ဇာတ္လိုက္နဲ႔ဗီလိန္အားေမြးစားပ်ိဳးေထာင္ျခင္း (Uni & Zaw) [✓] - 2❇ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းဆူပူျခင္း

Array
(
[text] =>

Zawgyi

ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းဆူပူျခင္း

ေဇာင္ခ်ီ ကသူ႕ခ်စ္သူ ရႈရန္ေဟြ႕ အားေဇာင္ဗီလာသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေစခဲ့သည္။ မူလပိုင္ရွင္က သူမအေဖနဲ႕ သူ႕ခ်စ္သူရဲ႕ ဇြဲသတၱိကို မုန္းတာေၾကာင့္ သဘာဝက်စြာပင္ ထြက္သြားရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမကိုယ္တိုင္ ကံမေကာင္းျခင္းကို ေရွာင္ရွားရန္နဲ႕ တျခားသူေတြ ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာၿပီး စိတ္အားငယ္မွာကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခ်င္တာေၾကာင့္ သူတို႔မိသားစုအား ေနရာတစ္ခုလုံးကို ေပးခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ ေဇာင္ဗီလာတြင္ ေနထိုင္ခဲ့တာျဖစ္သည္။
ဒါေၾကာင့္ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကသူတို႔သုံးေယာက္ကို ေဇာင္ဗီလာကို ေခၚလာခဲ့တာျဖစ္သည္။ ေဇာင္အိမ္ေတာ္ထိန္းက ကားအင္ဂ်င္သံကို ၾကားလိုက္ၿပီး ထြက္လာကာ သူတို႔ကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။

“မိန္းကေလး ျပန္လာၿပီ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔… သူတို႔က….”

အိမ္ေတာ္ထိန္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္က ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ဘာေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားသည္။ သူမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာ အသက္ျပင္းျပင္းရႉလိုက္ၿပီး သူ႕ဘာသာ ေျပာလိုက္သည္။

သူတို႔က …. သူတို႔က သူမရဲ႕ ပါပီခ်စ္ျခင္းဆိုတဲ့ အရာဝတၳဳေလးေတြ ျဖစ္နိုင္တာလား?

“သူတို႔က ငါ့အေမ ေမြးစားတဲ့ ကေလးေတြပဲ၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ သူတို႔ကို သခင္ေလးေတြလို႔ ေခၚရမယ္၊ နားလည္လား?”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထိုကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္တြင္ မသိမသာ ကြယ္ၿပီးေနေနၾကသည္။ သူတို႔က သူတို႔ေရွ႕က လူေတြနဲ႕ ႀကီးမားသည့္ ဗီလာကို မရင္းႏွီးတာေၾကာင့္ သူတို႔ေရွ႕က ဗီလာကိုေတာင္ တိုင္းတာၾကည့္ဖို႔ မရဲၾကေပ။

“မိန္းကေလး… တ..တကယ္ႀကီး လူမႈဖူလုံးေရး ေအဂ်င္စီကို သြားခဲ့တာလား?!”

အိမ္ေတာ္ထိန္းက မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ပဲ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ေအာ္ဟစ္မိသြားသည္။ အရင္တုန္းက ဒီအေၾကာင္းကို မိန္းကေလး ေျပာတာၾကားခဲ့ေပမဲ့ သခင္မက ထြက္သြားခဲ့တာ ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္ ၾကာသြားခဲ့ၿပီ။

သူမနာမည္ေအာက္မွာ ဘာလို႔ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးစားခဲ့တာလဲ? သခင္မအသစ္က သခင္အတြက္ ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေမြးခဲ့ေပးၿပီးၿပီ။ အိမ္ေတာ္ထိန္းက တုန္လႈပ္သြားၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေျပာလိုက္သည္။

“မိန္းကေလး၊ သခင္က ဒီအေၾကာင္းကို ေတြ႕သြားရင္ အေတာ္ေလး ေဒါသထြက္လိမ့္မယ္။ မိန္းကေလး ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခုခုကို ဆြဲလိုက္တာအခ်ိန္မွာ သူမက မိန္းကေလးကို ဘာကိုအတိအက် ေပးခ်င္တာလဲဆိုတာကို မိန္းကေလး သတိထားမိလား?”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအနည္းငယ္ ႏႈတ္ခမ္းဆူလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

“ငါေပ်ာ္ေနသမွ် ဒါက ကိစၥမရွိဘူး” မူလပိုင္ရွင္က ဆိုးသြမ္းတဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္လာကတည္းက အေတာ္ေလးကို စိတ္မသက္မသာျဖစ္ခဲ့သည္။ သူမလိုခ်င္တာေတြ ဆႏၵရွိတာေတြကို တစ္ေန႕ၿပီး တစ္ေန႕ ေျပာင္းလဲခဲ့တာေၾကာင့္ အိမ္ေတာ္ထိန္းက အရာအားလုံးက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ တည္ၿမဲေနမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့သည္။

သူမက သူ႕ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မေျပာတာကို ျမင္လိုက္ၿပီး အိမ္ေတာ္ထိန္း စိတ္သက္သာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ခ်လိဳက္သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ကအၾကည့္ခ်င္း ဖလွယ္လိုက္က်ၿပီး ဘာေတြျဖစ္ေနလဲဆိုတာကို သိလိုက္ၾကသည္။

သူမအဖိုးက သူတို႔ကို ေမြးစားနိုင္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ သူမအေဖ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး သူက ဒါအတြက္နဲ႕ သူမကို ဆူလိမ့္မည္။ ေနာက္ၿပီး သူမအေဖနဲ႕ သူမကို ေနထိုင္ရမည္။ သူတို႔ကို ဒီေနရာကို ေခၚလာခဲ့တာက…. သူမအတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္လာလိမ့္မည္။

ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ၿပီး ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ႏႈတ္ခမ္းေတြကို တင္းတင္ေစ့လိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပုံရိပ္ႏွစ္ခုက အခန္းထဲကို ဝင္သြားခဲ့သည္။

“ဟြမ္ဟြမ္ နင္ဘယ္မွာလဲ? မင္းအေဖနဲ႕ ငါက မင္းကို တစ္ေနရာလုံး လိုက္ရွာေနခဲ့တာ”

အသားေရာင္ ဝတ္စုံနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာလိုက္သည္။ သူမခႏၶာကိုယ္က ေကြးေကာက္ၿပီး ျပည့္ေနကာ မိတ္ကပ္လည္း ျပင္ဆင္ထားသည္။ သူမအသံက ခ်ိဳသာေနၿပီး ပ်ားရည္လို ေစးကပ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမေဘးတြင္ Three-piece suit ဝတ္ထားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြနဲ႕ ၾကည့္ေကာင္းသည့္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးလည္း ရပ္ေနခဲ့သည္။

Three piece suit

သ

ူ႕မ်က္ခုံးေတြက တင္းၾကပ္စြာ ၾကဳတ္ထားေလသည္။ သူက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။

“မင္းဘယ္ကို သြားေနခဲ့တာလဲ? မင္းအေမက မင္းကို ဘာအမူအက်င့္ကိုမွ မသင္ေပးခဲ့ဘူးလား? ပန္းကန္လုံးကို ပစ္ခ်သလို ထြက္သြားခဲ့တာလား? ဒါက အဆင့္အတန္းရွိတဲ့သူရဲ႕ အျပဳအမူေတြလား? ဒီေန႕တစ္ေန႕လုံး အျပင္သြားမယ္ဆိုရင္ ျပန္လာၿပီးေတာ့ ဘာလို႔စိတ္အႏွောင့္အယွက္ ေပးေနရတာလဲ?”

“သမီးအေမက တစ္ခ်ိန္လုံး ေနမေကာင္းခဲ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အေမက သမီးကို ဘာအျပဳအမူမွ မသင္ေပးနိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေဖကေကာ? အေဖ့မွာ က်န္းမာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာရွိတာကို ဘာေၾကာင့္ သမီးကို အျပဳအမူေလး နည္းနည္းေတာင္မွ မသင္ေပးရတာလဲ?”

ဒါက မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြက ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီမွေပါက္ကြဲ ထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီမွတ္ဉာဏ္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သူမေတာင္မွ ေဒါသေတာ္ေတာ္ေလး ထြက္ေနမိသည္။

သူမ စကားေျပာေနခ်ိန္တြင္ အေနာက္ကို မတြန႔္သြားပဲနဲ႕ ဆက္ေျပာေနခဲ့ကာ သူမမ်က္လုံးေတြက နီရဲလာခဲ့သည္။ သူမ မ်က္လုံးအစုံက မ်က္ရည္ေတြ ေဝ့ဝဲလာၿပီး အရင္ကထက္ေတာင္ သနားဖို႔ေကာင္းၿပီး ႏူးညံ့ပုံေပၚေနသည္။

ေဇာင္ခ်ီ ကအခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ေျပာစရာ စကားမဲ့သြားခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ သူမပုံကို ျမင္လိုက္ၿပီး ေျပာဖို႔ ဘာစကားမွ မေတြးနိုင္ေတာ့ေပ။

သူ႕သမီးနဲ႕ စကားေျပာေနတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“သူတို႔က ဘယ္သူေတြလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာလိုက္သည္။

“ရႈယုရွန္း ကသမီးမွာ ရည္းစားရွိတာကို လိုခ်င္ေနတာမွတ္လား? အိုေက၊ သူမမွာ သူရွိနိုင္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္၊ အဆုံးမွာ သူမတစ္ဘဝလုံးကို အေမနဲ႕ပဲ အတူႀကီးျပင္းလာခဲ့ၿပီး တစ္ခ်ိန္လုံး ဂုဏ္သိကၡာ က်ေစခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ သူမက အသက္ ၂၆ ႏွစ္ရွိေနၿပီ၊ ပုံမွန္ဆိုရင္ သူမက အရင္က ရရွိခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးကေန လက္ထပ္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့တယ္။ သူမက ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ေနခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား?

အိမ္ေတာ္ႀကီးကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာခဲ့ၿပီး လက္ထပ္ထားတဲ့ ဇနီးရဲ႕ သမီးရဲ႕ ရည္းစားကို ခိုးယူမဲ့ အေၾကာင္း စတင္မွာေလ။ ေဟး၊ သူမသာ ဒီအခြင့္အေရးကို လြဲသြားခဲ့ရင္ သူမက အလြန္ဆိုး႐ြားလွတဲ့ ႂကြယ္ဝတဲ့ လူေနမႈဘဝကို ရရွိနိုင္ဖို႔ သူမအေမနဲ႕အတူတူ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ဆိုေတာ့ သမီးက ဒီတစ္ခုကို ျဖစ္ခြင့္ေပးလိုက္မယ္”

သူမက အနည္းငယ္ တုန႔္ဆိုင္းသြားၿပီး ၿပဳံးလိုက္ကာ ဆက္ေျပာလိုက္သည္။

“အဆုံးမွာေတာ့ သမီးက သူမနဲ႕ မတူခဲ့ဘူး။ သမီးအေမကလည္း ဂုဏ္သတင္းက်ယ္ျပန႔္တဲ့ မိသားစုကေန ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သမီးက ကေလးပဲ ျဖစ္ေနတာေတာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို ႀကိဳက္သလိုသုံးနိုင္တယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ ေယာက်္ားကို လိုက္ဖို႔က သမီးအတြက္ မလိုအပ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး သမီးက ငယ္ေသးတုန္းပဲ။

ဒါက သမီးေငြေတြနဲ႕ သမီးအေမအတြက္ သားႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးစားလိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေဖ့အတြက္ေကာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ေန႕ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ အနည္းဆုံးေတာ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္က အေဖ့အတြက္ “ပန္းကန္လုံး စြန႔္ပစ္ျခင္း” ဆိုတာကို လုပ္ေပးလိမ့္မယ္!

ရႈရန္ေဟြ႕ ေခၚလာခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးက တျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ပဲ၊ သူက အေဖ့ရဲ႕ သားမဟုတ္တာကို သိလား?”

(T/N : တ႐ုတ္တခ်ိဳ႕အပိုင္းေတြမွာ ဒါက မိဘေတြရဲ႕ ဈာပနာအခမ္းအနားမွာ သားအႀကီးဆုံးက ပန္းကန္ ကိုခြဲၿပီး စြန႔္ပစ္ေပးရတဲ့ ရိုးရာတစ္ခုပဲ။ မဟုတ္ရင္ သားက မရွိေတာ့တဲ့ခ်ိန္က်ရင္ ေျမးက လုပ္ေပးရတယ္)

ေဇာင္ခ်ီ ကအရမ္းကို ေဒါသထြက္သြားၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာက မဲေမွာင္လာခဲ့သည္။

“သမီး မွားေနလို႔လား?”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘာကိုမွ သတိမထားမိဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။ သူမက ေျပာေနရင္း အိမ္ေတာ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အေရွ႕တစ္လွမ္းစာေလာက္တြင္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး တစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။

သူမက ဒူးအထိရွည္တဲ့ အျပာေရာင္ ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားေလသည္။ သူမက ျပည့္ျပည့္ေလးျဖစ္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ရွိေသာ္လည္း ရႈရန္ေဟြ႕ ေလာက္ၾကည့္မေကာင္းေပ။

ဒါက ရႈယုရွန္း ပင္။ ရႈရန္ေဟြ႕ အတူေခၚလာသည့္ သမီးျဖစ္သည္။ ရႈယုရွန္း ကစကားအားလုံးကို ၾကားလိုက္ၿပီးေနာက္တြင္ သူမရဲ႕ မနာလိုမႈနဲ႕ အမုန္းတရားေတြက မ်ားျပားလာၿပီး လက္ေတြ႕ျပဳလုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကငယ္႐ြယ္တုန္း ျဖစ္ေပမဲ့ သူမက စကားေျပာ ႂကြယ္ဝသည္။ သူမဆီက ထြက္လာတဲ့ စကားလုံးတိုင္းက ရႈယုရွန္း ကိုဓားနဲ႕ ထိုးေနသလိုပင္ ျဖစ္ေနသည္။

သူမဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မနာလိုမျဖစ္နိုင္ရတာလဲ?

သူမက မမုန္းနိုင္ရတာလဲ?

သူမနဲ႕ သူမအေမက အနိုင္ရေနခ်ိန္မွာ ဒီခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးမေလးက ဘာေတြလုပ္ေနခဲ့တာလဲ?

ေဇာင္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးျဖစ္ၿပီး သူမသြားရာေနရာတိုင္း ကားေလးနဲ႕ သြားနိုင္သည္။ သူမေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး လိုက္လံရွင္းလင္းေပးမဲ့ သူေတြလည္း အၿမဲတမ္း ရွိသည္။

ေနာက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာလိုက္သလိုမ်ိဳး သူမမွာ သုံးမကုန္တဲ့ ေငြပမာဏလည္းရွိတယ္… ဒါနဲ႕တင္ ရႈယုရွန္း ကိုမနာလိုမႈနဲ႕ အစိမ္းေရာင္ ေျပာင္းလဲသြားေစသည္။

ေနာက္ၿပီး သူမပိုၿပီး မနာလိုျဖစ္ရတာက သူမသာ လက္ထပ္လိုက္ရင္ သူတို႔က ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနထိုင္ရလိမ့္မည္။ မိန္းကေလးေဇာင္က ငယ္ေသးတုန္း ျဖစ္ေပမဲ့ သူမအေမက သူမ မေမြးခင္ကတည္းက နန္အိမ္ေတာ္က သခင္ေလးနဲ႕ လက္ထပ္ပြဲကို စီစဥ္သြားခဲ့သည္။

သူမက အသက္ ၂၆ ႏွစ္ရွိေနၿပီ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ မိသားစုကို ရွာမေတြ႕ေသးေပ။ ေနာက္ၿပီး သူမအေရွ႕က ဒီမိန္းကေလးက ရင္သားေတာင္ မရွိေသးပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ ရည္းစားက ရွိေနခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ သူမမွာ အကုန္လုံး ပိုင္ဆိုင္ေနရတာလဲ?!

“လုံေလာက္ၿပီ!”

ေဇာင္ခ်ီ ကေအးစက္စြာ ေျပာလိုက္သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ေဇာင္အုပ္စုရဲ႕ တည္ေထာင္သူ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူဟာ ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။

သူ႕ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေနမေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္သြားေစသည္။ သူမေက်ာကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ထားဖို႔ စီစဥ္ထားၿပီး သူ႕မ်က္လုံးကို တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

သူမမ်က္လုံးေတြက အနည္းငယ္ ရဲေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းအနည္းငယ္ ဆူေနကာ သူမရဲ႕ လွပသည့္ မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ ေပါင္းစပ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သနားၿပီး ေခါင္းမာပုံေပၚေနသည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကဆူပူလိုက္သည္။

“သူတို႔က ဘယ္သူေတြလို႔ မင္းကထင္ေနတာလဲ? သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က မင္းအေဖရဲ႕ လက္ရွိဇနီးပဲ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က မင္းအစ္ပဲေလ။ မင္းအခုဘာေျပာလိုက္တာလဲ? မင္းမွာ အျပဳအမူေတြ မရွိဘူး? မင္း….”

ေဇာင္ခ်ီ ကစကားေျပာေနရင္း သူမရဲ႕ အၾကည့္နဲ႕ ေတြ႕သြားခဲ့သည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြက တင္းၾကပ္စြာ ပိတ္ထားခဲ့ၿပီး မ်က္လုံးေတြက အနည္းငယ္ နီရဲေနကာ သူမမ်က္လုံးထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ားရွိေနေပမဲ့ မက်လာေသးေပ။

သူမ စကားေျပာလိုက္ခ်ိန္တုန္းက အေတာ္ေလး အင္အားေတာင့္တင္းသလို ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး အခုေတာ့ အားအနည္းဆုံး ပုံစံေပၚေနသည္။ ေဇာင္ခ်ီ က႐ုတ္တရက္ႀကီး သူ႕ေဒါသတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဆုံးရႈံးသြားၿပီး သူ႕အဆိုးဆုံး စကားေတြကို ျပန္ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္သည္။

“ဒီအေၾကင္းကို အရင္တုန္းက ေျပာခဲ့ၿပီးသားပဲ။ မင္းက ငယ္ေသးတုန္းပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မင္းအစ္မက လက္ထပ္ဖို႔ အသက္ျပည့္ေနၿပီ။ နန္အိမ္ေတာ္က သခင္ေလးကလည္း နိုင္ငံျခားကေန ျပန္လာခဲ့ၿပီး သူ႕မိသားစုကလည္း မၾကာခင္မွာ လက္ထပ္ေပးခ်င္ေနၾကၿပီ။ မင္းအသက္ျပည့္မွ လက္ထပ္ရမယ္လို႔ တကယ္ပဲ ထင္ေနတာလား? မဟုတ္ဘူး! ေနာက္ၿပီး ငါတို႔က ဘာေၾကာင့္ မင္းအစ္မနဲ႕ သူတို႔ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာလို႔ ထင္လဲ? အနာဂတ္မွာ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ဘယ္ေကာင္ေလးမဆို ေခၚလာနိုင္တယ္။ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မင္းအစ္မကို ဆန႔္က်င္ဖို႔နဲ႕ အိမ္မွာ ဘယ္လို ရန္ပြဲမွလည္း ျဖစ္လာဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး…”

ေဇာင္ခ်ီ ကသူမရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမႈကို ရလာဖို႔အတြက္ စကားေတြကို လိမ္ညာၿပီး ေျပာဆိုေနလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတျခားဘာကိုမွ ထပ္မေျပာေပ။ သူမ လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အနာက်င္ဆုံး အရာေတြအားလုံးကို သူမေျပာခဲ့ၿပီးၿပီ။ သူမလက္ကို ဆန႔္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

“သမီးကို ဒီလရဲ႕ ေထာက္ပံ့ေၾကးနဲ႕ မုန႔္ဖိုးကို ေပးပါ”

“အခု မင္းက ငါ့ကို ေငြေတာင္းဆိုေနတာလား?” ေဇာင္ခ်ီ ကရယ္သံႏွောစြာျဖင့္ ေဒါသထြက္စြာ ေျပာလိုက္သည္။

“ေသခ်ာတာေပါ့။ သမီးက အေဖ့ရဲ႕ သမီးပဲေလ။ အေဖသာ သမီးကို ေငြဆက္မေပးေတာ့ရင္ အျပင္မွာ ဘယ္လိုေကာလဟာလေတြ ထြက္လာလိမ့္မလဲ? သူတို႔က ‘အို၊ မိေထြးကို မိသားစုထဲ လက္ထပ္ၿပီးတာနဲ႕ အရင္ဇနီးရဲ႕ သမီးက စြန႔္ပစ္ခံလိုက္ရပါလား…’ ဆိုၿပီး ေျပာၾကလိမ့္မယ္”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကစကားေျပာလို႔ မၿပီးခင္မွာ ရႈရန္ေဟြ႕ ကျဖဴေဖြးလာခဲ့သည္။ သူမက ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕လက္ေမာင္းကို ခ်ိတ္လိုက္ၿပီး ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။

“အာ.. သူမက ကေလးပဲေလ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါက သူမအတြက္ အမွန္ဆုံးပဲေလ။ ကြၽန္မက ဟြမ္ဟြမ္ ကိုေကာင္းေကာင္း မဆက္ဆံတဲ့ မေကာင္းတဲ့မိေထြးအေနနဲ႕ ေကာလဟာလေတြ ထြက္မလာေစခ်င္ဘူး….”

ေဇာင္ခ်ီ က ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕မတရားျပဳမူေနတဲ့ မိေထြးအျဖစ္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေကာလဟာလေတြကို မၾကားခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဖုန္းေခၚလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေငြေပးရန္ အတြင္းေရးမႉးကို ေခၚလိုက္သည္။

“ဘယ္ေလာက္လဲ?” သူေမးလိုက္သည္။

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘယ္ေလာက္လိုအပ္လဲဆိုတာ မေတြးမိတာေၾကာင့္ ထင္ရာေငြပမာဏကို ေျပာလိုက္သည္။

“၅ သန္း”

“တစ္လစာ ေထာက္ပံ့ေၾကးနဲ႕ ရွင္သန္ဖို႔ ကုန္က်ေငြလား? ဒီေလာက္ေတာင္ ဘာေၾကာင့္ လိုအပ္တာလဲ? မင္းအသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလို႔ ထင္ေနတာလဲ?”

“သမီးက မိန္းကေလးေလ! ပိုက္ဆံအိတ္၊ ဖိနပ္၊ အဝတ္အစားေတြ ဝယ္ဖို႔လိုအပ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး အိမ္တစ္အိမ္ရဖို႔လည္း အေတာ္ေလး လိုခ်င္ေနတယ္။ တည္ေနရာ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ သမီးေက်ာင္းနဲ႕ နီးတဲ့ေနရာေလာက္ေပါ့။ သမီးက အထက္တန္းကို စတက္ေတာ့မွာ၊ ေနရာတစ္ခုသာ ဝယ္ထားခဲ့ရင္ ေက်ာင္းနဲ႕နီးတဲ့ ေနရာကို ေျပာင္းသြားလို႔ရတယ္”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ထြက္သြားၿပီး ပစၥည္းေတြ ျပဳလုပ္ရန္ျဖစ္သည္။ ဒီအႀကံက ရႈရန္ေဟြ႕ ဆီကေန ရလာခဲ့တာ။ အို၊ သူမ ဘာမွေတာင္ မလုပ္ရေသးခင္မွာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထြက္သြားေတာ့မယ္၊ ဒါေပမဲ့ အႀကံဉာဏ္က သူမဆီက ထြက္လာတာ မျဖစ္နိုင္ဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမဘာသာ အိမ္ကေနထြက္သြားေအာင္ လုပ္နိုင္ဖို႔ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ သူမစကားေတြကို ရႈရန္ေဟြ႕ ၾကားလိုက္ခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေျပာလိုက္သည္။

“အို၊ အဲ့ဒါေကာင္းတာေပါ့။ သူမကို ေပးလိုက္ရေအာင္။ ဟြမ္ဟြမ္ သူမလက္ထပ္ပြဲကို စြန႔္လႊတ္ခဲ့ရလို႔ မေပ်ာ္မ႐ႊင္ ျဖစ္ေနတာ။ သူမကို ေပ်ာ္သြားေအာင္ ကြၽန္မတို႔ လုပ္ေပးသင့္တယ္”

ေဇာင္ခ်ီ ကဒီလို အထိအခိုက္မခံနိုင္တဲ့ အခ်ိန္တြင္ မည္သည့္ ေကာလဟာလကိုမွ် ထြက္မလာေစခ်င္ေပ။ ေနာက္ၿပီး သူက ဖခင္ေကာင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကိုလည္း အၿမဲတမ္း ဆြဲကိုင္ထားခဲ့သည္။ ဒီေငြပမာဏေလးနဲ႕ သူ႕ကို ဘာမွမျဖစ္သြားေစဘူး။

ေနာက္ၿပီး ရႈရန္ေဟြ႕ ကလည္းေျပာခဲ့တာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕အတြင္းေရးမႉးကို ေငြပမာဏအား ေျပာလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေပ်ာ္သြားသည္။

သူမဘယ္ဘက္လက္တြင္ ဗီလိန္ကို ကိုင္ထားၿပီး ညာဘက္တြင္ေတာ့ ဇာတ္လိုက္ကို ကိုင္ထားကာ တံခါးဆီကို ဦးတည္သြားလိုက္သည္။ ႏူးညံ့စြာျဖင့္ အိမ္ေတာ္ထိန္းကို သူမေျပာလိုက္သည္။

“ဖိုးဖိုးလင္း ညစာအတြက္ အေပၚထပ္ကို ယူလာဖို႔ အိမ္ေဖာ္ေတြကို ေျပာေပးပါ။ သုံးေယာက္စာလိုတယ္”

လင္းဆိုတာက အိမ္ေတာ္ထိန္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံး နာမည္ျဖစ္သည္။ ေဇာင္အိမ္ေတာ္တြင္ အိမ္ေတာ္ထိန္းအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ အ႐ြယ္ေရာက္လာတာကို ေစာင့္ၾကည့္ေပးခဲ့သည္။ သူက ေဇာင္ခ်ီ ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

“အင္း!” ေဇာင္ခ်ီ ကထိုအရာေၾကာင့္ စိတ္တိုသြားခဲ့သည္။

“ေဇာင္ယုဟြမ္ မင္းက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔က ေယာက်္ားေလးဆိုတာေကာ နားလည္ရဲ႕လား? ဘာေၾကာင့္ သူတို႔လက္ေတြကို ကိုင္ထားရတာလဲ?”

“အဲ့ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ?” ဒါက ေဇာင္ယုဟြမ္ တုန႔္ျပန္လိုက္တာ ျဖစ္သည္။

ေဇာင္ခ်ီ ပိုၿပီးေတာင္ ေဒါသထြက္သြားသည္။ သူမက အိမ္ေတာ္ထိန္းကို ေျပာပုံက ႏူးညံ့ၿပီး ခ်ိဳသာသည္။ သူ႕ကို ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေငြ ၃ သန္းေလာက္ ေခ်းထားတဲ့လူကို စကားေျပာေနတဲ့ အသံနဲ႕ တူေနသည္။

ေဇာင္အိမ္ေတာ္က စုစုေပါင္း သုံးထပ္ရွိသည္။ ပထမထပ္တြင္ ဧည့္ခန္း၊ ျပဇာတ္တစ္ခန္းနဲ႕ အကူအညီေပးသူေတြရဲ႕ ဧည့္ခန္းေတြရွိသည္။ ဒုတိယထပ္တြင္ ပိုင္ရွင္ေတြရဲ႕ အိပ္ခန္းေတြရွိသည္။

တတိယထပ္ကေတာ့ ႀကီးမားသည့္ အခန္းက်ယ္ႀကီး တစ္ခုပဲျဖစ္သည္။ ေနရာတစ္ခုလုံးက တံခါးေျခာက္ခုရွိၿပီး အလယ္အစိတ္အပိုင္းေတြက ဆက္ထားသည္။ ဒါကို စာအုပ္စင္၊ သိုေလွာင္မႈနဲ႕ အရင္တုန္းက ပါတီေတြပင္ က်င္းပခဲ့သည္။

ဒါေပမဲ့ အမ်ားဆုံး အပိုင္းေတြကေတာ့ အသုံးမျပဳၾကေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအိမ္ေဖာ္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

“တတိယထပ္ကို ရွင္းၿပီး ငါ့ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးကို ဒီေနရာကို ေ႐ႊ႕လိုက္။ ေနာက္ၿပီး အိပ္ရာ အေသးေလးႏွစ္ခု သြားဝယ္လိုက္”

“ဒါေပမဲ့ သခင္က….”

“လုပ္သာလုပ္ပါ!”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမရဲ႕ စကားကို ျဖတ္လိုက္သည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕သူမတို႔က ဒီေနရာမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ အၾကာႀကီး မေနခဲ့ေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေတာ့ေနခဲ့သည္။ ဒါေတြကို ေအာက္ကို ခ်ခ်ိန္တြင္ အေစခံေတြက မိန္းကေလးနဲ႕ အေတာ္ေလး နီးကပ္သြားၾကသည္။

နည္းနည္းတြန႔္ဆုတ္ၿပီးေနာက္ သူမက ေနာက္ဆုံးတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ၫႊန္ၾကားခ်က္ကို လိုက္နာလိုက္သည္။ ဒါက အေတာ္ေလးကို ေနာက္က်ေနၿပီ။ ေဇာင္ခ်ီ နဲ႕ ရႈရန္ေဟြ႕ အိပ္ရာေပၚ တက္သြားခဲ့ၾကၿပီး အိမ္ေတာ္အျပင္ဘက္မွ ဆူညံသံေတြကို ၾကားလိုက္ရသည္။

ေဇာင္ခ်ီ ကအလုပ္တြင္ အၿမဲတမ္း အလုပ္မ်ားေနခဲ့တာေၾကာင့္ ဆူညံသံေတြကို ၾကားလိုက္ခ်ိန္တြင္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ေပမဲ့ မထ,ခဲ့ေပ။

“သူမ အခုဘာေနတာလဲ?”

သူက ေဒါသထြက္စြာ ဆူပူလိုက္ေပမဲ့ သူ႕မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ေန႕မနက္တြင္ အစည္းအေဝးရွိေသးသည္။

ဒါေပမဲ့ ရႈရန္ေဟြ႕ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အိပ္မေပ်ာ္နိုင္ေပ။ သူမက အိပ္ရာေပၚမွာ လွည့္တာကို မလုပ္ရဲပဲ ေဇာင္ခ်ီ ကိုႏွောင့္ယွက္မိမွာ ေၾကာက္တာေၾကာင့္ ညဉ့္နက္ခ်ိန္အထိ ေတာင့္တင္းစြာပဲ လွဲေလ်ာင္းေနခဲ့သည္။

တစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ထိုင္ၿပီး ညစာစားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။

“အရင္ဆုံး ညစာစားရေအာင္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာလိုက္သည္။

ႏြေးေထြးၿပီး အဝါေရာင္ အလင္းေရာင္ေတြက ဒီအခန္းက်ယ္ရဲ႕ ေထာင့္တိုင္းတြင္ ထြန္းလင္းေနခဲ့သည္။ အလင္းေရာင္က ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေနာက္ဆုံးတြင္ တည္ၿငိမ္သြားေစခဲ့သည္။

“အို၊ ခနေလး၊ မင္းတို႔ရဲ႕ လက္ေတြကို အရင္ဆုံး ေဆးရေအာင္”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာၿပီး ခုံကေန ထ,လိုက္ကာ သူတို႔လက္ေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔ ေရခ်ိဳးခန္းကို ေခၚသြားလိုက္သည္။ ကေလးေတြက ေနာက္ဆုံးတြင္ သူတို႔လက္ေတြက သူမဆြဲေနတာကို က်င့္သားရေနပုံ ေပၚေနသည္။ အရင္တုန္းကလို သူတို႔ပါးေတြက နီရဲျခင္း မရွိေတာ့ေပ။

အခုေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းက ျပင္ဆင္ထားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကေလးေတြအတြက္ ေရတြင္စိမ္နိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ထားသည့္ ဆပ္ျပာအရည္ေတြေတာင္ ရွိေလသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအရင္ဆုံး ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕ဘယ္ဘက္လက္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ ေဆးေၾကာေပးလိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕ညာလက္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ပဲ ေဆးေၾကာလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕ဘယ္လက္နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ရဲ႕ညာလက္ေတြကို ေဆးေၾကာေပးလိုက္သည္။ ဒါက သူမက မ်က္ႏွာသာ ေပးေနျခင္း မဟုတ္ေပ။

ေဇာင္ယုဟြမ္ သူမကိုသူမ ပါရမီရွင္လို ခံစားေနရသည္။

ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔လက္ကို ဒီလိုမ်ိဳး ကိုင္ၿပီး ေသခ်ာေဆးေၾကာေပးတာကို ဒီေန႕လိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မခံရဖူးေပ။ သူတို႔မ်က္လုံးေတြက ျဖည္းညွင္းစြာနဲ႕ လႈပ္ရွားၿပီး တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုစူးစမ္းစြာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

အခုခ်ိန္တြင္ အိမ္က အေတာ္ေလးကို တိတ္ဆိတ္ၿပီး သူတို႔သုံးေယာက္ၾကားတြင္ အနည္းငယ္ ႏြေးေထြးမႈကို စတင္ခံစားလာရသည္။

“အိုေက၊ ၿပီးၿပီ! မင္းတို႔ရဲ႕ လက္ေတြကို ေျခာက္ေအာင္လုပ္ၿပီး စားရေအာင္!”

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ကို တစ္ရႉးတစ္ခုစီ ေပးလိုက္သည္။ သူတို႔က တစ္ရႉးကို ယူလိုက္ၾကၿပီး လက္ေတြကို သုတ္လိုက္ကာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေနာက္ကေန ညစာစားဖို႔ စားပြဲကို လိုက္သြားခဲ့သည္။

အိမ္ေတာ္ထိန္းလင္း ကေလ့လာသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ကေလးေတြက လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီက ျဖစ္ေၾကာင္း ယူဆၿပီး သူတို႔က အစားအမ်ားႀကီး မစားဖူးေၾကာင္း စဥ္းစားမိသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူက ၾကက္သားနဲ႕ မွိုဂ်ဳံယာဂု နဲ႕တျခားအစားအေသာက္ ပန္းကန္မ်ားကို စီစဥ္ၿပီး ေပးပို႔လိုက္သည္။

စားပြဲေရွ႕တြင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္လုံးက မလႈပ္ရွားၾကေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ကို အံ့အားသင့္စြာ ၾကည့္လိုက္သည္။ သူတို႔ဗိုက္ကေန အသံျမည္တာကို သူမၾကားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒါေတာင္ သူတို႔က သူတို႔တူေတြကို မကိုင္ပဲနဲ႕ စေတာင္ မစားေသးဘူးလား?

သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ငယ္႐ြယ္တဲ့ အသက္မွာတင္ သူတို႔ဘာသာ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ကို ေလ့လာခဲ့ၿပီးတာလား?

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဂ်ဳံယာဂုပန္းကန္ တစ္ခုခ်င္းစီကို သူတို႔ဆီ ပို႔ေပးကာ ေျပာလိုက္သည္။

“ဒီမွာ၊ ဂ်ဳံယာဂု နည္းနည္းနဲ႕ စတင္ရေအာင္”

ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ဇြန္းေတြကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စားလိုက္ၾကသည္။ သူတို႔က သူတို႔ရဲ႕ အရင္ပုံစံကို ထိန္းသိမ္းထားတုန္းပင္။ အဆုံးတြင္ သူတို႔က ငယ္႐ြယ္တုန္းျဖစ္ၿပီး ဗိုက္လဲဆာေနၾကသည္။

ဒီလိုအနံေကာင္းၿပီး ေကာင္းမြန္တဲ့ အသားေတြနဲ႕ အစားအစာေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြ႕ဖူးခဲ့ေပ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔က ဝံပုေလြလိုမ်ိဳး အစားအေသာက္ေတြကို စတင္စားလိုက္ၿပီး သူတို႔မ်က္ႏွာတြင္ အစားအစာေတြက ကပ္ေနတာေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ၾကေပ။

ဂ်ဳံယာဂု ပန္းကန္ႏွစ္ခုက အခ်ိန္အနည္းငယ္မွာပဲ ကုန္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႕ ကုန္သြားခဲ့တာကို သိသြားခ်ိန္တြင္ သူတို႔ရဲ႕ ဇြန္းေတြကို ဂ႐ုတစိုက္ခ်လိဳက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ေရွ႕တြင္ သူတို႔ဒီလိုမ်ိဳး စားေသာက္လိုက္မိတာကို ရွက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး တိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။

“ထပ္လိုခ်င္ေသးလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေမးလိုက္သည္။
သူတို႔က အနည္းငယ္ တြန႔္ဆုတ္ေနၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအိမ္ေဖာ္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး ဂ်ဳံယာဂုႏွစ္ခြက္ ထပ္ယူလာဖို႔ ေျပာလိုက္သည္။ သူတို႔က တကယ္ပဲ ဆာေနၾကသည္။ သူတို႔ စားေသာက္ၾကတဲ့ပုံစံက သူတို႔ရဲ႕ လွ်ာကို မ်ိဳခ်လိဳက္သလိုမ်ိဳးပင္။

ထို႔ေနာက္ ဒီလိမ်ိဳးျဖင့္ သူတို႔ေတြက ဂ်ဳံယာဂု သုံးပန္းကန္စီကို စားေသာက္လိုက္ၾကသည္။ သူတို႔က တျခားပန္းကန္က အစားအေသာက္ကို နည္းနည္းေလးေတာင္မွ မထိေပ။

ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမုန္လာဥ၊ ဆူပူထိုးထားတဲ့ ဖီးနစ္အျမႇီးျမက္၊ တ႐ုတ္ယမ္နဲ႕ အနက္ေရာင္မွို…. ေတြကို ၾကည့္လိုက္သည္။

အိုေက၊ ဒါက အသီးအႏွံေတြပဲ၊ သူတို႔အားလုံးကို မထိတာက စူးစမ္းစရာ မလိုေပ။ သူတို႔အသက္ကို ေတြးၾကည့္လိုက္ၿပီး ထမင္းနဲ႕ အသားကသာ သူတို႔ရဲ႕ ဆာေလာင္မႈကို ေက်နပ္ေရာင့္ရဲေစလိမ့္မည္။

ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြးလိုက္ရင္း သူမႏွလုံးသားက သူတို႔အတြက္နဲ႕ နာက်င္သြားခဲ့သည္။

ဒီလိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ဗီလိန္နဲ႕ ဇာတ္လိုက္ကို ဘယ္လိုလူက စြန႔္ပစ္နိုင္ရတာလဲ?

“မိန္းကေလး၊ မိန္းကေလး အခန္းက အဆင္သင့္ျဖစ္ပါၿပီ၊ အိပ္ရာေတြလည္း ျပင္ဆင္ၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး သခင္ေလး ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ညဝတ္စုံေတြလည္း ျပင္ဆင္ထားပါတယ္” အေစခံက ႏူးညံ့သည့္ အသံေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။

မင္းမွာ ေငြရွိလာခ်ိန္မွာ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလးနဲ႕ အရာအားလုံးကို ျပင္ဆင္နိုင္လိမ့္မယ္။

ထို႔ေနာက္တြင္ သူတို႔သုံးေယာက္က ေနရာတစ္ခုလုံးတြင္ သုံးေနရာသာ က်န္ခဲ့သည္။

“ေရဘယ္လိုခ်ိဳးရလဲဆိုတာ သိလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမးလိုက္သည္။

လီဂ်င္းယြမ္ ကခ်က္ခ်င္းပင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေတာ့ မ်က္ႏွာက ေတာင့္တင္းစြာပင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ သူ႕နား႐ြက္ဖ်ားေတြက နီရဲေနသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

“ေကာင္းၿပီ၊ ေတာ္တယ္။ မဟုတ္ရင္ ဘ႑ာထိန္းကို ေခၚေပးမလို႔!”

ဘ႑ာထိန္း?

ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕ရွက္႐ြံ႕ေနမႈက ခ်က္ခ်င္းပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရမခ်ိဳးခင္ အစာေၾကသြားေအာင္ သြားမကစားရတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဆိုဖာတြင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

ပုံမွန္အတိုင္းပင္ သူမလက္ထဲကို ေခါင္းအုံးကို ထည့္လိုက္သည္။ ေခါင္းအုံးက သူမမ်က္ႏွာလိုပင္ ျဖဴေဖြးေနသည္။ သူမက အရမ္းကို လွပတာေၾကာင့္ သူမကို တည့္တည္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲသည္။

လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္လုံး မ်က္လုံးခ်င္း မဆုံေအာင္ လွည့္ပတ္ေနခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသမ္းေဝလိုက္ၿပီး သူမမ်က္လုံးေတြက မ်က္ရည္စိုသြားကာ သူမမ်က္ႏွာက အရင္ကထက္ပင္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသြားသည္။ သူမက ေျပာလိုက္သည္။

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္လို႔ရတယ္။ ဒီအထပ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိလို႔ ဘာမွစိုးရိမ္စရာ မလိုဘူး”

ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ဆိုဖာေဘးနားကိုသာ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

“ဘာလို႔ ၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္ရတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမးလိုက္သည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေရမခ်ိဳးရေသးဘူး” လီဂ်င္းယြမ္ ကႏူးညံ့စြာ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

“အဲ့ဒါနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မစိုးရိမ္ပါနဲ႕” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထိုႏွစ္ေယာက္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။

သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတာင့္တင္းေနပါေစ သူမ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ သူတို႔ကို သူမေဘးက ဆိုဖာတြင္ ထိုင္ဖို႔ကိုသာ တြန္းအားေပးလိုက္သည္။

“အိုေက၊ မင္းတို႔က ေလွ်ာက္မၾကည့္ခ်င္ရင္ ဒီမွာပဲ ထိုင္။ ဒါက အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္တယ္”

ေတာင့္တင္းစြာျဖင့္ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုအတုခိုးလိုက္ၿပီး ဆိုဖာကို မွီလိုက္ၿပီး ဆိုဖာထဲကို ႏွစ္ျမဳပ္သြားသည္..

Oh yeah….

ဒါက အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ၿပီး စိတ္သက္သာေစတာပဲ….

သူတို႔က သူတို႔မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္ၾကသည္။ အရင္တုန္းက သူတို႔ဘဝတြင္ ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွာ မရွိခဲ့ပုံ… ေပၚသည္။

30.05.2020 (Sat)
………………………..

Unicode

ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဆူပူခြင်း

ဇောင်ချီ ကသူ့ချစ်သူ ရှုရန်ဟွေ့ အားဇောင်ဗီလာသို့ ပြောင်းရွှေ့စေခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်က သူမအဖေနဲ့ သူ့ချစ်သူရဲ့ ဇွဲသတ္တိကို မုန်းတာကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမကိုယ်တိုင် ကံမကောင်းခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်နဲ့ တခြားသူတွေ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး စိတ်အားငယ်မှာကို စောင့်ကြည့်နေချင်တာကြောင့် သူတို့မိသားစုအား နေရာတစ်ခုလုံးကို ပေးခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမ ဇောင်ဗီလာတွင် နေထိုင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် အတွင်းရေးမှူးချန်း ကသူတို့သုံးယောက်ကို ဇောင်ဗီလာကို ခေါ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဇောင်အိမ်တော်ထိန်းက ကားအင်ဂျင်သံကို ကြားလိုက်ပြီး ထြက္လာကာ သူတို့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

“မိန်းကလေး ပြန်လာပြီ။ နောက်ပြီး သူတို့… သူတို့က….”

အိမ်တော်ထိန်းက ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္က ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်လိုက်ချိန်တွင် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ သူမထိန်းချုပ်နိုင်စွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့က …. သူတို့က သူမရဲ့ ပါပီချစ်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာဝတၳုလေးတွေ ဖြစ်နိုင်တာလား?

“သူတို့က ငါ့အေမ မွေးစားတဲ့ ကလေးတွေပဲ၊ ရှေ့လျှောက် သူတို့ကို သခင်လေးတွေလို့ ခေါ်ရမယ်၊ နားလည်လား?”

ဇောင်ယုဟွမ် ကထိုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ဇောင်ယုဟွမ် အနောက်တွင် မသိမသာ ကွယ်ပြီးနေနေကြသည်။ သူတို့က သူတို့ရှေ့က လူတွေနဲ့ ကြီးမားသည့် ဗီလာကို မရင်းနှီးတာကြောင့် သူတို့ရှေ့က ဗီလာကိုတောင် တိုင်းတာကြည့်ဖို့ မရဲကြပေ။

“မိန်းကလေး… တ..တကယ်ကြီး လူမှုဖူလုံးရေး အေဂျင်စီကို သြားခဲ့တာလား?!”

အိမ်တော်ထိန်းက မထိန်းချုပ်နိုင်ပဲ ရုတ်တရက်ကြီး အော်ဟစ်မိသွားသည်။ အရင်တုန်းက ဒီအကြောင်းကို မိန်းကလေး ပြောတာကြားခဲ့ပေမဲ့ သခင်မက ထြက္သြားခဲ့တာ နှစ်လကျော်လောက် ကြာသွားခဲ့ပြီ။

သူမနာမည်အောက်မှာ ဘာလို့ ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို မွေးစားခဲ့တာလဲ? သခင်မအသစ်က သခင်အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မွေးခဲ့ပေးပြီးပြီ။ အိမ်တော်ထိန်းက တုန်လှုပ်သွားပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး၊ သခင်က ဒီအကြောင်းကို တွေ့သွားရင် အတော်လေး ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။ မိန်းကလေး ဒီလိုမျိုး တစ္ခုခုကို ဆွဲလိုက်တာအချိန်မှာ သူမက မိန်းကလေးကို ဘာကိုအတိအက် ပေးချင်တာလဲဆိုတာကို မိန်းကလေး သတိထားမိလား?”

ဇောင်ယုဟွမ် ကအနည်းငယ် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါပျော်နေသမျှ ဒါက ကိစ္စမရှိဘူး” မူလပိုင်ရှင်က ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်လာကတည်းက အတော်လေးကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမလိုချင်တာတွေ ဆန္ဒရှိတာတွေကို တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ပြောင်းလဲခဲ့တာကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းက အရာအားလုံးက အချိန်အတော်ကြာ တည်မြဲနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။

သူမက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မပြောတာကို မြင်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်း စိတ်သက်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ကအကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကျပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သိလိုက်ကြသည်။

သူမအဖိုးက သူတို့ကို မွေးစားနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမအေဖ မဟုတ္ဘူး၊ နောက်ပြီး သူက ဒါအတွက်နဲ့ သူမကို ဆူလိမ့်မည်။ နောက်ပြီး သူမအဖေနဲ့ သူမကို နေထိုင်ရမည်။ သူတို့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့တာက…. သူမအတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်စေ့လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဟွမ်ဟွမ် နင်ဘယ်မှာလဲ? မင်းအဖေနဲ့ ငါက မင်းကို တစ်နေရာလုံး လိုက်ရှာနေခဲ့တာ”

အသားရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်က ကွေးကောက်ပြီး ပြည့်နေကာ မိတ်ကပ်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမအသံက ချိုသာနေပြီး ပျားရည်လို စေးကပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမဘေးတွင် Three-piece suit ဝတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးတွေနဲ့ ကြည့်ကောင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရပ်နေခဲ့သည်။

Three piece suit

သူ့မျက်ခုံးတွေက တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်ထားလေသည်။ သူက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းဘယ်ကို သွားနေခဲ့တာလဲ? မင်းအမေက မင်းကို ဘာအမူအကျင့်ကိုမှ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား? ပန်းကန်လုံးကို ပစ္ခ်သလို ထြက္သြားခဲ့တာလား? ဒါက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူရဲ့ အပြုအမူတွေလား? ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး အပြင်သွားမယ်ဆိုရင် ပြန်လာပြီးတော့ ဘာလို့စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေရတာလဲ?”

“သမီးအေမက တစ်ချိန်လုံး နေမကောင်းခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အေမက သမီးကို ဘာအပြုအမူမှ မသင်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အေဖကေကာ? အေဖ့မွာ ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရှိတာကို ဘာကြောင့် သမီးကို အပြုအမူလေး နည်းနည်းတောင်မှ မသင်ပေးရတာလဲ?”

ဒါက မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ ခံစားချက်တွေက ဇောင်ယုဟွမ် ဆီမွေပါက္ကြဲ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမတောင်မှ ဒေါသတော်တော်လေး ထွက်နေမိသည်။

သူမ စကားပြောနေချိန်တွင် အေနာက္ကို မတွန့်သွားပဲနဲ့ ဆက်ပြောနေခဲ့ကာ သူမမျက်လုံးတွေက နီရဲလာခဲ့သည်။ သူမ မ်က္လုံးအစုံက မျက်ရည်တွေ ဝေ့ဝဲလာပြီး အရင်ကထက်တောင် သနားဖို့ကောင်းပြီး နူးညံ့ပုံပေါ်နေသည်။

ဇောင်ချီ ကအချိန်အနည်းငယ်လောက် ပြောစရာ စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမပုံကို မြင်လိုက်ပြီး ပြောဖို့ ဘာစကားမွ မတွေးနိုင်တော့ပေ။

သူ့သမီးနဲ့ စကားပြောနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးနှစ်ယောက် ဘက္ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ရှုယုရှန်း ကသမီးမွာ ရည်းစားရှိတာကို လိုချင်နေတာမှတ်လား? အိုကေ၊ သူမမွာ သူရှိနိုင်တယ်။ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်၊ အဆုံးမွာ သူမတစ္ဘဝလုံးကို အမေနဲ့ပဲ အတူကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး တစ်ချိန်လုံး ဂုဏ်သိက္ခာ ကျစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူမက အသက် ၂၆ နှစ်ရှိနေပြီ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမက အရင်က ရရွိခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးကနေ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့တယ်။ သူမက ဒီအခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား?

အိမ်တော်ကြီးကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီး လက္ထပ္ထားတဲ့ ဇနီးရဲ့ သမီးရဲ့ ရည်းစားကို ခိုးယူမဲ့ အကြောင်း စတင်မှာလေ။ ဟေး၊ သူမသာ ဒီအခွင့်အရေးကို လွဲသွားခဲ့ရင် သူမက အလွန်ဆိုးရွားလှတဲ့ ကြွယ်ဝတဲ့ လူနေမှုဘဝကို ရရှိနိုင်ဖို့ သူမအမေနဲ့အတူတူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဆိုတော့ သမီးက ဒီတစ္ခုကို ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်”

သူမက အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး ပြုံးလိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အဆုံးမှာတော့ သမီးက သူမနဲ့ မတူခဲ့ဘူး။ သမီးအမေကလည်း ဂုဏ်သတင်းကျယ်ပြန့်တဲ့ မိသားစုကေန မွေးဖွားခဲ့တယ်။ သမီးက ကေလးပဲ ဖြစ်နေတာတောင် များပြားလှတဲ့ ငွေကြေးတွေကို ကြိုက်သလိုသုံးနိုင်တယ်။ ချမ်းသာတဲ့ ယောကျ်ားကို လိုက်ဖို့က သမီးအတွက် မလိုအပ္ဘူး။ နောက်ပြီး သမီးက ငယ်သေးတုန်းပဲ။

ဒါက သမီးငွေတွေနဲ့ သမီးအမေအတွက် သားနှစ်ယောက်လောက် မွေးစားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ နောက်ပြီး အဖေ့အတွက်ကောပေါ့။ ဒါကြောင့် အဲ့နေ့ ရောက်လာချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖေ့အတွက် “ပန်းကန်လုံး စွန့်ပစ်ခြင်း” ဆိုတာကို လုပ်ပေးလိမ့်မယ်!

ရှုရန်ဟွေ့ ခေါ်လာခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ၊ သူက အဖေ့ရဲ့ သားမဟုတ္တာကို သိလား?”

(T/N : တရုတ်တချို့အပိုင်းတွေမှာ ဒါက မိဘတွေရဲ့ ဈာပနာအခမ်းအနားမှာ သားအကြီးဆုံးက ပန်းကန် ကိုခွဲပြီး စွန့်ပစ်ပေးရတဲ့ ရိုးရာတစ္ခုပဲ။ မဟုတ်ရင် သားက မရှိတော့တဲ့ချိန်ကျရင် မြေးက လုပ်ပေးရတယ်)

ဇောင်ချီ ကအရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက မဲမှောင်လာခဲ့သည်။

“သမီး မှားနေလို့လား?”

ဇောင်ယုဟွမ် ကဘာကိုမွ သတိမထားမိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမက ပြောနေရင်း အိမ်တော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်တော်ရဲ့ အရှေ့တစ်လှမ်းစာလောက်တွင် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

သူမက ဒူးအထိရှည်တဲ့ အပြာရောင် ဝတ္စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူမက ပြည့်ပြည့်လေးဖြစ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း ရှုရန်ဟွေ့ လောက်ကြည့်မကောင်းပေ။

ဒါက ရှုယုရှန်း ပင်။ ရှုရန်ဟွေ့ အတူခေါ်လာသည့် သမီးဖြစ်သည်။ ရှုယုရှန်း ကစကားအားလုံးကို ကြားလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမရဲ့ မနာလိုမှုနဲ့ အမုန်းတရားတွေက များပြားလာပြီး လက်တွေ့ပြုလုပ်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဇောင်ယုဟွမ် ကငယ်ရွယ်တုန်း ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက စကားပြော ကြွယ်ဝသည်။ သူမဆီက ထြက္လာတဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ရှုယုရှန်း ကိုဓားနဲ့ ထိုးနေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

သူမဘယ်လိုလုပ်ပြီး မနာလိုမဖြစ်နိုင်ရတာလဲ?

သူမက မမုန်းနိုင်ရတာလဲ?

သူမနဲ့ သူမအေမက အနိုင်ရနေချိန်မှာ ဒီချမ်းသာတဲ့ ကေလးမေလးက ဘာတွေလုပ်နေခဲ့တာလဲ?

ဇောင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဖြစ်ပြီး သူမသွားရာနေရာတိုင်း ကားလေးနဲ့ သွားနိုင်သည်။ သူမနောက်ကိုလိုက်ပြီး လိုက်လံရှင်းလင်းပေးမဲ့ သူတွေလည်း အမြဲတမ်း ရှိသည်။

နောက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ပြောလိုက်သလိုမျိုး သူမမွာ သုံးမကုန်တဲ့ ငွေပမာဏလည်းရှိတယ်… ဒါနဲ့တင် ရှုယုရှန်း ကိုမနာလိုမှုနဲ့ အစိမ်းရောင် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

နောက်ပြီး သူမပိုပြီး မနာလိုဖြစ်ရတာက သူမသာ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူတို့က ဇောင်အိမ်တော်ကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရလိမ့်မည်။ မိန်းကလေးဇောင်က ငယ်သေးတုန်း ဖြစ်ပေမဲ့ သူမအေမက သူမ မမွေးခင်ကတည်းက နန်အိမ်တော်က သခင်လေးနဲ့ လက္ထပ္ပြဲကို စီစဉ်သွားခဲ့သည်။

သူမက အသက် ၂၆ နှစ်ရှိနေပြီ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ နောက်ပြီး သူမအရှေ့က ဒီမိန်းကလေးက ရင်သားတောင် မရှိသေးပဲ ချမ်းသာတဲ့ ရည်းစားက ရှိနေခဲ့ပြီးပြီ။ ဘာကြောင့် သူမမွာ အကုန္လုံး ပိုင်ဆိုင်နေရတာလဲ?!

“လုံလောက်ပြီ!”

ဇောင်ချီ ကေအးစက္စြာ ပြောလိုက်သည်။ ဇောင်ချီ ကအောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဇောင်အုပ်စုရဲ့ တည်ထောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူ့ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုနေမကောင်းချင်သလို ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမေက်ာကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထားဖို့ စီစဉ်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမမျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် ရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ် ဆူနေကာ သူမရဲ့ လှပသည့် မျက်နှာလေးနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်တွင် သနားပြီး ခေါင်းမာပုံပေါ်နေသည်။ ဇောင်ချီ ကဆူပူလိုက်သည်။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလို့ မင်းကထင်နေတာလဲ? သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မင်းအဖေရဲ့ လက်ရှိဇနီးပဲ၊ နောက်တစ်ယောက်က မင်းအစ်ပဲလေ။ မင်းအခုဘာပြောလိုက်တာလဲ? မင်းမှာ အပြုအမူတွေ မရွိဘူး? မင်း….”

ဇောင်ချီ ကစကားပြောနေရင်း သူမရဲ့ အကြည့်နဲ့ တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူမနှုတ်ခမ်းတွေက တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီး မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် နီရဲနေကာ သူမမျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များရှိနေပေမဲ့ မကျလာသေးပေ။

သူမ စကားပြောလိုက်ချိန်တုန်းက အတော်လေး အင်အားတောင့်တင်းသလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အခုတော့ အားအနည်းဆုံး ပုံစံပေါ်နေသည်။ ဇောင်ချီ ကရုတ်တရက်ကြီး သူ့ဒေါသတစ်ချို့ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ့အဆိုးဆုံး စကားတွေကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“ဒီအကြေင်းကို အရင်တုန်းက ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ မင်းက ငယ်သေးတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအစ်မက လက်ထပ်ဖို့ အသက်ပြည့်နေပြီ။ နန်အိမ်တော်က သခင်လေးကလည်း နိုင်ငံခြားကနေ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ့မိသားစုကလည်း မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ပေးချင်နေကြပြီ။ မင်းအသက်ပြည့်မှ လက်ထပ်ရမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား? မဟုတ္ဘူး! နောက်ပြီး ငါတို့က ဘာကြောင့် မင်းအစ်မနဲ့ သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလို့ ထင်လဲ? အနာဂတ်မှာ မင်းကြိုက်တဲ့ ဘယ်ကောင်လေးမဆို ခေါ်လာနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းအစ်မကို ဆန့်ကျင်ဖို့နဲ့ အိမ်မှာ ဘယ္လို ရန်ပွဲမှလည်း ဖြစ်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး…”

ဇောင်ချီ ကသူမရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရလာဖို့အတွက် စကားတွေကို လိမ်ညာပြီး ပြောဆိုနေလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကတျခားဘာကိုမွ ထပ်မပြောပေ။ သူမ လိုချင်ခဲ့တဲ့ အနာကျင်ဆုံး အရာတွေအားလုံးကို သူမပြောခဲ့ပြီးပြီ။ သူမလက္ကို ဆန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးကို ဒီလရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ မုန့်ဖိုးကို ပေးပါ”

“အခု မင်းက ငါ့ကို ငွေတောင်းဆိုနေတာလား?” ဇောင်ချီ ကရယ်သံနှောစွာဖြင့် ဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့။ သမီးက အဖေ့ရဲ့ သမီးပဲလေ။ အေဖသာ သမီးကို ငွေဆက်မပေးတော့ရင် အပြင်မှာ ဘယ်လိုကောလဟာလတွေ ထွက်လာလိမ့်မလဲ? သူတို့က ‘အို၊ မိထွေးကို မိသားစုထဲ လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ အရင်ဇနီးရဲ့ သမီးက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပါလား…’ ဆိုပြီး ပြောကြလိမ့်မယ်”

ဇောင်ယုဟွမ် ကစကားပြောလို့ မပြီးခင်မှာ ရှုရန်ဟွေ့ ကဖြူဖွေးလာခဲ့သည်။ သူမက ဇောင်ချီ ရဲ့လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အာ.. သူမက ကလေးပဲလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမအတွက် အမှန်ဆုံးပဲလေ။ ကျွန်မက ဟွမ်ဟွမ် ကိုကောင်းကောင်း မဆက္ဆံတဲ့ မကောင်းတဲ့မိထွေးအနေနဲ့ ကောလဟာလတွေ ထွက်မလာစေချင်ဘူး….”

ဇောင်ချီ က ရှုယုဟွေ့ ရဲ့မတရားပြုမူနေတဲ့ မိထွေးအဖြစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောလဟာလတွေကို မကြားချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုငွေပေးရန် အတွင်းရေးမှူးကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်လဲ?” သူမေးလိုက်သည်။

ဇောင်ယုဟွမ် ကဘယ်လောက်လိုအပ်လဲဆိုတာ မတွေးမိတာကြောင့် ထင်ရာငွေပမာဏကို ပြောလိုက်သည်။

“၅ သန်း”

“တစ္လစာ ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ ရှင်သန်ဖို့ ကုန်ကျငွေလား? ဒီလောက်တောင် ဘာကြောင့် လိုအပ္တာလဲ? မင်းအသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလို့ ထင်နေတာလဲ?”

“သမီးက မိန်းကလေးလေ! ပိုက်ဆံအိတ်၊ ဖိနပ်၊ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့လိုအပ်တယ်။ နောက်ပြီး အိမ်တစ်အိမ်ရဖို့လည်း အတော်လေး လိုချင်နေတယ်။ တည်နေရာ ကောင်းကောင်းနဲ့ သမီးကျောင်းနဲ့ နီးတဲ့နေရာလောက်ပေါ့။ သမီးက အထက်တန်းကို စတက်တော့မှာ၊ နေရာတစ်ခုသာ ဝယ်ထားခဲ့ရင် ကျောင်းနဲ့နီးတဲ့ နေရာကို ပြောင်းသွားလို့ရတယ်”

ဇောင်ယုဟွမ် ထွက်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဒီအကြံက ရှုရန်ဟွေ့ ဆီကေန ရလာခဲ့တာ။ အို၊ သူမ ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးခင်မှာ ဇောင်ယုဟွမ် ကထွက်သွားတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြံဉာဏ်က သူမဆီက ထြက္လာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူမဘာသာ အိမ်ကနေထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူမစကားတွေကို ရှုရန်ဟွေ့ ကြားလိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“အို၊ အဲ့ဒါကောင်းတာပေါ့။ သူမကို ပေးလိုက်ရအောင်။ ဟွမ်ဟွမ် သူမလက္ထပ္ပြဲကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာ။ သူမကို ပျော်သွားအောင် ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးသင့်တယ်”

ဇောင်ချီ ကဒီလို အထိအခိုက်မခံနိုင်တဲ့ အချိန်တွင် မည်သည့် ကောလဟာလကိုမျှ ထွက်မလာစေချင်ပေ။ နောက်ပြီး သူက ဖခင်ကောင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုလည်း အမြဲတမ်း ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။ ဒီငွေပမာဏလေးနဲ့ သူ့ကို ဘာမှမဖြစ်သွားစေဘူး။

နောက်ပြီး ရှုရန်ဟွေ့ ကလည်းပြောခဲ့တာကြောင့် ချက်ချင်းပင် သူ့အတွင်းရေးမှူးကို ငွေပမာဏအား ပြောလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ပျော်သွားသည်။

သူမဘယ်ဘက်လက်တွင် ဗီလိန္ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်တွင်တော့ ဇာတ္လိုက္ကို ကိုင်ထားကာ တံခါးဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ နူးညံ့စွာဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းကို သူမပြောလိုက်သည်။

“ဖိုးဖိုးလင်း ညစာအတွက် အပေါ်ထပ်ကို ယူလာဖို့ အိမ်ဖော်တွေကို ပြောပေးပါ။ သုံးယောက်စာလိုတယ်”

လင်းဆိုတာက အိမ်တော်ထိန်းရဲ့ နောက်ဆုံး နာမည်ဖြစ်သည်။ ဇောင်အိမ်တော်တွင် အိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် အရွယ်ရောက်လာတာကို စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့သည်။ သူက ဇောင်ချီ ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အင်း!” ဇောင်ချီ ကထိုအရာကြောင့် စိတ်တိုသွားခဲ့သည်။

“ဇောင်ယုဟွမ် မင်းက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့က ယောကျ်ားလေးဆိုတာကော နားလည်ရဲ့လား? ဘာကြောင့် သူတို့လက်တွေကို ကိုင်ထားရတာလဲ?”

“အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ?” ဒါက ဇောင်ယုဟွမ် တုန့်ပြန်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။

ဇောင်ချီ ပိုပြီးတောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမက အိမ်တော်ထိန်းကို ပြောပုံက နူးညံ့ပြီး ချိုသာသည်။ သူ့ကို ပြောလိုက်ချိန်မှာတော့ ငွေ ၃ သန်းလောက် ချေးထားတဲ့လူကို စကားပြောနေတဲ့ အသံနဲ့ တူနေသည်။

ဇောင်အိမ်တော်က စုစုပေါင်း သုံးထပ်ရှိသည်။ ပထမထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ ပြဇာတ်တစ်ခန်းနဲ့ အကူအညီပေးသူတွေရဲ့ ဧည့်ခန်းတွေရှိသည်။ ဒုတိယထပ်တွင် ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ အိပ်ခန်းတွေရှိသည်။

တတိယထပ္ကေတာ့ ကြီးမားသည့် အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုပဲဖြစ်သည်။ နေရာတစ်ခုလုံးက တံခါးခြောက်ခုရှိပြီး အလယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက ဆက်ထားသည်။ ဒါကို စာအုပ်စင်၊ သိုလှောင်မှုနဲ့ အရင်တုန်းက ပါတီတွေပင် ကျင်းပခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အမ်ားဆုံး အပိုင်းတွေကတော့ အသုံးမပြုကြပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအိမ်ဖော်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တတိယထပ္ကို ရှင်းပြီး ငါ့ပစ္စည်းတွေ အကုန္လုံးကို ဒီနေရာကို ရွှေ့လိုက်။ နောက်ပြီး အိပ်ရာ အသေးလေးနှစ်ခု သွားဝယ်လိုက်”

“ဒါပေမဲ့ သခင်က….”

“လုပ်သာလုပ်ပါ!”

ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမရဲ့ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့သူမတို့က ဒီနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ အကြာကြီး မနေခဲ့ပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကတော့နေခဲ့သည်။ ဒါတွေကို အောက်ကို ချချိန်တွင် အစေခံတွေက မိန်းကလေးနဲ့ အတော်လေး နီးကပ်သွားကြသည်။

နည်းနည်းတွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာလိုက်သည်။ ဒါက အတော်လေးကို နောက်ကျနေပြီ။ ဇောင်ချီ နဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ အိပ်ရာပေါ် တက်သွားခဲ့ကြပြီး အိမ်တော်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဇောင်ချီ ကအလုပ်တွင် အမြဲတမ်း အလုပ်များနေခဲ့တာကြောင့် ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ မထ,ခဲ့ပေ။

“သူမ အခုဘာနေတာလဲ?”

သူက ဒေါသထွက်စွာ ဆူပူလိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်နေ့မနက်တွင် အစည်းအဝေးရှိသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ ကေတာ့ တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ သူမက အိပ်ရာပေါ်မှာ လှည့်တာကို မလုပ်ရဲပဲ ဇောင်ချီ ကိုနှောင့်ယှက်မိမှာ ကြောက်တာကြောင့် ညဉ့်နက်ချိန်အထိ တောင့်တင်းစွာပဲ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ဇောင်ယုဟွမ် ကကောင်လေး နှစ်ယောက်အတွက် ထိုင်ပြီး ညစာစားဖို့ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။

“အရင်ဆုံး ညစာစားရအောင်” ဇောင်ယုဟွမ် ပြောလိုက်သည်။

နွေးထွေးပြီး အဝါရောင် အလင်းရောင်တွေက ဒီအခန်းကျယ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းတွင် ထွန်းလင်းနေခဲ့သည်။ အလင်းရောင်က ကေလး နှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

“အို၊ ခနေလး၊ မင်းတို့ရဲ့ လက်တွေကို အရင်ဆုံး ဆေးရအောင်”

ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောပြီး ခုံကေန ထ,လိုက္ကာ သူတို့လက်တွေကို ဆေးကြောဖို့ ရေချိုးခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ကလေးတွေက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့လက်တွေက သူမဆွဲနေတာကို ကျင့်သားရနေပုံ ပေါ်နေသည်။ အရင်တုန်းကလို သူတို့ပါးတွေက နီရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

အခုတော့ ရေချိုးခန်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးပြီ။ ကလေးတွေအတွက် ရေတွင်စိမ်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဆပ်ပြာအရည်တွေတောင် ရှိလေသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအရင်ဆုံး ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီဂျင်းယွမ် ရဲ့ညာလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်ပဲ ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဂျင်းယွမ် ရဲ့ဘယ်လက်နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ရဲ့ညာလက်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ ဒါက သူမက မျက်နှာသာ ပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဇောင်ယုဟွမ် သူမကိုသူမ ပါရမီရှင်လို ခံစားနေရသည်။

ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့လက်ကို ဒီလိုမျိုး ကိုင်ပြီး သေချာဆေးကြောပေးတာကို ဒီနေ့လိုမျိုး တစ်ခါမှ မခံရဖူးပေ။ သူတို့မျက်လုံးတွေက ဖြည်းညှင်းစွာနဲ့ လှုပ်ရှားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဇောင်ယုဟွမ် ကိုစူးစမ်းစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခုချိန်တွင် အိမ္က အတော်လေးကို တိတ်ဆိတ်ပြီး သူတို့သုံးယောက်ကြားတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို စတင်ခံစားလာရသည်။

“အိုကေ၊ ပြီးပြီ! မင်းတို့ရဲ့ လက်တွေကို ခြောက်အောင်လုပ်ပြီး စားရအောင်!”

ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ကို တစ်ရှူးတစ်ခုစီ ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က တစ်ရှူးကို ယူလိုက်ကြပြီး လက်တွေကို သုတ္လိုက္ကာ ဇောင်ယုဟွမ် နောက်ကနေ ညစာစားဖို့ စားပြဲကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလင်း ကေလ့လာသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကလေးတွေက လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီက ဖြစ်ကြောင်း ယူဆပြီး သူတို့က အစားအများကြီး မစားဖူးကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ ဒါကြောင့် သူက ကြက်သားနဲ့ မှိုဂျုံယာဂု နဲ့တခြားအစားအသောက် ပန်းကန်များကို စီစဉ်ပြီး ပေးပို့လိုက်သည်။

စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကောင်လေး နှစ်ယောက်လုံးက မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ဗိုက်ကနေ အသံမြည်တာကို သူမကြားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါတောင် သူတို့က သူတို့တူတွေကို မကိုင်ပဲနဲ့ စတောင် မစားသေးဘူးလား?

သူတို့က သူတို့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်မှာတင် သူတို့ဘာသာ ထိန်းချုပ်ဖို့ကို လေ့လာခဲ့ပြီးတာလား?

ဇောင်ယုဟွမ် ကဂျုံယာဂုပန်းကန် တစ်ခုချင်းစီကို သူတို့ဆီ ပို့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမွာ၊ ဂျုံယာဂု နည်းနည်းနဲ့ စတင်ရအောင်”

ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့ဇွန်းတွေကို တိတ္ဆိတ္စြာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်ကြသည်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အရင်ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားတုန်းပင်။ အဆုံးတွင် သူတို့က ငယ်ရွယ်တုန်းဖြစ်ပြီး ဗိုက်လဲဆာနေကြသည်။

ဒီလိုအနံကောင်းပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အသားတွေနဲ့ အစားအစာတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ဝံပုလွေလိုမျိုး အစားအသောက်တွေကို စတင်စားလိုက်ပြီး သူတို့မျက်နှာတွင် အစားအစာတွေက ကပ်နေတာတောင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဂျုံယာဂု ပန်းကန်နှစ်ခုက အချိန်အနည်းငယ်မှာပဲ ကုန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဘယ်လောက်တောင် လျင်လျင်မြန်မြန်နဲ့ ကုန္သြားခဲ့တာကို သိသွားချိန်တွင် သူတို့ရဲ့ ဇွန်းတွေကို ဂရုတစိုက်ချလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ရှေ့တွင် သူတို့ဒီလိုမျိုး စားသောက်လိုက်မိတာကို ရွက္သြားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

“ထပ်လိုချင်သေးလား?” ဇောင်ယုဟွမ် မေးလိုက်သည်။
သူတို့က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအိမ်ဖော်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ဂျုံယာဂုနှစ်ခွက် ထပ်ယူလာဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့က တကယ်ပဲ ဆာနေကြသည်။ သူတို့ စားသောက်ကြတဲ့ပုံစံက သူတို့ရဲ့ လွ်ာကို မျိုချလိုက်သလိုမျိုးပင်။

ထို့နောက် ဒီလိမျိုးဖြင့် သူတို့တွေက ဂျုံယာဂု သုံးပန်းကန်စီကို စားသောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က တခြားပန်းကန်က အစားအေသာက္ကို နည်းနည်းလေးတောင်မှ မထိပေ။

ဇောင်ယုဟွမ် ကမုန္လာဥ၊ ဆူပူထိုးထားတဲ့ ဖီးနစ်အမြှီးမြက်၊ တရုတ်ယမ်နဲ့ အနက်ရောင်မှို…. တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

အိုကေ၊ ဒါက အသီးအနှံတွေပဲ၊ သူတို့အားလုံးကို မထိတာက စူးစမ်းစရာ မလိုပေ။ သူတို့အသက်ကို တွေးကြည့်လိုက်ပြီး ထမင်းနဲ့ အသားကသာ သူတို့ရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ကျေနပ်ရောင့်ရဲစေလိမ့်မည်။

ဇောင်ယုဟွမ် တွေးလိုက်ရင်း သူမနှလုံးသားက သူတို့အတွက်နဲ့ နာကျင်သွားခဲ့သည်။

ဒီလိုချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဗီလိန်နဲ့ ဇာတ္လိုက္ကို ဘယ္လိုလူက စွန့်ပစ်နိုင်ရတာလဲ?

“မိန်းကလေး၊ မိန်းကလေး အခန်းက အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ၊ အိပ်ရာတွေလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ နောက်ပြီး သခင်လေး နှစ်ယောက်အတွက် ညဝတ်စုံတွေလည်း ပြင်ဆင်ထားပါတယ်” အေစခံက နူးညံ့သည့် အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

မင်းမှာ ငွေရှိလာချိန်မှာ အချိန်အနည်းငယ်လေးနဲ့ အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်နိုင်လိမ့်မယ်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့သုံးယောက်က နေရာတစ်ခုလုံးတွင် သုံးနေရာသာ ကျန်ခဲ့သည်။

“ရေဘယ်လိုချိုးရလဲဆိုတာ သိလား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမေးလိုက်သည်။

လီဂျင်းယွမ် ကချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟုန်ချန်းမင်း ကေတာ့ မျက်နှာက တောင့်တင်းစွာပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့နားရွက်ဖျားတွေက နီရဲနေသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ တော်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဘဏ္႑ာထိန်းကို ခေါ်ပေးမလို့!”

ဘဏ္႑ာထိန်း?

ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့ရှက်ရွံ့နေမှုက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ရေမချိုးခင် အစာကြေသွားအောင် သြားမကစားရတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကဆိုဖာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူမလက်ထဲကို ခေါင်းအုံးကို ထည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးက သူမမျက်နှာလိုပင် ဖြူဖွေးနေသည်။ သူမက အရမ်းကို လှပတာကြောင့် သူမကို တည့်တည်ကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲသည်။

လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့နှစ်ယောက်လုံးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တစ်ချိန်လုံး မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသမ်းဝေလိုက်ပြီး သူမမျက်လုံးတွေက မျက်ရည်စိုသွားကာ သူမမျက်နှာက အရင်ကထက်ပင် ချစ်ဖို့ကောင်းသွားသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်ရင် လျှောက်ကြည့်လို့ရတယ်။ ဒီအထပ်မှာ ဘယ္သူမွ မရှိလို့ ဘာမွစိုးရိမ္စရာ မလိုဘူး”

ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ဆိုဖာဘေးနားကိုသာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

“ဘာလို့ ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ရတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က ရေမချိုးရသေးဘူး” လီဂျင်းယွမ် ကနူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့” ဇောင်ယုဟွမ် ကထိုနှစ်ယောက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ တောင့်တင်းနေပါစေ သူမ ဂရုမစိုက်ပဲ သူတို့ကို သူမေဘးက ဆိုဖာတွင် ထိုင်ဖို့ကိုသာ တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

“အိုကေ၊ မင်းတို့က လျှောက်မကြည့်ချင်ရင် ဒီမွာပဲ ထိုင်။ ဒါက အတော်လေးကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်တယ်”

တောင့်တင်းစွာဖြင့် သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုအတုခိုးလိုက်ပြီး ဆိုဖာကို မှီလိုက်ပြီး ဆိုဖာထဲကို နှစ်မြုပ်သွားသည်..

Oh yeah….

ဒါက အတော်လေးကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်ပြီး စိတ်သက်သာစေတာပဲ….

သူတို့က သူတို့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ အရင်တုန်းက သူတို့ဘဝတွင် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှာ မရွိခဲ့ပုံ… ပေါ်သည်။

30.05.2020 (Sat)
………………………..

[text_hash] => 42428795
)