Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ကိုကိုမင္း
သူတို႔ မထြက္ခြာခင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူငယ္ခ်င္း အားလုံးနဲ႕ အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႔အတြက္ ဖုန္းနံပါတ္၊ MSN၊ ID စတာေတြနဲ႕ လဲလွယ္ခဲ့ၿပီး အနာဂတ္မွာလည္း တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အဆက္အသြယ္လုပ္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ထုတ္ပိုးၿပီးသည္ႏွင့္ သူတို႔သုံးေယာက္က ေလဆိပ္ကို ဦးတည္သြားခဲ့သည္။ လန္ဂ်င္းဇီး ကသူတို႔ကို ေလဆိပ္ကို ပို႔ေပးဖို႔ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုဖုန္းေခၚခဲ့သည္။
“ဘာမင္ဟန္မွာ ငါ့အတန္းေဖာ္ရွိတယ္။ မင္းအဲ့ေနရာကို ေရာက္တာနဲ႕ မင္းမွာ ေမးစရာရွိလာရင္ သူ႕ဆီသြားလို႔ရတယ္။ ငါ့အတြင္းေရးမႉးက သူ႕လိပ္စာကို မင္းကို ပို႔ေပးထားတယ္…”
“အင္း၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အစ္ကို” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမေခါင္းကို နိမ့္ထားၿပီး ဖုန္းေျပာရင္းနဲ႕ သူမအိတ္ကို မေတြးပဲ ကန္ထည့္လိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကအခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ ရပ္တန႔္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါ ေဇာင္ကို ဆက္ၾကည့္ေပးထားမယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကပိုၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္စြာျဖင့္ ၿပဳံးလိုက္သည္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အစ္ကို”
“ေနာက္က်ေနၿပီ၊ ငါတို႔ သြားသင့္ၿပီ”
“အိုေက” ဖုန္းခ်ၿပီးေနာက္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမစာကို စစ္ေဆးလိုက္သည္။ ေသခ်ာစြာျဖင့္ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ဆီမွစာတစ္ေစာင္ ေရာက္ေနတာကို ျမင္လိုက္သည္။ ထို႔အတူ ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕အတြင္းေရးမႉး ဆီကလည္း စာတစ္ေစာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
“မစၥတာေဇာင္ ကမိန္းကေလးရဲ႕ ေထာက္ပံ့ေၾကားကို ေပးခဲ့ၿပီၿပီ၊ မိန္းကေလး ေရာက္တာနဲ႕ ခ်ိဳလီ လို႔ေခၚတဲ့ လူတစ္ေယာ္က မိန္းကေလးကို လာႀကိဳလိမ့္မယ္။ သူမက မိန္းကေလး ေနဖို႔ေနရာက ေသာ့ေတြကို ေပးလိမ့္မယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ဖုန္းပိတ္လိုက္သည္။
ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕ေငြေတြေၾကာင့္ သူမ စိတ္ထဲမထားေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာေပါက္ကို သူမက သူ႕ေငြေတြကို သုံးေပးရမွာေပါ့။ ဒါတြင္မကပဲ ေဇာင္ခ်ီ ကိုသူမအတြက္ ေငြေတာင္ ထပ္ေတာင္းနိုင္သည္။
ဒီနည္းလမ္းက သူမရဲ႕ေထာက္ပံ့ေၾကးကို စုေဆာင္းနိုင္ၿပီး သူမအတြက္၊ ဟုန္ခ်န္းမင္း အတြက္အရင္းအႏွီးအျဖစ္ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ စတင္လုပ္နိုင္လိမ့္မည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို ၿပဳံးျပလိုက္သည္။
“သြားရေအာင္၊ နိုင္ငံျခားသြားဖို႔ အခ်ိန္ပဲ” သူတို႔သုံးေယာက္က လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ သူတို႔လက္ဆြဲအိတ္ေတြနဲ႕အတူ ေလယာဥ္ေပၚကို တက္လိုက္ၾကသည္။
ဒီခရီးတြင္ ဘယ္သူကမွ သူတို႔ကို မႏွောင့္ယွက္နိုင္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ခ်ိဳလီ ကထြက္ေပါက္တြင္ ေစာင့္ေနတာကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ခ်ိဳလီ ကသူတို႔ ေနမဲ့ေနရာကို အရင္ဆုံး ေမာင္းသြားခဲ့သည္။
ေဇာင္ခ်ီ ကသူတို႔အတြက္ ေက်ာင္းနဲ႕ သိပ္မေဝးသည့္ အဆင့္ျမင့္တိုက္ခန္းကို ျပင္ဆင္ထားခဲ့သည္။ သူတို႔ကို ေသာ့ေတြ ေပးၿပီးေနာက္ ခ်ိဳလီ ကထြက္သြားခဲ့သည္။ မထြက္ခင္တြင္ သူတို႔ကို ေနာက္ေန႕တြင္ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔မဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့သည္။
သူတို႔က ဒီေနရာတြင္ စိမ္းေနေပမဲ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကလည္း လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီက ကေလးေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့ေပ။ သူတို႔က စိုးရိမ္တာေတြ ရွက္႐ြံ႕တာေတြ မရွိၾကေပ။
သူတို႔က ေရကို ႀကိဳလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ အတြက္ခြက္တစ္ခြက္ထဲကို ထည့္လိုက္ကာ အနားက စားေသာက္ဆိုင္ကို ရွာေဖြၾကေလသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေတာ့ ဆိုဖာတြင္သာ တစ္ခ်ိန္လုံး ထိုင္ေနခဲ့သည္။
“ငါတို႔ စာသင္ခ်ိန္အတြင္း အေဆာင္မွာပဲေနၿပီး ေက်ာင္းပိတ္မွ ဒီေနရာမွာ လာေနၾကမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခု အထုပ္ေတြ ျဖည္ဖို႔ မလိုဘူး” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး သူမေမးေစ့ကို ဆိုဖာလက္ရမ္းတြင္ တင္ထားကာ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔လႈပ္ရွားေနမႈကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။
“အိုေက” သူတို႔က ေဘာ္ဒါေက်ာင္းကို တက္ခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းက အေတာ္ေလး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး သူတို႔အတြက္ ေက်ာင္းမၿပီးခင္အထိ ေနနိုင္သည့္ အေဆာင္လည္းရွိသည္။ သူတို႔က ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္မွ အျပင္ထြက္နိုင္သည့္ အခ်ိန္ရွိေလသည္။
သူတို႔အထုတ္ေတြကို ခ်ၿပီးေနာက္ ညစာအတြက္ အနားက တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္ကို ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ၾကသည္။ ပုံမွန္အားျဖင့္ နိုင္ငံျခားက တ႐ုတ္စာ စားေသာက္ဆိုင္က တ႐ုတ္က ဆိုင္ေတြလို မဟုတ္ေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတ႐ုတ္တြင္ အစားအေသာက္မ်ားကို စားခဲ့တာေၾကာင့္ သူမအတြက္ အနည္းငယ္ အဆင္ေျပေစခဲ့သည္။ အနည္းငယ္ ကိုက္ၿပီးေနာက္တြင္ ဇြန္းကို ကိုက္လိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က သူမရဲ႕ လႈပ္ရွားလိုက္သည့္ အျပဳအမူကို ခ်က္ခ်င္း သတိထားမိသြားသည္။
“မေကာင္းလို႔လား?” လီဂ်င္းယြမ္ ကေမးလိုက္သည္။
“အင္း” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ၿပီး ၿပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ဘယ္လိုခ်က္ျပဳတ္ရလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ သင္ထားတယ္၊ ေနာက္က်ရင္ မမ အတြက္ ခ်က္ေပးမယ္”
“အိုေက!” UK ရွိအစားအစာေတြက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုစိတ္ပ်က္ေစသည္။ တဖက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကေဇာင္အိမ္ေတာ္က အစားအေသာက္နဲ႕ လူမႈပုံစံကို အကြၽမ္းတဝင္ရွိၾကေသာ္လည္း ဇီဇာမေၾကာင္ၾကေပ။
စားေနစဥ္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ ကထလိုက္ၿပီး သန႔္စင္ခန္းကို ထြက္သြားခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ျပန္မလာခဲ့ေပ။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလက္ထဲက ဇြန္းကို ခ်လိဳက္သည္။ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ? သူသြားတာ အေတာ္ေလး ၾကာေနၿပီ?” နိုင္ငံျခားတြင္ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားမႈက ရွိေနတုန္းပင္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ အတြက္ စိုးရိမ္သြားသည္။ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“သူ႕ကို သြားရွာလိုက္ဦးမယ္”
“ငါလည္း လိုက္ခဲ့မယ္” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေျပာလိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ ျပန္လာတာကို သူတို႔ေတြ႕လိုက္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“သြားတာ ဘာလို႔အဲ့ေလာက္ ၾကာေနတာလဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕လက္ထဲတြင္ စီးပြားေရး ကဒ္တစ္ခုကို ကိုင္ထားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ထူးဆန္းတဲ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ကို ငါေတြ႕လိုက္တယ္”
“အမ္?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ဆီက ကဒ္ျပားကို ယူလိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ ေရးထားသည့္ စာလုံးက “Vianager” အေနာက္တြင္လည္း ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခုပါသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခ်င္ခ်င္း သိသြားသည္။
“အင္း၊ ကင္းေထာက္? မင္းဆီက သူက ဘာလိုခ်င္တာလဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ေျပာလိုက္သည္။
“ဓာတ္ပုံရိုက္ကြင္းအတြက္ ေမာ္ဒယ္လ္ လုပ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္” အခုေတာ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကအရင္ကထက္ပင္ အရပ္ရွည္လာခဲ့သည္။
သူတို႔အသက္အ႐ြယ္ ေကာင္ေလးေတြက ဖြံၿဖိဳးႏႈန္း ႏွေးေကြးၿပီး ႀကီးျပင္းလာသည္ႏွင့္ သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ျပည့္စုံလာတတ္ၾကသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္က လီဂ်င္းယြမ္ ကိုေမာ္ဒယ္လ္ အျဖစ္နဲ႕ ဖိတ္ေခၚတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ္ေပ။
မူလဇာတ္ေၾကာင္းက တည္ရွိမႈနဲ႕ ဒီအပိုင္းက အနည္းငယ္ ထူးဆန္းေန႐ုံပင္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို စိတ္ထဲမထားေပ။ အဆုံးတြင္ မူလဇာတ္လမ္းမွာ အေသးစိတ္ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး မေဖာ္ျပထားေပ။ သူမက လီဂ်င္းယြမ္ ကိုေျပာလိုက္သည္။
“မင္းႀကိဳးစားလို႔ရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ျမန္ျမန္ေတာ့ လုပ္ရလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းေတြ စေတာ့မယ္” လီဂ်င္းယြမ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ သူ႕အၿပဳံးက အရင္ကထက္ေတာင္ ေတာက္ပေနသည္။
တဖက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူ႕ေခါင္းကို ငုံ႕ထားၿပီး အေတြးထဲ နစ္ေနပုံရသည္။ ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ သူတို႔အားလုံးက ေက်ာင္းနဲ႕ အေဆာင္တြင္ ေနထိုင္ရန္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့ၾကသည္။ ခ်ိဳလီ ကကိစၥေတြ ၿပီးသြားၿပီးေနာက္တြင္ ထြက္သြားခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘာမင္ဟန္ တြင္အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းဆီကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ သူ႕မ်ိဳးရိုးနာမည္က ခ်န္း၊ ခ်န္းမင္ရီ ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ နိုင္ငံျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနခဲ့သည္။
သူမဆီက ဖုန္းေခၚတာကို ခ်န္းမင္ရီ ရၿပီးေနာက္ လန္ဒန္ ကိုခ်က္ခ်င္း သြားခဲ့သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ကိုသူ႕နယ္နိမိတ္အား ခ်ဲ့ထြင္ေစရန္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္။
တဖက္တြင္ သူမ အ႐ြယ္ေရာက္ေပမဲ့ အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ အ႐ြယ္မေရာက္ေသးေပ။ သူတို႔အားလုံးကို အသုံးမခ်ခင္ေပ။ သူတို႔နဲ႕ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီး ေဒသခံ တစ္ေယာက္ရွိေနတာက ပိုေကာင္းလိမ့္မည္။
ခ်န္းမင္းရီ က Wood Avenue တြင္ အစည္းအေဝးကို သြားခဲ့သည္။ သူတို႔သုံးေယာက္က လမ္းေထာင့္ပိုင္းတြင္ ေစာင့္ေနစဥ္မွာ Silver Ashton Martin ကသူတို႔အေရွ႕တြင္ ရပ္လာခဲ့သည္။
![ဇာတ္လိုက္နဲ႔ဗီလိန္အားေမြးစားပ်ိဳးေထာင္ျခင္း (Uni & Zaw) [✓] - 22❇ ကိုကိုမင္း](https://img.wattpad.com/e4faa588559cef2147e6809b47e876bba34d2e9b/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f765974664b3468315955514254413d3d2d3930333631313631342e313631396136663138616136393736613837323239363031393332302e6a7067 "ဇာတ္လိုက္နဲ႔ဗီလိန္အားေမြးစားပ်ိဳးေထာင္ျခင္း (Uni & Zaw) [✓] - 22❇ ကိုကိုမင္း")
Sliver Ashton Martin
ကားတံခါးက ပြင့္သြားၿပီး ေသခ်ာစြာ ခ်ဳပ္ထားသည့္ ဝတ္စုံျဖင့္ လူငယ္တစ္ေယာက္က ထြက္လာခဲ့သည္။ ဒီလူက သူ႕နာမည္လို စာအုပ္ႀကီးအတိုင္း မတူပဲ ရင့္က်က္သည့္ ေနရာကိုလည္း ရွာလို႔မရေပ။
“ဆိုေတာ့ ဒီတစ္ေယာက္က ဝမ္းကြဲေဇာင္ လား?” ထိုလူက ေရ႐ြတ္လိုက္ၿပီး အသံက အရမ္းကို ေဖာ္ေ႐ြေနသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ခ်န္းမင္းရီ ကသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး သူ႕ကားထဲကို ဝင္ေစလိုက္သည္။
သူတို႔က ကားထဲကို ေရာက္သည္ႏွင့္ ခရီးသည္တင္ ခုံတြင္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး တစ္ေယာက္က ထိုင္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္သည္။ သူမက ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး ခ်န္းမင္းရီ ရဲ႕အတြင္းေရးမႉး ျဖစ္ပုံရသည္။
“ဗစ္တာ ကိုသြားခ်င္လား?” ခ်န္းမင္ရီ ကၿပဳံးလိုက္သည္။
“ငါတို႔ မင္းတို႔ကို အခု အဲ့ေနရာကို ေခၚသြားေပးမယ္။ ကုမၸဏီက ကိစၥေတြက ၿပီးသြားၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕ စပယ္ရွယ္လစ္ ကငယ္႐ြယ္တဲ့ အမ်ိဳးသား ေမာ္ဒယ္လ္ ကိုလိုခ်င္ၿပီး အသက္ႀကီးတဲ့ လူနဲ႕အလုပ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ေမာ္ဒယ္ေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္း ေလ့က်င့္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေမာ္ဒယ္လ္တိုင္းက သူတို႔ကုမၸဏီကို ဓာတ္ပုံရိုက္ဖို႔၊ ေၾကာင္ေလွ်ာက္နည္း၊ ျပပြဲ၊ မဂၢဇင္းကာဗာ စတာေတြအတြက္ ဝင္ၾကတယ္…. ဒီမွာ နာမည္ေရး”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး “အစ္ကို႔အကူအညီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ရပါတယ္။ မင္းက လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕ဝမ္းကြဲမလား? ငါ့ကို ကိုကို လို႔ေခၚလို႔ရတယ္! ငါ့မွာ ညီမေလး တစ္ေယာက္ေတာင္ မရွိဘူး!” ရယ္လိုက္ၿပီး ခ်န္းမင္းရီ ကေျပာလိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို အကိုမင္း လို႔ေခၚလိုက္သည္။ ဒါက ခ်န္းမင္းရီ ကိုေပ်ာ္႐ႊင္သြားေစသည္။ သူက ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အရင္တုန္းက ငါ့ကို အကိုလို႔ ေခၚတဲ့ တျခားသူေတြ ရွိတယ္၊ သူတို႔က ငါ့ကို အၿမဲတမ္း အကိုခ်န္း လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ ဒါက အရမ္းကို ထပ္ေနၿပီး ဖန္တီးမႈလည္း မရွိဘူး။ ငါတို႔က တ႐ုတ္မွာသာ ရွိေနတုန္း တစ္ေယာက္က ငါ့ကို အကိုခ်န္း လို႔ေခၚၿပီး အနည္းဆုံး ၈ ေယာက္ ၉ ေယာက္ေလာက္ကို အထိျပန႔္သြားတယ္”
ခ်န္းမင္းရီ ကစကားေျပာရ လြယ္ကူၿပီး ေဖာ္ေ႐ြကာ စကားမ်ားသည္။ သူနဲ႕ စကားေျပာရတာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေပ်ာ္႐ႊင္စေသည္။ သူတို႔ စကားေျပာေနရင္ ေမာ္ဒလ္ယ္ကုမၸဏီကို ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကသူတို႔ကို ဖုန္းေခၚခဲ့သည္။ တျခားလူက ျမန္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္မိတာေၾကာင့္ ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းလာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ထိုလူကို ေလ့လာလိုက္သည္။ သူက အသက္ ၄၀ ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိသည္။
သူ႕ဝတ္စုံက အနည္းငယ္ ဆိုးေနလို႔ သူဘာလုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္လဲလို႔ သူမ မေတြးေပ။ ဒီအပိုင္းတြင္ သူတို႔ရဲ႕ ပုံစံကလည္း အေရးႀကီးသည္။ သူတို႔က ကားအျပင္ကို ထြက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ထိုလူက အံ့အားသင့္သြားသည္။ သူက မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ပဲ အရမ္းလွပသည့္ Ashton Martin ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီးမွ ၿပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။
“Hi Everyone ငါ့နာမည္က ေဝ့က်ဲ ပါ၊ ငါ့ကို ေရွာင္းေဝ့ လို႔လဲ ေခၚလို႔ရတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအသံထြက္ကာ ရယ္လုနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။
“ေရွာင္းေဝ့” သူ႕အသက္နဲ႕?
ခ်န္းမင္းရီ ကေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “အိုေက၊ ေရွာင္းေဝ့ ဒီဓာတ္ပုံရိုက္ကြင္းက ဘယ္လိုအလုပ္လုပ္တာလဲ? ငါတို႔ အေပၚထပ္မွာ ေဆြးႏြေးလို႔ရမလား?”
“ရတယ္၊ ရတယ္၊ အေပၚထပ္ကို သြားရေအာင္” ခ်န္းမင္းရီ ကသူတို႔နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရွိေနခဲ့တာေၾကာင့္ အရာအားလုံးက အဆင္ေျပစြာ ၿပီးသြားခဲ့သည္။
သူတို႔ စာခ်ဳပ္တြင္ လက္မွတ္ထိုးလိုက္သည္ႏွင့္ ေဝ့က်ဲ ကခ်က္ခ်င္းပင္ လီဂ်င္းယြမ္ ကိုဓာတ္ပုံရိုက္ဖို႔ ေခၚသြားခဲ့သည္။ ကိစၥတစ္ခုလုံးက ၆ နာရီပဲ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအရမ္းကို ဗိုက္ဆာေနတာေၾကာင့္ ဇာတ္လိုက္ကို ထားခဲ့ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ ခ်န္းမင္းရီ တို႔နဲ႕အတူ ေန႕လည္စာ စားဖို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။
ေန႕လည္စာ စားၿပီး သူတို႔ ျပန္လာခ်ိန္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ လည္းၿပီးသြားခဲ့သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ မိတ္ကပ္ေတြကို ဖ်က္ထားခဲ့သည္။ သူ႕နဖူးက စိုေနၿပီး နဖူးတြင္ ကပ္ေနၾကသည္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြက ေတာက္ပေနၿပီး ပုံမွန္ထက္ပင္ ပိုၿပီး ခန႔္ညားေနသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕မ်က္လုံးေတြထဲ သူ႕ကို ျဖတ္သြားလိုက္ၿပီး သူမဘာသာ ေတြးေတာလိုက္သည္။ သူအသက္ပိုႀကီးလာရင္ ဒီမ်က္ႏွာက ပိုလွလာလိမ့္မယ္၊ ဒါဆို ဘာလဲ?
“ေစာင့္ေနတာ ၾကာၿပီလား?” လီဂ်င္းယြမ္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၿပဳံးကာ ေမးလိုက္သည္။
“ေက်ာင္းကို ျပန္သြားရေအာင္” ခ်န္းမင္းရီ ကသူတို႔ကို ေက်ာင္းကို ျပန္လိုက္ပို႔ေပးခဲ့သည္။ ဒီအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းဝန္းက်င္တြင္ လူမ်ားမ်ားက ေလွ်ာက္ေနၾကေပမဲ့ အမ်ားစုက ေကးဆပ္ (အိႏၵိယဥေရာပ) မ်ိဳးႏြယ္ေတြျဖစ္ၾကသည္။
တခါတေလ အာရွသား ရွိေပမဲ့ မရွိတာ မ်ားသည္။ ႐ုတ္တရက္ ေဇာင္ယုဟြမ္၊ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က အာ႐ုံစိုက္မႈ အလယ္ကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ရဲ႕ အေဆာင္အခန္းေတြက နီးတာေၾကာင့္ သူတို႔က အတူတူပဲ အေပၚထပ္ကို တက္သြားလိုက္ၾကသည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕အခန္းထဲကို လိုက္သြားခဲ့ၾကသည္။ လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔အကၤ်ီလက္ကို ေခါက္တင္လိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ အထုပ္ေတြကို ျဖည္ဖို႔ လုပ္လိုက္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“မင္း နည္းနည္းေလာက္ မနားခ်င္ဘူးလား? ဒီေန႕ မင္းပင္ပန္းေနလိမ့္မယ္” လီဂ်င္းယြမ္ ကသူေနခ်င္သည့္ ဆႏၵကို ဖိႏွိပ္လိုက္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္သည္။
“အိုေက” သူအေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းေနခဲ့သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ ေဇာင္ယုဟြမ္ တို႔ႏွစ္ေယာက္သာ အခန္းထဲတြင္ က်န္ခဲ့ၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသမ္းလိုက္ၿပီး ဆိုဖာေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။ ထိုင္လ်က္နဲ႕ သူမအထုပ္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း ကပုံမွန္အတိုင္း ေျပာလိုက္သည္။
“…သူ႕ကို ကိုကို လို႔ေခၚခဲ့တာလား?”
“ဟမ္?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကရႈပ္ေထြးစြာျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ရပ္တန႔္သြားၿပီး သူ႕ဘာသာ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္ ကမစၥတာခ်န္း ကို ကိုကို လို႔ပဲေခၚခဲ့တာလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမပါးစပ္ကို အနည္းငယ္ ဖြင့္လိုက္သည္။ သူမ ဘာမွမေျပာခင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“အကိုမင္း?” ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ သိသြားသည္။ “မင္း” က ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕နာမည္တြင္လည္း ပါသည္။ မတူတဲ့ စာလုံးျဖစ္ေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အသံထြက္က တူၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဆိုဖာကေန ထလိုက္ၿပီး သူ႕ဆီကို ေလွ်ာက္သြားကာ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး လက္ေတြကို သူ႕လက္ေမာင္းတြင္ ခ်ိတ္လိုက္သည္။
“စိတ္ဆိုးေနတာလား?”
“မဆိုးဘူး” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအသံကို ဖိႏွိပ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
အင္း၊ ဗီလိန္ႀကီးက သူဘာခံစားေနရလဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမကိုယ္ကို သူ႕ကို ပိုမွီလိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လုံးကို သူမရဲ႕ လွပၿပီး အရည္႐ြမ္းေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ႏူးညံ့ၿပီး ခ်ိဳသာသည့္ အသံနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ကိုကိုခ်န္းမင္း”
“သူ႕ကို ထပ္မေခၚေတာ့ပါဘူး” သူမ ေျပာလိုက္သည္။
#ဒီဘာသာျပန္ေလးကို ႀကိဳက္ၾကတယ္ဆိုလို႔ ဘာသာျပန္ဖို႔အား႐ွိသြားၿပီ 😊😊
19.06.2020 (Fri)
…………………….
<Unicode>
ကိုကိုမင်း
သူတို့ မထွက်ခွာခင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူငယ်ချင်း အားလုံးနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့အတွက် ဖုန်းနံပါတ်၊ MSN၊ ID စတာတွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ပြီး အနာဂတ်မှာလည်း တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ထုတ်ပိုးပြီးသည်နှင့် သူတို့သုံးယောက်က လေဆိပ်ကို ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လန်ဂျင်းဇီး ကသူတို့ကို လေဆိပ်ကို ပို့ပေးဖို့ အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။
“ဘာမင်ဟန်မှာ ငါ့အတန်းဖော်ရှိတယ်။ မင်းအဲ့နေရာကို ရောက်တာနဲ့ မင်းမှာ မေးစရာရှိလာရင် သူ့ဆီသွားလို့ရတယ်။ ငါ့အတွင်းရေးမှူးက သူ့လိပ်စာကို မင်းကို ပို့ပေးထားတယ်…”
“အင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ္ကို” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမခေါင်းကို နိမ့်ထားပြီး ဖုန်းပြောရင်းနဲ့ သူမအိတ္ကို မေတြးပဲ ကန်ထည့်လိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကအချိန်နည်းနည်းလောက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဇောင်ကို ဆက်ကြည့်ပေးထားမယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ္ကို”
“နောက်ကျနေပြီ၊ ငါတို့ သွားသင့်ပြီ”
“အိုကေ” ဖုန်းချပြီးနောက် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမစာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သေချာစွာဖြင့် အတွင်းရေးမှူးချန်း ဆီမှစာတစ်စောင် ရောက်နေတာကို မြင်လိုက်သည်။ ထို့အတူ ဇောင်ချီ ရဲ့အတွင်းရေးမှူး ဆီကလည်း စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မစ္စတာဇောင် ကမိန်းကလေးရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေားကို ပေးခဲ့ပြီပြီ၊ မိန်းကလေး ရောက်တာနဲ့ ချိုလီ လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယော်က မိန်းကလေးကို လာကြိုလိမ့်မယ်။ သူမက မိန်းကလေး နေဖို့နေရာက သော့တွေကို ပေးလိမ့်မယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ဖုန်းပိတ်လိုက်သည်။
ဇောင်ချီ ရဲ့ငွေတွေကြောင့် သူမ စိတ်ထဲမထားတော့ဘူး။ သေချာပေါက်ကို သူမက သူ့ငွေတွေကို သုံးပေးရမှာပေါ့။ ဒါတွင်မကပဲ ဇောင်ချီ ကိုသူမအတွက် ငွေတောင် ထပ်တောင်းနိုင်သည်။
ဒီနည်းလမ်းက သူမရဲ့ထောက်ပံ့ကြေးကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး သူမအတွက်၊ ဟုန်ချန်းမင်း အတွက်အရင်းအနှီးအဖြစ် မြို့တော်မှာ စတင်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“သွားရအောင်၊ နိုင်ငံခြားသွားဖို့ အချိန်ပဲ” သူတို့သုံးယောက်က လျင်မြန်စွာဖြင့် သူတို့လက်ဆွဲအိတ်တွေနဲ့အတူ လေယာဉ်ပေါ်ကို တက်လိုက်ကြသည်။
ဒီခရီးတွင် ဘယ္သူကမွ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ရောက်ချိန်တွင် ချိုလီ ကထွက်ပေါက်တွင် စောင့်နေတာကို ဇောင်ယုဟွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုလီ ကသူတို့ နေမဲ့နေရာကို အရင်ဆုံး မောင်းသွားခဲ့သည်။
ဇောင်ချီ ကသူတို့အတွက် ကျောင်းနဲ့ သိပ်မဝေးသည့် အဆင့်မြင့်တိုက်ခန်းကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူတို့ကို သော့တွေ ပေးပြီးနောက် ချိုလီ ကထွက်သွားခဲ့သည်။ မထွက်ခင်တွင် သူတို့ကို နောက်နေ့တွင် ကျောင်းလိုက်ပို့မဲ့အကြောင်းကို ပြောခဲ့သည်။
သူတို့က ဒီနေရာတွင် စိမ်းနေပေမဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကလည်း လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီက ကလေးတွေ မဟုတ်ကြတော့ပေ။ သူတို့က စိုးရိမ်တာတွေ ရှက်ရွံ့တာတွေ မရှိကြပေ။
သူတို့က ရေကို ကြိုလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် အတွက်ခွက်တစ်ခွက်ထဲကို ထည့်လိုက်ကာ အနားက စားသောက်ဆိုင်ကို ရှာဖွေကြလေသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကေတာ့ ဆိုဖာတွင်သာ တစ်ချိန်လုံး ထိုင်နေခဲ့သည်။
“ငါတို့ စာသင်ချိန်အတွင်း အဆောင်မှာပဲနေပြီး ကျောင်းပိတ်မှ ဒီနေရာမှာ လာနေကြမယ်၊ ဒါကြောင့် အခု အထုပ်တွေ ဖြည်ဖို့ မလိုဘူး” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး သူမမေးစေ့ကို ဆိုဖာလက်ရမ်းတွင် တင်ထားကာ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့လှုပ်ရှားနေမှုကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အိုကေ” သူတို့က ဘော်ဒါကျောင်းကို တက်ခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းက အတော်လေး စည်းကမ်းကြီးပြီး သူတို့အတွက် ကျောင်းမပြီးခင်အထိ နေနိုင်သည့် အဆောင်လည်းရှိသည်။ သူတို့က ကျောင်းပြီးချိန်မှ အပြင်ထွက်နိုင်သည့် အချိန်ရှိလေသည်။
သူတို့အထုတ်တွေကို ချပြီးနောက် ညစာအတွက် အနားက တရုတ်စားသောက်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နိုင်ငံခြားက တရုတ်စာ စားသောက်ဆိုင်က တရုတ်က ဆိုင်တွေလို မဟုတ်ပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် ကတရုတ်တွင် အစားအသောက်များကို စားခဲ့တာကြောင့် သူမအတွက် အနည်းငယ် အဆင်ပြေစေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ကိုက်ပြီးနောက်တွင် ဇွန်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က သူမရဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အပြုအမူကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။
“မကောင်းလို့လား?” လီဂျင်းယွမ် ကမေးလိုက်သည်။
“အင်း” ဇောင်ယုဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီဂျင်းယွမ် ကဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုချက်ပြုတ်ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ထားတယ်၊ နောက်ကျရင် မမ အတွက် ချက်ပေးမယ်”
“အိုကေ!” UK ရှိအစားအစာတွေက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုစိတ်ပျက်စေသည်။ တဖက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကဇောင်အိမ်တော်က အစားအသောက်နဲ့ လူမှုပုံစံကို အကျွမ်းတဝင်ရှိကြသော်လည်း ဇီဇာမကြောင်ကြပေ။
စားနေစဉ်တွင် လီဂျင်းယွမ် ကထလိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းကို ထွက်သွားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလက်ထဲက ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်နေလို့လဲ? သူသြားတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ?” နိုင်ငံခြားတွင် လူမျိုးရေး ခွဲခြားမှုက ရှိနေတုန်းပင်။ ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် အတွက် စိုးရိမ်သွားသည်။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်”
“ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” ဟုန်ချန်းမင်း ကပြောလိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် ပြန်လာတာကို သူတို့တွေ့လိုက်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“သြားတာ ဘာလို့အဲ့လောက် ကြာနေတာလဲ?” လီဂျင်းယွမ် ကသူ့လက်ထဲတွင် စီးပွားရေး ကဒ္တစ္ခုကို ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းတဲ့ တရုတ်လူမျိုး တစ်ယောက်ကို ငါတွေ့လိုက်တယ်”
“အမ်?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ဆီက ကဒ်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ရေးထားသည့် စာလုံးက “Vianager” အနောက်တွင်လည်း ဖုန်းနံပါတ် တစ်ခုပါသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကချင်ချင်း သိသွားသည်။
“အင်း၊ ကင်းထောက်? မင်းဆီက သူက ဘာလိုချင်တာလဲ?” လီဂျင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။
“ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းအတွက် မော်ဒယ်လ် လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်” အခုတော့ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကအရင်ကထက်ပင် အရပ်ရှည်လာခဲ့သည်။
သူတို့အသက်အရွယ် ကောင်လေးတွေက ဖွံဖြိုးနှုန်း နှေးကွေးပြီး ကြီးပြင်းလာသည်နှင့် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပြည့်စုံလာတတ်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လီဂျင်းယွမ် ကိုမော်ဒယ်လ် အဖြစ်နဲ့ ဖိတ်ခေါ်တာက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
မူလဇာတ်ကြောင်းက တည်ရှိမှုနဲ့ ဒီအပိုင်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေရုံပင်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို စိတ်ထဲမထားပေ။ အဆုံးတွင် မူလဇာတ်လမ်းမှာ အသေးစိတ် အချက်တွေ အများကြီး မဖော်ပြထားပေ။ သူမက လီဂျင်းယွမ် ကိုပြောလိုက်သည်။
“မင်းကြိုးစားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်တော့ လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ကျောင်းတွေ စတော့မယ်” လီဂျင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့အပြုံးက အရင်ကထက်တောင် တောက်ပနေသည်။
တဖက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း ကသူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး အေတြးထဲ နစ်နေပုံရသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့အားလုံးက ကျောင်းနဲ့ အဆောင်တွင် နေထိုင်ရန် မှတ်ပုံတင်ခဲ့ကြသည်။ ချိုလီ ကကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီးနောက်တွင် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဘာမင်ဟန် တွင်အလုပ်လုပ်နေသည့် လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့သူငယ်ချင်းဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ချန်း၊ ချန်းမင်ရီ ဖြစ်ပြီး တရုတ်လူမျိုး တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ နိုင်ငံခြားတွင် အလုပ်လုပ်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေခဲ့သည်။
သူမဆီက ဖုန်းခေါ်တာကို ချန်းမင်ရီ ရပြီးနောက် လန်ဒန် ကိုချက်ချင်း သွားခဲ့သည်။ လီဂျင်းယွမ် ကိုသူ့နယ်နိမိတ်အား ချဲ့ထွင်စေရန် ဇောင်ယုဟွမ် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
တဖက်တွင် သူမ အရွယ်ရောက်ပေမဲ့ အပြင်ဘက်တွင်တော့ အရွယ်မရောက်သေးပေ။ သူတို့အားလုံးကို အသုံးမချခင်ပေ။ သူတို့နဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီး ဒေသခံ တစ်ယောက်ရှိနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
ချန်းမင်းရီ က Wood Avenue တွင် အစည်းအဝေးကို သွားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်က လမ်းထောင့်ပိုင်းတွင် စောင့်နေစဉ်မှာ Silver Ashton Martin ကသူတို့အရှေ့တွင် ရပ်လာခဲ့သည်။
![ဇာတ္လိုက္နဲ႔ဗီလိန္အားေမြးစားပ်ိဳးေထာင္ျခင္း (Uni & Zaw) [✓] - 22❇ ကိုကိုမင္း](https://img.wattpad.com/bf3e0cdac078678028287913797c4ae36eb03886/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f54596144367935355466645a63773d3d2d3930333631313631342e313631396137343533663036386135383836393430303434393330352e6a7067 "ဇာတ္လိုက္နဲ႔ဗီလိန္အားေမြးစားပ်ိဳးေထာင္ျခင္း (Uni & Zaw) [✓] - 22❇ ကိုကိုမင္း")
Sliver Ashton Martin
ကားတံခါးက ပွင့်သွားပြီး သေချာစွာ ချုပ်ထားသည့် ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်က ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒီလူက သူ့နာမည်လို စာအုပ်ကြီးအတိုင်း မတူပဲ ရင့်ကျက်သည့် နေရာကိုလည်း ရှာလို့မရပေ။
“ဆိုတော့ ဒီတစ်ယောက်က ဝမ်းကွဲဇောင် လား?” ထိုလူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး အသံက အရမ်းကို ဖော်ရွေနေသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်းမင်းရီ ကသူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ကားထဲကို ဝင်စေလိုက်သည်။
သူတို့က ကားထဲကို ရောက်သည်နှင့် ခရီးသည်တင် ခုံတွင် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်က ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမက ဝတ္စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချန်းမင်းရီ ရဲ့အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်ပုံရသည်။
“ဗစ္တာ ကိုသွားချင်လား?” ချန်းမင်ရီ ကပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းတို့ကို အခု အဲ့နေရာကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ ကုမ္ပဏီက ကိစ္စတွေက ပြီးသွားပြီ။ သူတို့ရဲ့ စပယ်ရှယ်လစ် ကငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသား မော်ဒယ်လ် ကိုလိုချင်ပြီး အသက်ကြီးတဲ့ လူနဲ့အလုပ်မလုပ်ချင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မော်ဒယ်လေးတွေကို ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ မော်ဒယ်လ်တိုင်းက သူတို့ကုမ္ပဏီကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့၊ ကြောင်လျှောက်နည်း၊ ပြပွဲ၊ မဂ္ဂဇင်းကာဗာ စတာတွေအတွက် ဝင်ကြတယ်…. ဒီမွာ နာမည်ရေး”
ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အစ်ကို့အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ရပါတယ်။ မင်းက လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့ဝမ်းကွဲမလား? ငါ့ကို ကိုကို လို့ခေါ်လို့ရတယ်! ငါ့မွာ ညီမေလး တစ်ယောက်တောင် မရွိဘူး!” ရယ်လိုက်ပြီး ချန်းမင်းရီ ကပြောလိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို အကိုမင်း လို့ခေါ်လိုက်သည်။ ဒါက ချန်းမင်းရီ ကိုပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက ငါ့ကို အကိုလို့ ခေါ်တဲ့ တခြားသူတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့က ငါ့ကို အမြဲတမ်း အကိုချန်း လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါက အရမ်းကို ထပ်နေပြီး ဖန်တီးမှုလည်း မရွိဘူး။ ငါတို့က တရုတ်မှာသာ ရှိနေတုန်း တစ်ယောက်က ငါ့ကို အကိုချန်း လို့ခေါ်ပြီး အနည်းဆုံး ၈ ယောက် ၉ ယောက်လောက်ကို အထိပြန့်သွားတယ်”
ချန်းမင်းရီ ကစကားပြောရ လွယ်ကူပြီး ဖော်ရွေကာ စကားများသည်။ သူနဲ့ စကားပြောရတာ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုပျော်ရွှင်စသေည်။ သူတို့ စကားပြောနေရင် မော်ဒလ်ယ်ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
လီဂျင်းယွမ် ကသူတို့ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ တျခားလူက မြန်မယ်လို့ မမျှော်လင့်မိတာကြောင့် အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ထိုလူကို လေ့လာလိုက်သည်။ သူက အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိသည်။
သူ့ဝတ်စုံက အနည်းငယ် ဆိုးနေလို့ သူဘာလုပ်ပြီး အောင်မြင်လဲလို့ သူမ မတွေးပေ။ ဒီအပိုင်းတွင် သူတို့ရဲ့ ပုံစံကလည်း အရေးကြီးသည်။ သူတို့က ကားအပြင်ကို ထွက်လိုက်ချိန်တွင် ထိုလူက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက မထိန်းချုပ်နိုင်ပဲ အရမ်းလှပသည့် Ashton Martin ကိုကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“Hi Everyone ငါ့နာမည်က ဝေ့ကျဲ ပါ၊ ငါ့ကို ရှောင်းဝေ့ လို့လဲ ခေါ်လို့ရတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကအသံထြက္ကာ ရယ္လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ရှောင်းဝေ့” သူ့အသက်နဲ့?
ချန်းမင်းရီ ကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိုကေ၊ ရှောင်းဝေ့ ဒီဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းက ဘယ္လိုအလုပ္လုပ္တာလဲ? ငါတို့ အပေါ်ထပ်မှာ ဆွေးနွေးလို့ရမလား?”
“ရတယ်၊ ရတယ်၊ အပေါ်ထပ်ကို သွားရအောင်” ချန်းမင်းရီ ကသူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိနေခဲ့တာကြောင့် အရာအားလုံးက အဆင်ပြေစွာ ပြီးသွားခဲ့သည်။
သူတို့ စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်နှင့် ဝေ့ကျဲ ကချက်ချင်းပင် လီဂျင်းယွမ် ကိုဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကိစ္စတစ်ခုလုံးက ၆ နာရီပဲ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကအရမ်းကို ဗိုက်ဆာနေတာကြောင့် ဇာတ္လိုက္ကို ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ ချန်းမင်းရီ တို့နဲ့အတူ နေ့လည်စာ စားဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
နေ့လည်စာ စားပြီး သူတို့ ပြန်လာချိန်တွင် လီဂျင်းယွမ် လည်းပြီးသွားခဲ့သည်။ လီဂျင်းယွမ် ကသူ့ မိတ်ကပ်တွေကို ဖျက်ထားခဲ့သည်။ သူ့နဖူးက စိုနေပြီး နဖူးတွင် ကပ်နေကြသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေပြီး ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုပြီး ခန့်ညားနေသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲ သူ့ကို ဖြတ်သွားလိုက်ပြီး သူမဘာသာ တွေးတောလိုက်သည်။ သူအသက်ပိုကြီးလာရင် ဒီမျက်နှာက ပိုလှလာလိမ့်မယ်၊ ဒါဆို ဘာလဲ?
“စောင့်နေတာ ကြာပြီလား?” လီဂျင်းယွမ် က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ကျောင်းကို ပြန်သွားရအောင်” ချန်းမင်းရီ ကသူတို့ကို ကျောင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဒီအချိန်တွင် ကျောင်းဝန်းကျင်တွင် လူမ်ားမ်ားက လျှောက်နေကြပေမဲ့ အမ်ားစုက ကေးဆပ် (အိန္ဒိယဥရောပ) မျိုးနွယ်တွေဖြစ်ကြသည်။
တခါတေလ အာရွသား ရှိပေမဲ့ မရွိတာ များသည်။ ရုတ်တရက် ဇောင်ယုဟွမ်၊ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က အာရုံစိုက်မှု အလယ္ကို ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အဆောင်အခန်းတွေက နီးတာကြောင့် သူတို့က အတူတူပဲ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလိုက်ကြသည်။
ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့နှစ်ယောက်လုံးက ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့အခန်းထဲကို လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။ လူငယ်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အထုပ်တွေကို ဖြည်ဖို့ လုပ်လိုက်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း နည်းနည်းလောက် မနားချင်ဘူးလား? ဒီနေ့ မင်းပင်ပန်းနေလိမ့်မယ်” လီဂျင်းယွမ် ကသူနေချင်သည့် ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အိုကေ” သူအတော်လေးကို ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ လီဂျင်းယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် တို့နှစ်ယောက်သာ အခန်းထဲတွင် ကျန်ခဲ့ကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသမ်းလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုင်လျက်နဲ့ သူမအထုပ္ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း ကပုံမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“…သူ့ကို ကိုကို လို့ခေါ်ခဲ့တာလား?”
“ဟမ်?” ဇောင်ယုဟွမ် ကရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကအချိန်အနည်းငယ်လောက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ဘာသာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ် ကမစ္စတာချန်း ကို ကိုကို လို့ပဲခေါ်ခဲ့တာလား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမပါးစပ္ကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောခင် ဟုန်ချန်းမင်း ကထပ်ပြောလိုက်သည်။
“အကိုမင်း?” နောက်ဆုံးတော့ ဇောင်ယုဟွမ် သိသွားသည်။ “မင်း” က ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့နာမည်တွင်လည်း ပါသည်။ မတူတဲ့ စာလုံးဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အသံထြက္က တူကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဆိုဖာကေန ထလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်တွေကို သူ့လက်မောင်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။
“စိတ်ဆိုးနေတာလား?”
“မဆိုးဘူး” ဟုန်ချန်းမင်း ကအသံကို ဖိနှိပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
အင်း၊ ဗီလိန်ကြီးက သူဘာခံစားနေရလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမကိုယ္ကို သူ့ကို ပိုမှီလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးကို သူမရဲ့ လှပပြီး အရည်ရွမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့ပြီး ချိုသာသည့် အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကိုကိုချန်းမင်း”
“သူ့ကို ထပ်မခေါ်တော့ပါဘူး” သူမ ပြောလိုက်သည်။
#ဒီဘာသာပြန်လေးကို ကြိုက်ကြတယ်ဆိုလို့ ဘာသာပြန်ဖို့အားရှိသွားပြီ 😊😊
19.06.2020 (Fri)
…………………….
[text_hash] => def6252d
)