တောင် လှေကားအောက်ထပ်ကို က်သြားမွာကို စိုးရိမ်နေသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကေလွကားကေန ဆင်းသွားပြီး သူမအမြင်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည် အထိသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုယုရှန်း ရဲ့မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုမှုတွေက ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကချမ်းသာစွာ မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး သူမနဲ့ သိသာစြာပဲ ကွာခြားသည်။ သူမက လှပပြီး သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ကလည်း အတော်လေးကို လှပသည်။
သူမရဲ့ အမူအရာ၊ လှုပ်ရှားမှု သေးသေးလေးတောင်မှ သူမရဲ့လှပမှုကို ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။ လှပခြင်းနဲ့ အရှိန်အဝါတွေက သူမမိသားစုက ပျိုးထောင်ထားသလိုမျိုးပင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည်။ သူတို့က မတူကြဘူး။ ရှုယုရှန်း သူမနှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
***
ဇောင်က ဟိုက်မြို့တော် ဟေရီပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ဖြစ်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကကလေးတွေကို ထိုဆေးရုံကို တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ ထိုနေရာကို ရောက်ချိန်တွင် ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြုတွေက သူတို့ကို စောင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဖော်တွေက ကလေးတွေနဲ့အတူ ကားထဲက ထွက်လာကြချိန်တွင် သူတို့က ချက်ချင်းပင် အရှေ့ကို ထွက်လာကြပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်လိုက်ကြသည်။
စစ်ဆေးချက် တစ္ခုလုံးက ၁၀ မိနစ္နီးပါးပဲ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာဝန် ထွက်လာချိန်တွင် သူက ရှုပ်ထွေးသည့် အမြင်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမွ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က အရမ်းကို စားခဲ့ကြရုံပါပဲ။ အန်ပြီးသွားတာနဲ့ အားလုံးကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်”
ဇောင်ယုဟွမ် အချိန်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့က စကားပြောဖို့ကို ဘာကြောင့် ငြင်းဆန်နေကြလဲဆိုတာကို အခုတော့ သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့က အိပ်ရာကို မစိုစေချင်တာ၊ အစားအသောက်တွေကို အလဟသ မဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ရင် ရှက်ရွံ့တာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ဒီအသက်အရွယ် ကောင်လေးတွေက အတ္တကြီးမားကြသည်။ ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်မိချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့နှလုံးသားက နာကျင်သွားခဲ့သည်။
သူမက အရင်ဘဝတုန်းကလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုရှိခဲ့သည်။ သူမ အထက်တန်းကို တတ်ရောက်ချိန်တွင် နေမကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ မိသားစုက သူမကို အရင်ကထက်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ဒီလိုမျိုး ခက်ခဲတဲ့ အတွေ့အကြုံကို သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။
မကြာခင်တွင် လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသွားခဲ့သည်။
“သူတို့ကို အားဖြည့်ဖို့ အရည်တချို့ကို မြန်မြန်ပေးခိုင်းလိုက်ဦး။ သူတို့ အန်ပြီးချိန်မှာ နည်းနည်းတော့ ဗိုက်ချောင်သွားလိမ့်မယ်” ဆရာဝန္က ပြောလိုက်သည်။
သူတို့က ဘေးနားက ခုံဆီကို သွားလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့က တိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားချိန်တွင် လီဂျင်းယွမ် ကရုတ်တရက်ကြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုပြောလိုက်သည်။
“မငိုပါနဲ့”
ဟုန်ချန်းမင်း မျက်နှာကလည်း တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။ သူက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုလျင်မြန်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှမပြောပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် ကထ,လိုက်ပြီး သူတို့ အရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နေမကောင်းသလို ခံစားနေရသေးလား?”
လီဂျင်းယွမ် ကသူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကေတာ့ ဖြေဖို့ကို အတော်လေး ရှက်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကောင်လေးတွေရဲ့ ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အတ္တတွေပဲ!
ဇောင်ယုဟွမ် ကဖြည်းညှင်းစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမမျက်တောင်တွေက အရမ်းကိုရှည်လျားပြီး အရုပ်မလေးလို ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပြီး သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်က ကြယ်တွေလိုမျိုး တောက်ပနေတယ်လို့ လီဂျင်းယွမ် တွေးမိသွားသည်။
“နေမကောင်းသလို ခံစားနေရရင် ပြောနော်” ဇောင်ယုဟွမ် ကနူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို ပုတ်လိုက်သည်။ လီဂျင်းယွမ် ကကြားနိုင်သည့် အသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့မျက်နှာက တွန့်ဆုတ်နေပုံ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသံလေး တစ်ခုတောင် မထွက်ပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကထိုအချက်ကြောင့် စိတ်မပျက်ပေ။
အဆုံးမှာတော့ သူက ဗီလိန်ဘော့စ် ဖြစ်နေပြီး သဘာဝကျကျပင် ဒီလိုမျိုး တမူထူးခြား နေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကပြန်မတ်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။
“ငါ ကလေးလေး ကတည်းက စတော်ဘယ်ရီကို အရမ်းကို ကြိုက်တာ။ တစ်ခါတုန်းက ဒီလောက်ကြီးတာကို ရခဲ့တယ်!” သူမက စကားပြောနေရင်း သူမရဲ့ ဖြူဖွေးပြီး သေးသွယ်တဲ့ လက်တွေနဲ့ အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။
“ငါစားပြီးသွားချိန်မှာ အရမ်းနေမကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရလို့ ငိုတောင်ငိုချင်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စတော်ဘယ်ရီလေ၊ ငါက စတော်ဘယ်ရီကို အရမ်းကို ကြိုက်လို့ အန်ထုတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါဆေးရုံကို သွားလိုက်ရတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“နင်တို့နှစ်ယောက်က ငါနဲ့မတူဘူး၊ အိုကေ?”
အခုတော့ သူနာပြုက သူတို့အနားကို IV အရည်နဲ့အတူ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး သူနာပြုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တွေ့လား? အခုတော့ နင်တို့က ဆေးထိုးအပ်နဲ့ ထိုးခံရတော့မယ်၊ အဲ့ဒါက တကယ့်ကို နာတာ…” ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်တွင် သူမနှာခေါင်းကိုတောင် ရှုံ့လိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့နှစ်ယောက်လုံးက မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက အရမ်းကို ကောင်းလွန်းတယ်။
သူမက သူတို့ကို စတော်ဘယ်ရီပုံပြင်ကို ပြောပြခဲ့တာက သူတို့ အရမ်းစားခဲ့လို့ အန္ထုတ္တာကေန ရှက်နေတာကို မခံစားစေချင်တာကြောင့်ပင်!
***
ဒါက ဆောင်းရာသီဖြစ်တာကြောင့် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ရဲ့ IV အရည်များ ကုန်သွားချိန်တွင် သူတို့နဲ့အတူ အိမ်ကိုပြန်ရန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆေးရုံတွင် နေဖို့ကိုသာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကိစ္စတစ်ခုလုံး ပြီးသွားပြီးနောက် ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ပိုပြီးသက်သာသလို ခံစားနေရပြီး အိပ်မပျော်သည့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်မလာတော့ပေ။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ကားထဲတွင် အိပ်ငိုက်လာကြသည်။
သူတို့ အိမ်တော်ကို ပြန်လာချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကဖုန်းအဝင်ကောလ်ကို လက်ခံရလိုက်သည်။ ဒါက သူမဝမ်းကွဲဆီက ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အရ ဒီဝမ်းကွဲက သူမနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မရင်းနှီးခဲ့ပေ။
အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဒီဝမ်းကွဲက သူ့မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့မိသားစုကိစ္စတွေက သူ့အပေါ်တွင် မူတည်ခဲ့သည်။ သူက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းထဲကို စောစီးစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှု အတော်အတန် ရနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် မူလပိုင်ရှင်က အမြဲတမ်း ဆိုးသွမ်းပြီး အငြိုးအတေးကြီးမားသည်။ ဝမ်းကွဲက သိသိသာသာပင် သူမအသက်အရွယ် မိန်းကလေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို နားလည်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။
မျိုးဆက်ကွာဟမှုနဲ့ တူညီသည့် အရာမရှိတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ဘယ်တုန်းကမှ ရင်းနှီးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဒီအရာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ ဝမ်းကွဲက အမြဲတမ်း ခေါင်းမာပြီး မူလပိုင်ရှင်က သူ့အား အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကေတာ့ သူ့ကို သဘောမကျပေမဲ့ သူကေတာ့ သူမကို အတော်လေး သဘောကျသည်။
သူမအဖိုးက ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပုံရသော်လည်း အဆုံးတွင် သူကသာ အတွင်းရေးမှူးချန်း ကိုသူမအတွက် လက်ထောက်အနေနဲ့ ပို့ပေးခဲ့သည့် လူဖြစ်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်သည့် ယောကျ်ားလေး အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်းအိမ်ကို ကောင်လေး နှစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်လို့ အတွင်းရေးမှူးချန်း ကပြောတယ် ဟုတ္လား?”
“အင်း၊ ဘာလို့လဲ?”
တဖက္က လူက သူမဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေဘာတူတာ မတူတာကို ဘာမှမပြောပေ။ သူက တျခား အကြောင်းကိုသာ မေးလိုက်သည်။
“အဖိုးက မင်းကို သတိရနေတယ်။ မင်း ဘယ်အချိန်လာမှာလဲ?”
မူလပိုင်ရှင်က သူမအဖိုးဆီကို အလည်သွားတာ ရှားသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက အမုန်းတရားကြောင့် ထူထဲသွားသည်။ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့ကလေးတွေက နေ့နေ့ညည ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို သိရဖို့အတွက်သာ သူမအင်အားတွေကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။
အဆုံးတွင် သူမက သူတို့ရဲ့ ပြင်ဆင်ခြင်းတွေကို ခံနေရဆဲပင်။ သူမအမေရဲ့ မိသားစုဘက္က သူမကို ဘယ်လိုပဲကောင်းကောင်း သူမက လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါအားတယ်၊ ဖိုးဖိုးက ဘယ်အချိန်ဆို အဆင်ပြေမလဲ?”
တဖက္က လူက အချိန်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမပြန်ဖြေမှုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီးနောက်တွင် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်း ယွဲ့လန် အိမ်တော်မှာဆိုရင် ဘယ္လိုလဲ? မင်းလာနိုင်မလား?”
“သေချာတာပေါ့!”
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလဲ အဲ့အတိုင်းပေါ့။ အခုချက်ချင်း အဖိုးကို သွားပြောလိုက်မယ်”
“အိုကေ!”
ရှုယုရှန်း ကသူမပါတီ ကျင်းပဖို့အတွက် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပဲ ဘဏ္႑ာထိန်းကို ရှာလိုက်ပြီး အနီးနားတွင် ပါတီကျင်းပနိုင်သည့် နေရာတစ်ခုလောက် ငှားရမ်းဖို့သင့်တော်သည့် နေရာကို ရှာဖွေခိုင်းလိုက်သည်။
ဘဏ္႑ာထိန်းက နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ပေမဲ့ သူမကို ကုန္က်စရိတ္ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရှုယုရှန်း ကတောင့်တင်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
သူမပြောင်းလာကတည်းက ဇောင်ယုဟွမ် အားသူမနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းသည့် မိန်းကလေးဆိုတာကို ပြသဖို့သာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ဇောင်ချီ အားငွေကြေး တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် တောင်းခံခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဇောင်ချီ ကသူမကို ခရစ်ဒစ်ကဒ် ကိုပေးခဲ့ပြီး အတွင်းရေးမှူးအား ပစ္စည်းအများကြီးကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမကဒ္က အများကြီး ကုန်သွားခဲ့တာကြောင့် ငွေသားရလာဖို့ သူမ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ရှုယုရှန်း ကချက်ချင်းပင် ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ ၅ သန်းအကြောင်းကို တွေးမိသွားခဲ့သည်။
ဘယ်လိုတောင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကြွက်စုတ်လေးလဲ?
သူမက တည့်တည့်ပဲ ၅ သန်းကို တောင်းခဲ့တယ်!
ဒါပေမဲ့ ရှုယုရှန်း မလုပ်ရဲပေ…
ရှုယုရှန်း ကမတရားတာကို ခံစားနေရပြီး ဒေါသကြောင့် အမြဲတမ်း သေဆုံးခဲ့သည်။
***
တစ်နေ့ တစ္ညလုံး အနားယူပြီးနောက်တွင် လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း ကအတော်လေးကို ကောင်းသွားခဲ့ကြသည်။ ညစာစားချိန်တွင် လူတိုင်းက တဖြည်းဖြည်းသာ စားခဲ့ကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် ဇောင်ယုဟွမ် အတွက် ကစားစရာ အပြည့်ပါသည့် သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို တစ်ယောက်က ယူလာခဲ့သည်။
“ဒါတွေက ဘယ်လိုလုပ်ရလဲ သိလား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမေးလိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် ကသူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့အတွက် အရုပ်တွေ မလိုအပ်ပါဘူး”
သေချာပေါက်ကို သူတို့က အရုပ်တွေ လိုအပ်ပါတယ်!
အရုပ်တွေက ကလေးတွေ ဖွံ့ဖြိုးဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တယ်!
ဇောင်ယုဟွမ် ကကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမဆံပင်တွေက အောက်ကျလာပြီး အရုပ်တွေကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဘယ္လိုကစားရလဲဆိုတာကို သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။
အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင် သူမကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့အတူ ကစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် တခြားနှစ်ယောက်က သူမနဲ့အတူ သုံးနာရီလောက် ကစားပြီးချိန်တွင် လူတိုင်းက အိပ်ရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကလုံးဝရှက်ရွံ့သလို မခံစားရေပ။
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တွင် နေသားကျလာခဲ့သည်။
သူမက သွားခဲ့ပြီး ညဘက္ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချလိုက်သည်။ နောက်မနက်တွင် ရှေးကျတဲ့ ဝတ္စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မနက္စာ စားဖို့အတွက် အိမ္ကေန ထွက်လိုက်သည်။ ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဗီလိန်တို့အတွက် သင့်တော်သည့် အဝတ်အစားက မရှိသေးပေ။
သူတို့အတွက် အဝတ်အစား တချို့ဝယ်ပေးဖို့ လိုအပ်ပြီး သူမအဖိုးအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ပေးပြီး သူမဝမ်းကွဲ… ဝမ်းကွဲအတွက်လည်း တခုခု ဝယ်ပေးဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
နောက်ပြီး မနေ့ညက အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကောင်လေးတွေက အရုပ်တွေကို သိပ်ကြိုက်ပုံ မရေပ၊ ဒီနေ့ သေတ္တာအသစ် ဝယ်ပေးရမယ်။ အရုပ်တွေကို တွေးတောလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့စိတ်အခြေအနေက တက်ကြွသွားခဲ့သည်။
ကလေးကစားစရာ အရုပ်တွေက အတော်လေးကို ပျော်စရာကောင်းတယ်!
31.05.2020 (Sun)
…………………………
[text_hash] => 000776b0
)