Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ၾကားကာလ : ရႈရွင္း
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီက” မစၥတာလန္ ခနေလာက္ ရပ္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ မင္းအန္တီရဲ႕ ကေလးပဲ” လန္ဂ်င္းဇီ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ မစၥတာလန္ ထပ္ရပ္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းအန္တီ ဈာပနာပြဲကတည္းက သူမကို စကားေျပာတာ ငါမျမင္ခဲ့ပါဘူး”
“သူမအတြက္ ကေလးေတြကို ေမြးစားဖို႔နဲ႕ ဒင္အိမ္ေတာ္ လက္ေအာက္မွာ ထားဖို႔အတြက္ ကူညီေပးခဲ့တယ္”
“အို ေဇာင္ခ်ီ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာတူမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူမ ကုမၸဏီမွာ ဆက္ထားဖို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးစားတာက မဆိုးပါဘူး” မစၥတာလန္ ေျပာလိုက္သည္။
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕အေဖရဲ႕ စကားေတြကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီးေနာက္ အနည္းငယ္ ေတြးေတာလိုက္ကာ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“ၿပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက အဖိုးနဲ႕ ညစာစားခဲ့ေသးတယ္၊ သူမလည္း လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာင္ လက္ေဆာင္ယူလာေပးခဲ့တယ္”
“အိုး ဟုတ္လား? ဒါဆို သူမမွာ အခ်ိန္ရွိရင္ ငါတို႔အိမ္မွာ ညစာစားဖို႔ ဘာေၾကာင့္ မဖိတ္တာလဲ?” မစၥတာလန္ ကအနည္းငယ္ အံ့အားသင့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
ကိစၥအနည္းငယ္ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေနာက္ ေခါင္းစဥ္က ထပ္ၿပီး ေျပာင္းလဲသြားသည္။ တဖက္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကအခုကစၿပီး သူ႕ဝမ္းကြဲေလးကို ဘယ္လို႔ ဆက္ဆံရမလဲဆိုတာကို စိတ္ထဲတြင္ မွတ္သားေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ေပမဲ့ ဒီအရာက ျဖစ္ပ်က္မလာခဲ့ေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ေကာ လန္ဂ်င္းဇီ တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက အလုပ္အရမ္းမ်ားေနတာေၾကာင့္ မေတြ႕ျဖစ္ၾကေပ။ သူတို႔ညစာအတြက္ မေတြ႕ဆုံၾကခင္ ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕သားက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။
ရႈရွင္း ကေက်ာင္းမွ သူ႕လက္စ္ေက့စ္ တစ္လုံးနဲ႕ အိမ္ကို လာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတတိယထပ္တြင္ ေလွကားလက္ရမ္းကို မွီထားကာ ကသူ႕ကို ၾကည့္လိုက္သည္။
“မင္း ဘာကို ၾကည့္ေနတာလဲ?” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူ႕လက္ထဲတြင္ စေတာ္ဘယ္ရီ ထည့္ထားသည့္ ပန္းကန္လုံးကို ကိုင္ထားရင္း ေလွ်ာက္လာကာ ေမးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတစ္လုံး ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး စားလိုက္ကာ ၿပဳံးၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕သားကို ၾကည့္ေနတာ” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေျပာလိုက္သည္။
“သူက မင္းကို လုပ္ရဲရင္… ”
“သူ မလုပ္ရဲပါဘူး” ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕လက္ေမာင္းကို ပုတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
သူ႕လက္ေမာင္းက တင္းမာေနၿပီး ငယ္႐ြယ္သည့္ ေကာင္ေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ႂကြက္သားကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအံ့အားသင့္သြားၿပီး မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“Wow ကိုကိုခ်န္းမင္း ကအခုေတာ့ လက္ေမာင္းမွာ ႂကြက္သားေတြ ရွိလာၿပီ” ခ်က္ခ်င္းပင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕စိတ္က တျခားကို ေရာက္သြားသည္။ သူ႕လည္ပင္း တစ္ခုလုံးက အနီေရာင္ကို ေျပာင္းလာခဲ့ၿပီး ျဖည္းညွင္းစြာ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း” သူတို႔ စကားေျပာေနရင္း အေရွ႕ဘက္ တံခါးမွ ေျခသံေတြနဲ႕ ေရာေနသည့္ ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕ရယ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“သား ေက်ာင္းကို သြားကတည္းက ဒါကို ေကာင္းေကာင္း မေတြ႕ခဲ့ဖူး။ လာ၊ အေမတို႔ သားရဲ႕ အခန္းကို အရင္ဆုံး လိုက္ျပမယ္၊ အိုေက?”
ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕အသံက ပုံမွန္ထက္ ႏူးညံ့ေနၿပီး သူမမ်က္ႏွာကလည္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈ အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ ရႈရွင္း ကပိန္ပါးၿပီး မ်က္မွန္တပ္ထားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
သူ႕ေက်ာတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လုံးပါၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ရႈယုေဟြ႕ ရဲ႕ႏူးညံ့မႈေတြကို တုန႔္ျပန္သည့္ ခံစားခ်က္ေတြကို ျပသမေနေပ။ ရႈယုေဟြ႕ ကသူ႕မ်က္ႏွာ အမူအရာေၾကာင့္ နာက်င္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“သားကို ဒီလိုမ်ိဳး ေက်ာင္းကို သြားဖို႔ ခြင့္မျပဳလိုက္သင့္ဘူး။ အဲ့ေနရာမွာ သားက အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေနခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ အေမမွတ္မိတာထက္ သားရဲ႕ အသားအရည္က ပိုညိုလာၿပီး ပိုပိန္လာတယ္၊ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လို႔လဲ?”
ရႈရွင္း ကဘာမွမေျပာေပမဲ့ တတိယထပ္က ေလွကားကို အနည္းငယ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို အေပၚကေန ၾကည့္ေနၿပီး တြန႔္ဆုတ္ျခင္း မရွိပဲနဲ႕ ေအးစက္သည့္ အၾကည့္တစ္ခ်က္ ေပးလိုက္သည္။ ရႈယုေဟြ႕ ကဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“သား ဘာလို႔ Murphy အထက္တန္းေက်ာင္းကို မေျပာတာလဲ? မင္းအေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သားေတြ အကုန္လုံး အဲ့ေနရာမွာရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ကို သားသိၿပီး သူတို႔နဲ႕ ပိုရင္းႏွီးနိုင္တယ္…”
သူမက ဆက္ေျပာရင္း ဆက္ေျပာရင္းနဲ႕ ရႈရွင္း ကသူမကို ဘာမွျပန္မေျပာတာကို ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရႈယုေဟြ႕ သတိထားမိသြားသည္။
“သား ဘာကိုၾကည့္ေနတာလဲ?” ရႈယုေဟြ႕ ကသူၾကည့္ေနတဲ့ဆီကို ၾကည့္လိုက္သည္။ တတိယထပ္က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေတြ႕လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူမအၿပဳံးကို ထိန္းသိမ္းမထားနိုင္ေတာ့ေပ။
“အို၊ သူမက သားအသက္ေလာက္ပဲ၊ ဒါေပမဲ့ သားထက္ လပိုင္းေလာက္ႀကီးတယ္။ သူမကို မမ လို႔ေခၚလို႔ရတယ္” ရႈယုေဟြ႕ ကေျပာလိုက္သည္။
ရႈရွင္း ကဘာမွမေျပာဆဲပင္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရႈယုေဟြ႕ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ သူမကို ရႈရွင္း မတုန႔္ျပန္တာကို သူမ စိတ္ထဲမထားဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အစကတည္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ဘာေတြေတြးေနလဲဆိုတာကို သူမ ပုံေဖာ္နိုင္သည္။ ရႈယုေဟြ႕ ကႏူးညံ့စြာျဖင့္ ရႈရွင္း ကိုဆိုဖာဆီ ေခၚသြားၿပီး တစ္ခ်ိန္တည္း ေျပာလိုက္သည္။
“ေကာင္းၿပီ၊ ထိုင္ရေအာင္။ နည္းနည္းေလာက္ စကားေျပာၾကရေအာင္” ရႈယုေဟြ႕ ကတတိယထပ္ကို လွည့္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုေခၚလိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္၊ ဆင္းလာၿပီး စကားလာမေျပာတာလဲ?” ျဖည္းညွင္းစြာျဖင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ တုန့္ျပန္လိုက္သည္။
“အိုေက” ထိုစကားကို ေျပာၿပီးေနာက္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ဘက္ကို လွည့္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“လီဂ်င္းယြမ္ ေကာ?”
“သူဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး”
“သူ႕ကို သြားေခၚလိုက္၊ ငါတို႔အတူ ေအာက္ထပ္ဆင္းရေအာင္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေလွကားက တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ ကိုေခၚဖို႔ ထြက္သြားလိုက္သည္။ သူတို႔သုံးေယာက္က ေလွကားကေန ေအာက္ကို တျဖည္းျဖည္း ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။
ေဇာင္ခ်ီ ကလည္း တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူက ဒီသားကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ မေတြ႕ဖူးခဲ့တာေၾကာင့္ သူ႕တြင္ အရမ္းကို ႏူးညံ့ၿပီး ဖခင္တစ္ေယာက္လို ႏြေးေထြးသည့္ အၿပဳံးက တည္ရွိေနသည္။
“ေကာင္းတယ္၊ အခုေတာ့ တစ္မိသားစုလုံး ႏွစ္သစ္ကို အတူတူ ႀကိဳဆိုလို႔ရၿပီ!” ေဇာင္ခ်ီ ကေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေျပာလိုက္သည္။
ရႈရွင္း ကအသိအမွတ္ ျပဳမႈကိုသာ ျပဳလုပ္လိုက္သည္။ ဒါက ေဇာင္ခ်ီ ကိုစိတ္ပ်က္သလို ျဖစ္သြားေစၿပီး သူ႕ဖခင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကလည္း တစ္ဝက္ေလာက္ကို ခ်က္ခ်င္းပင္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။ အထူးသျဖင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕တျခားလူ ႏွစ္ေယာက္က တဖက္တြင္ ထိုင္ေနတာကို သူျမင္လိုက္တာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီက ေမြးစားခဲ့တာေတာင္မွ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက တစ္ဦးခ်င္းစီတြင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနသည္။ သူတို႔က ရိုးရွင္းစြာ ဆြယ္တာနဲ႕ ေဘာင္းဘီအရွည္ကို ဝတ္ဆင္ထားတာေတာင္ သူတို႔က ခ်မ္းသာသည့္ သခင္ေလးေတြလို အရွိန္အဝါေတြ ထုတ္လႊတ္ေနသည္။
တဖက္တြင္ ရႈရွင္း ကသူ႕ရဲ႕ ပိန္ပါးသည့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္ 13th အထက္တန္းေက်ာင္း ဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး သူ႕ပုံစံက ၾကည့္ရတာ ရယ္စရာေကာင္းေနသည္။ သူ႕ပုံစံက ခ်မ္းသာသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္လို လုံးဝပုံမေပၚေပ။
ဒါေၾကာင့္ ေဇာင္ခ်ီ ကိုပို၍ပင္ မေပ်ာ္မ႐ႊင္ ျဖစ္သြားေစသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာက မဲေမွာင္သြားၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အရင္တုန္းက ငါအႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ စာေလ့လာတာနဲ႕ အဆင့္ေကာင္းဖို႔က မင္းတာဝန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ မင္းက ဆက္ဆံေရး တစ္ခုကို မရနိုင္ခဲ့ဖူး။ ဆက္ဆံေရးေကာင္းတာက ဘာလဲ? မင္းက စာအုပ္ေတြကေန အသိပညာေတြနဲ႕ စီးပြားေရးကို မစီမံနိုင္ဘူး”
ရႈရွင္း ရဲ႕မ်က္ႏွာက စတင္မဲေမွာင္လာေပမဲ့ သူက ႏွေးေကြးစြာျဖင့္ “အင္း” ဆိုၿပီး တုန႔္ျပန္လိုက္သည္။
ရႈယုေဟြ႕ ကစကားျဖတ္မေျပာေပ။ ေဇာင္ခ်ီ က ရႈရွင္း အေပၚတြင္ အေဖတစ္ေယာက္နဲ႕ ပိုတူေစခ်င္ၿပီး သူ႕ကို ပိုၿပီး လမ္းၫႊန္ေပးခ်င္သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကသူ႕ကို စည္းကမ္းတင္းၾကပ္တာက သူ႕ကို ပိုၿပီး အဆင့္အတန္း ျမင့္ေစခ်င္တာလို႔ ဆိုလိုတာ မလား?
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမအေရွ႕က ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ ဆိုေတာ့၊ ဒီ”ေလးေယာက္ရဲ႕ မိသားစု”မွာ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ အႀကံအစည္ေတြ ရွိၾကတယ္၊ သူတို႔က တကယ္ပဲ ရင္းႏွီးတဲ့ မိသားစု တစ္စုမဟုတ္ဘူး။
ရႈယုေဟြ႕ ကသူမသားနဲ႕ သမီးကို နားမလည္သလို သူတို႔ကလည္း သူမကို နားမလည္ၾကေပ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ေဇာင္ခ်ီ နဲ႕မ်က္လုံးခ်င္း စုံၿပီးေတာင္ မၾကည့္နိုင္ၾကေပ။
သူတို႔ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႕ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသည့္ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုကေတာ့ ရႈယုေဟြ႕ လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အမွန္မွာ၊ ဖိအားနည္းနည္းေလးက သူတို႔ရဲ႕ အရာအားလုံးကို ၿပိဳလဲက်သြားနိုင္သည္။
ထိုညတြင္ လူတိုင္းက ညစာကို အတူတူ စားခဲ့ၾကသည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕ညစာစားပုံကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသင္ၾကားေပးခဲ့တာေၾကာင့္ အေတာ္ေလးကို ယဥ္ေက်းရည္မြန္ေနသည္။
ရႈရွင္း ကိုထပ္ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူက တျခားႏွစ္ေယာက္နဲ႕ မယွဥ္နိုင္ေပ။ ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ပိုၿပီးမဲေမွာင္လာေနခဲ့သည္။ သူ႕သားက လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီက ကေလးေတြထက္ေတာင္ နိမ့္က်ေနတယ္ဆိုတာကို သူမခံနိုင္ေပ။
ထိုအရာကို ၾကည့္ေနရင္း ေဇာင္ခ်ီ ကသူ႕ရဲ႕ အေကာင္းဆုံး စိတ္ခံစားခ်က္ကို ထိန္းမထားနိုင္ေတာ့ပဲ ရႈယုေဟြ က ရႈရွင္း ကိုေဇာင္အျဖစ္ တရားဝင္သြင္းေပးမဲ့ ဆႏၵကို ဆန႔္က်င္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕တျခားေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ညစာတြင္ အခ်ိန္ေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ တဖက္တြင္ေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခရင္းနဲ႕ ဇြန္းကို ခ်လိဳက္ၿပီး သူမပါးစပ္ကို သုတ္လိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“အခုေတာ့ သမီးတို႔ အေပၚကို ျပန္တက္ေတာ့မယ္” ေဇာင္ခ်ီ ကဒီအခြင့္အေရးကို အသုံးခ်ၿပီး ရႈရွင္း ကိုသင္ၾကားေပးဖို႔ ရည္႐ြယ္လိုက္ၿပီး ေမာ့ေတာင္မၾကည့္ပဲ ေျပာလိုက္သည္။
“သြား” ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ဝိဉာဥ္က လူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘာေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာကို ေျပာနိုင္သည္။
သူမက အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ေလ့လာတာတို႔ ခက္ခဲတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္တာတို႔နဲ႕ သည္းခံခဲ့သည္။ တဖက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က ပုံမွန္အတိုင္း စြမ္းေဆာင္ရည္ ရွိတာေၾကာင့္ တျခားသူေတြထက္ အရာမ်ားစြာကို အတက္ျမန္ၿပီး အၿမဲတမ္း သင္ၾကားေပးေနဖို႔ မလိုေပ။
တဖက္တြင္ ရႈရွင္း ကအရည္အခ်င္း သိပ္မရွိပဲ သူ႕အ႐ြယ္နဲ႕ မပတ္သက္သည့္ ဝိဉာဥ္လည္း မရွိခဲ့ေပ။ ေဇာင္ခ်ီ ကသူနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အဆိုးဆုံး စိတ္ခံစားခ်က္ကို ရရွိေနသည္။ ဘယ္လိုေဝဖန္မႈမ်ိဳးမဆို သူ႕ရဲ႕ဆိုးသြမ္းသည့္ ဘက္ကိုေရာက္ရွိသြားလိမ့္မည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ၿပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။
“Bye” သူတို႔ အေပၚထပ္ကို ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ လက္ဖက္ရည္ခြက္ ကြဲသြားသည့္ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ဒါက လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေလာက္ မဆိုးေပ။
ေဇာင္ခ်ီ ကေအာင္ျမင္မႈ ပိုရလာေလ ပိုၿပီးဆိုး႐ြားလာၿပီး စိတ္မရွည္လာေလ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ခြက္ ကြဲသြားတာက ဘာမွမဟုတ္ေပ။ အေပၚထပ္ကို ျပန္ေရာက္ၿပီး လီဂ်င္းယြမ္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကို႐ုတ္တရက္ ေခၚလိုက္သည္။
“ဟုတ္လား? ဘာျဖစ္ေနတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို သံသယျဖစ္စြာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူ႕အတြက္ ဆက္ေျပာဖို႔ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကႏူးညံ့စြာ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး အဆင္မေျပစြာျဖင့္ “ကြၽန္ေတာ္ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္အခ်ိန္သြားမွာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းကို ေစာင္းလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဒီေလာက္ေတာင္ ျမန္လား?” လီဂ်င္းယြမ္ ေျပာလိုက္သည္။
“မျမန္ပါဘူး။ ရက္ေပါင္း ၁၃၀ ၊၃၁၂၀ နာရီရွိၿပီ။ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၿပီးၿပီ” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလည္း သူ႕ဘက္ကေန ေထာက္ခံလိုက္သည္။
“ငါလည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ” ေဇာင္ယုဟြမ္ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္သည္။ အဲ့ေလာက္ေတာင္ ရွိၿပီလား? သူတို႔ကို ေမြးစားခဲ့တာ ဒီေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားၿပီလား?
“အခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ ေစာင့္ပါဦး” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာလိုက္သည္။
“ဘာေၾကာင့္လဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ကသံသယျဖစ္စြာ ေမးလိုက္သည္။
“အနာဂတ္မွာ ငါတို႔ ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္လာရင္ မင္းတို႔ရဲ႕ အဆက္အသြယ္ကလည္း အေရးႀကီးတယ္။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းက ကေလးေတြနဲ႕ မင္းတို႔ခင္ေနတာက အနာဂတ္မွာ အဆက္အသြယ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ငါတို႔ မသြားခင္ အရင္ဆုံး သူတို႔နဲ႕ ပိုရင္းႏွီးေနေအာင္ ေနသင့္တယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာလိုက္သည္။
စာအုပ္ထဲတြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ဘယ္လိုစတင္ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ မသိေပ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ ပုံမွန္အတိုင္း ကြၽမ္းက်င္မႈ ရွိေနခဲ့ရင္ သူ႕မွာပိုၿပီး ဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းလာမယ္ဆိုရင္ သူ႕နယ္နိမိတ္က ပိုၿပီးေတာင္ က်ယ္ျပန႔္လာနိုင္တယ္ မဟုတ္လား?
လီဂ်င္းယြမ္ အတြက္လည္း အတူတူပဲ။ သူ႕မွာ ႀကီးမားတဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို ဝင္ေရာက္ခ်ိန္မွာ စာအုပ္ထဲကလို အမ်ားႀကီး ႐ုန္းကန္ေနစရာလိုမွာ မဟုတ္ဘူး။
“မင္းေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ” လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က တစ္ခ်ိန္တည္း ေျပာလိုက္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းညိတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အိုေက၊ သြားအိပ္ရေအာင္” ေအာက္ထပ္ကေန ဆူညံသံေတြက ထြက္ေနဆဲျဖစ္ေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခိုးနားေထာင္ဖို႔ စိတ္မဝင္စားေပ။
ရိုးရွင္းစြာျဖင့္ သူမက မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ အစားထိုး ဝင္လာခဲ့ၿပီး ရႈယုရွန္း နဲ႕ ရႈရွင္း တို႔အေပၚတြင္လည္း ေဇာင္ယုဟြမ္ အသစ္က စိတ္ဝင္စားျခင္း မရွိေတာ့ေပ။
သူတို႔ စဥ္းစားသမွ် အရာေတြအားလုံးက ေဇာင္ခ်ီ ကိုပိုင္ဆိုင္ဖို႔သာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ျဖတ္လမ္းကို လိုခ်င္ၾကၿပီး သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ေတာ့ မလုပ္ခ်င္ၾကေပ။ သူတို႔က တျခားသူေတြကို နမ္းဖို႔သာ အဆက္အသြယ္ ျပဳလုပ္ၾကသည္။
ဒါေပမဲ့ ဒီနည္းလမ္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ နည္းလမ္း မဟုတ္ေပ။ ေနာက္ၿပီး အနာဂတ္က်ရင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကလည္း ကြာျခားသြားလိမ့္မည္။
*****
ရႈရွင္း ကေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို ျပန္ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ သူ႕ေက်ာင္းကို ျပန္မသြားေတာ့ေပ။ သူက ေက်ာင္းကို မၾကာခင္ ျပန္လာမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ထည့္သြင္းမႈေၾကာင့္ ေဇာင္ခ်ီ ဆီက သင္ၾကားမႈကို သူမခံနိုင္ခဲ့ေပ။
ရႈယုေဟြ႕ က ရႈရွင္း ကို Murphy အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေပးဖို႔ ေဇာင္ခ်ီ ကိုအရိပ္အႁမြတ္ေျပာခဲ့သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကလည္း ထိုအႀကံအတိုင္းပင္။
သို႔ေသာ္လည္း အနာဂတ္တြင္ ရႈရွင္း ကိုသူ႕သားအျဖစ္နဲ႕ ပြဲေတာ္က်င္းပၿပီး ထုတ္ျပကာ အထက္တန္းစား လူေတြၾကားမွာ သူ႕ကိုယ္သူ ႐ူးသြပ္ျခင္းကို မျပဳလုပ္ခ်င္ေပ။
*****
အခ်ိန္ေတြက ကုန္ဆုံးသြားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေနာက္ဆုံးတြင္ ဂ်ဴနီယာ အထက္တန္းကို ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ၿပီး စီနီယာ အထက္တန္းကို တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ရႈယုေဟြ႕ နဲ႕ ရႈယုရွန္း တို႔က ေဇာင္ခ်ီ ဆီကေန ေဇာင္ယုဟြမ္ ၅ သန္းရထားတာကို ဘယ္တုန္းကမွ မေမ့ၾကေပ။ ဒီတစ္ခ်ိန္လုံးတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘယ္တုန္းကမွ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။
ဒီအခ်က္ကို ေဇာင္ခ်ီ အားေျပာဖို႔အတြက္ ရႈယုေဟြ႕ အခက္ေတြ႕ေနခဲ့သည္။ တဖက္တြင္ ေဇာင္ခ်ီ ကေတာ့ ၅ သန္းကိစၥကို ေမ့ေနခဲ့သည္။ အဆုံးတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔ကို ျပႆနာရွာတာကို ရပ္တန႔္ခဲ့သည္။
သူ႕အတြက္ေတာ့ ဒီေငြေတြက တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ေပးခဲ့ၿပီး ဆိုး႐ြားတဲ့ အရာေတြ ျဖစ္မလာေစခဲ့ေပ။ ရႈယုရွန္း ကေတာ့ စိတ္မဝင္စားခဲ့ေပ။ သူမက သခင္ေလးနန္ ဆီသြားဖို႔ကို မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပမဲ့ အႀကိမ္အနည္းငယ္ ေတြ႕ဆုံၿပီးေနာက္တြင္ သခင္ေလးနန္ ရဲ႕ဝမ္းကြဲ နန္ရႈရန္ ကိုသူမ ေတြ႕ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေနာက္ထပ္ စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁ ကိုရရွိခဲ့သည္။ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ ခ်မ္းသာသည့္ ကေလးေတြ အုပ္စုကို ေခၚၿပီး ပြဲေတာ္က်င္းပခဲ့သည္။ ပြဲေတာ္အခ်ိန္အတြင္း ရန္ဆန္း ကသူမကို ေမးလိုက္သည္။
“ေဇာင္ယုဟြမ္၊ မင္းဘယ္ေတာ့ နိုင္ငံျခားကို သြားမွာလဲ?”
“ငါမဆုံးျဖတ္ရေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”
“ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လေလာက္ က်မွ အတူတူသြားရေအာင္”
သူတို႔အားလုံးက နိုင္ငံျခားကို သြားဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ေနေၾကာင္း ေဇာင္ယုဟြမ္ နားလည္လိုက္သည္။ လူတိုင္းက သူမကို ေစာင့္ေစခ်င္ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကရယ္ေမာလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အိုေက၊ ဒါဆို ငါတို႔ အခုကစၿပီး ျပင္ဆင္ရေအာင္။ ငါတို႔ နိုင္ငံျခား သြားၾကမယ္!”
17.06.2020 (Wed)
……………………..
<Unicode>
ကြားကာလ : ရှုရှင်း
လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဇောင်ယုဟွမ် ဆီက” မစ္စတာလန် ခနလောက် ရပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ မင်းအန်တီရဲ့ ကေလးပဲ” လန်ဂျင်းဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မစ္စတာလန် ထပ်ရပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းအန်တီ ဈာပနာပွဲကတည်းက သူမကို စကားပြောတာ ငါမမြင်ခဲ့ပါဘူး”
“သူမအတွက် ကလေးတွေကို မွေးစားဖို့နဲ့ ဒင်အိမ်တော် လက်အောက်မှာ ထားဖို့အတွက် ကူညီပေးခဲ့တယ်”
“အို ဇောင်ချီ နည်းနည်းတော့ သေဘာတူမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူမ ကုမ္ပဏီမှာ ဆက်ထားဖို့ ကလေးနှစ်ယောက်လောက် မွေးစားတာက မဆိုးပါဘူး” မစ္စတာလန် ပြောလိုက်သည်။
လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့အဖေရဲ့ စကားတွေကို အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက အဖိုးနဲ့ ညစာစားခဲ့သေးတယ်၊ သူမလည်း လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် လက်ဆောင်ယူလာပေးခဲ့တယ်”
“အိုး ဟုတ္လား? ဒါဆို သူမမွာ အချိန်ရှိရင် ငါတို့အိမ်မှာ ညစာစားဖို့ ဘာကြောင့် မဖိတ္တာလဲ?” မစ္စတာလန် ကအနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကိစ္စအနည်းငယ် ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် ခေါင်းစဉ်က ထပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။ တဖက်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကအခုကစပြီး သူ့ဝမ်းကွဲလေးကို ဘယ်လို့ ဆက္ဆံရမလဲဆိုတာကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားနေခဲ့သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ဒီအရာက ဖြစ်ပျက်မလာခဲ့ပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် ကော လန်ဂျင်းဇီ တို့နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်အရမ်းများနေတာကြောင့် မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ သူတို့ညစာအတွက် မတွေ့ဆုံကြခင် ရှုယုဟွေ့ ရဲ့သားက ဇောင်အိမ်တော်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ရှုရှင်း ကကျောင်းမှ သူ့လက်စ်ကေ့စ် တစ်လုံးနဲ့ အိမ္ကို လာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကတတိယထပ်တွင် လှေကားလက်ရမ်းကို မွီထားကာ ကသူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ?” ဟုန်ချန်းမင်း ကသူ့လက်ထဲတွင် စတော်ဘယ်ရီ ထည့်ထားသည့် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကတစ္လုံး ကောက်ယူလိုက်ပြီး စားလိုက္ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှုယုဟွေ့ ရဲ့သားကို ကြည့်နေတာ” ဟုန်ချန်းမင်း ကပြောလိုက်သည်။
“သူက မင်းကို လုပ်ရဲရင်… ”
“သူ မလုပ်ရဲပါဘူး” ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူ့လက်မောင်းက တင်းမာနေပြီး ငယ်ရွယ်သည့် ကောင်လေးတွေ ပိုင်ဆိုင်သည့် ကြွက်သားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအံ့အားသင့်သွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“Wow ကိုကိုချန်းမင်း ကအခုတော့ လက်မောင်းမှာ ကြွက်သားတွေ ရှိလာပြီ” ချက်ချင်းပင် ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့စိတ်က တျခားကို ရောက်သွားသည်။ သူ့လည်ပင်း တစ္ခုလုံးက အနီရောင်ကို ပြောင်းလာခဲ့ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း” သူတို့ စကားပြောနေရင်း အရှေ့ဘက် တံခါးမွ ခြေသံတွေနဲ့ ရောနေသည့် ရှုယုဟွေ့ ရဲ့ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သား ကျောင်းကို သွားကတည်းက ဒါကို ကောင်းကောင်း မတွေ့ခဲ့ဖူး။ လာ၊ အမေတို့ သားရဲ့ အခန်းကို အရင်ဆုံး လိုက်ပြမယ်၊ အိုကေ?”
ရှုယုဟွေ့ ရဲ့အသံက ပုံမှန်ထက် နူးညံ့နေပြီး သူမမျက်နှာကလည်း ချစ်ခင်နှစ်သက်မှု အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ ရှုရှင်း ကပိန်ပါးပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူ့ကျောတွင် ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးပါပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ရှုယုဟွေ့ ရဲ့နူးညံ့မှုတွေကို တုန့်ပြန်သည့် ခံစားချက်တွေကို ပြသမနေပေ။ ရှုယုဟွေ့ ကသူ့မျက်နှာ အမူအရာကြောင့် နာကျင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သားကို ဒီလိုမျိုး ကျောင်းကို သွားဖို့ ခွင့်မပြုလိုက်သင့်ဘူး။ အဲ့နေရာမှာ သားက အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ အမေမှတ်မိတာထက် သားရဲ့ အသားအရည်က ပိုညိုလာပြီး ပိုပိန်လာတယ်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့လဲ?”
ရှုရှင်း ကဘာမှမပြောပေမဲ့ တတိယထပ္က လှေကားကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို အပေါ်ကနေ ကြည့်နေပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပဲနဲ့ အေးစက်သည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ရှုယုဟွေ့ ကဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သား ဘာလို့ Murphy အထက်တန်းကျောင်းကို မပြောတာလဲ? မင်းအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း သားတွေ အကုန္လုံး အဲ့နေရာမှာရှိတယ်။ နောက်ပြီး သူတို့ကို သားသိပြီး သူတို့နဲ့ ပိုရင်းနှီးနိုင်တယ်…”
သူမက ဆက်ပြောရင်း ဆက်ပြောရင်းနဲ့ ရှုရှင်း ကသူမကို ဘာမှပြန်မပြောတာကို နောက်ဆုံးတော့ ရှုယုဟွေ့ သတိထားမိသွားသည်။
“သား ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ?” ရှုယုဟွေ့ ကသူကြည့်နေတဲ့ဆီကို ကြည့်လိုက်သည်။ တတိယထပ္က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုတွေ့လိုက်ချိန်တွင် သူမအပြုံးကို ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်တော့ပေ။
“အို၊ သူမက သားအသက်လောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သားထက် လပိုင်းလောက်ကြီးတယ်။ သူမကို မမ လို့ခေါ်လို့ရတယ်” ရှုယုဟွေ့ ကပြောလိုက်သည်။
ရှုရှင်း ကဘာမှမပြောဆဲပင်။ နောက်ဆုံးတော့ ရှုယုဟွေ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမကို ရှုရှင်း မတုန့်ပြန်တာကို သူမ စိတ်ထဲမထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစကတည်းက ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို သူမ ပုံဖော်နိုင်သည်။ ရှုယုဟွေ့ ကနူးညံ့စွာဖြင့် ရှုရှင်း ကိုဆိုဖာဆီ ခေါ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်း ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ထိုင်ရအောင်။ နည်းနည်းလောက် စကားပြောကြရအောင်” ရှုယုဟွေ့ ကတတိယထပ္ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုခေါ်လိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ်၊ ဆင်းလာပြီး စကားလာမပြောတာလဲ?” ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ဇောင်ယုဟွမ် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
“အိုကေ” ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဟုန်ချန်းမင်း ဘက္ကို လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“လီဂျင်းယွမ် ကော?”
“သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး”
“သူ့ကို သွားခေါ်လိုက်၊ ငါတို့အတူ အောက်ထပ်ဆင်းရအောင်” ဇောင်ယုဟွမ် ကေလွကားက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် ကိုခေါ်ဖို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့သုံးယောက်က လှေကားကနေ အောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
ဇောင်ချီ ကလည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် အိမ္ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ဒီသားကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ဖူးခဲ့တာကြောင့် သူ့တွင် အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး ဖခင်တစ်ယောက်လို နွေးထွေးသည့် အပြုံးက တည်ရှိနေသည်။
“ကောင်းတယ်၊ အခုတော့ တစ္မိသားစုလုံး နှစ်သစ်ကို အတူတူ ကြိုဆိုလို့ရပြီ!” ဇောင်ချီ ကပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှင်း ကအသိအမှတ် ပြုမှုကိုသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဒါက ဇောင်ချီ ကိုစိတ္ပ်က္သလို ဖြစ်သွားစေပြီး သူ့ဖခင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကလည်း တစ်ဝက်လောက်ကို ချက်ချင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့တခြားလူ နှစ်ယောက်က တဖက်တွင် ထိုင်နေတာကို သူမြင်လိုက်တာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီက မွေးစားခဲ့တာတောင်မှ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ဦးချင်းစီတွင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သူတို့က ရိုးရှင်းစွာ ဆွယ်တာနဲ့ ဘောင်းဘီအရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားတာတောင် သူတို့က ချမ်းသာသည့် သခင်လေးတွေလို အရှိန်အဝါတွေ ထုတ်လွှတ်နေသည်။
တဖက်တွင် ရှုရှင်း ကသူ့ရဲ့ ပိန်ပါးသည့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် 13th အထက်တန်းကျောင်း ဝတ္စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ပုံစံက ကြည့်ရတာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ သူ့ပုံစံက ချမ်းသာသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို လုံးဝပုံမပေါ်ပေ။
ဒါကြောင့် ဇောင်ချီ ကိုပို၍ပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူ့မျက်နှာက မဲမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက ငါအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ စာလေ့လာတာနဲ့ အဆင့်ကောင်းဖို့က မင်းတာဝန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆက်ဆံရေး တစ္ခုကို မရနိုင်ခဲ့ဖူး။ ဆက်ဆံရေးကောင်းတာက ဘာလဲ? မင်းက စာအုပ်တွေကနေ အသိပညာတွေနဲ့ စီးပွားရေးကို မစီမံနိုင်ဘူး”
ရှုရှင်း ရဲ့မျက်နှာက စတင်မဲမှောင်လာပေမဲ့ သူက နှေးကွေးစွာဖြင့် “အင်း” ဆိုပြီး တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
ရှုယုဟွေ့ ကစကားဖြတ်မပြောပေ။ ဇောင်ချီ က ရှုရှင်း အပေါ်တွင် အဖေတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူစေချင်ပြီး သူ့ကို ပိုပြီး လမ်းညွှန်ပေးချင်သည်။ ဇောင်ချီ ကသူ့ကို စည်းကမ်းတင်းကြပ်တာက သူ့ကို ပိုပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်စေချင်တာလို့ ဆိုလိုတာ မလား?
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမအရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဆိုတော့၊ ဒီ”လေးယောက်ရဲ့ မိသားစု”မွာ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်တွေ ရှိကြတယ်၊ သူတို့က တကယ်ပဲ ရင်းနှီးတဲ့ မိသားစု တစ္စုမဟုတ္ဘူး။
ရှုယုဟွေ့ ကသူမသားနဲ့ သမီးကို နားမလည်သလို သူတို့ကလည်း သူမကို နားမလည်ကြပေ။ နောက်ပြီး သူတို့က ဇောင်ချီ နဲ့မျက်လုံးချင်း စုံပြီးတောင် မကြည့်နိုင်ကြပေ။
သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ လျှောက်လှမ်းနေသည့် အကြောင်းအရင်း တစ္ခုကေတာ့ ရှုယုဟွေ့ လုပ်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ၊ ဖိအားနည်းနည်းလေးက သူတို့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပြိုလဲကျသွားနိုင်သည်။
ထိုညတွင် လူတိုင်းက ညစာကို အတူတူ စားခဲ့ကြသည်။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် ရဲ့ညစာစားပုံကို ဇောင်ယုဟွမ် ကသင်ကြားပေးခဲ့တာကြောင့် အတော်လေးကို ယဉ်ကျေးရည်မွန်နေသည်။
ရှုရှင်း ကိုထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက တခြားနှစ်ယောက်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဇောင်ချီ ရဲ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီးမဲမှောင်လာနေခဲ့သည်။ သူ့သားက လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီက ကလေးတွေထက်တောင် နိမ့်ကျနေတယ်ဆိုတာကို သူမခံနိုင်ပေ။
ထိုအရာကို ကြည့်နေရင်း ဇောင်ချီ ကသူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး စိတ္ခံစားခ်က္ကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ပဲ ရှုယုဟွေ က ရှုရှင်း ကိုဇောင်အဖြစ် တရားဝင်သွင်းပေးမဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့တခြားကောင်လေး နှစ်ယောက်က ညစာတွင် အချိန်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တဖက်တွင်တော့ ဒီလို မဟုတ်ပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကခရင်းနဲ့ ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး သူမပါးစပ္ကို သုတ္လိုက္ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ သမီးတို့ အပေါ်ကို ပြန်တက်တော့မယ်” ဇောင်ချီ ကဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ရှုရှင်း ကိုသင်ကြားပေးဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်ပြီး မော့တောင်မကြည့်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
“သြား” ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ဝိဉာဉ်က လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ဘာကောင်းတယ် မကောင်းဘူးဆိုတာကို ပြောနိုင်သည်။
သူမက အရာတော်တော်များများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပြီး လေ့လာတာတို့ ခက်ခဲတဲ့ စာအုပ်တွေ ဖတ်တာတို့နဲ့ သည်းခံခဲ့သည်။ တဖက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က ပုံမှန်အတိုင်း စွမ်းဆောင်ရည် ရှိတာကြောင့် တခြားသူတွေထက် အရာမ်ားစြာကို အတက်မြန်ပြီး အမြဲတမ်း သင်ကြားပေးနေဖို့ မလိုပေ။
တဖက်တွင် ရှုရှင်း ကအရည်အချင်း သိပ္မရွိပဲ သူ့အရွယ်နဲ့ မပတ်သက်သည့် ဝိဉာဉ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။ ဇောင်ချီ ကသူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆိုးဆုံး စိတ္ခံစားခ်က္ကို ရရှိနေသည်။ ဘယ်လိုဝေဖန်မှုမျိုးမဆို သူ့ရဲ့ဆိုးသွမ်းသည့် ဘက်ကိုရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“Bye” သူတို့ အပေါ်ထပ်ကို ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ လက်ဖက်ရည်ခွက် ကွဲသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လောက်ကလောက် မဆိုးပေ။
ဇောင်ချီ ကအောင်မြင်မှု ပိုရလာလေ ပိုပြီးဆိုးရွားလာပြီး စိတ်မရှည်လာလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက် ကြဲသြားတာက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး လီဂျင်းယွမ် က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟုတ္လား? ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို သံသယျဖစ္စြာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အတွက် ဆက်ပြောဖို့ စောင့်နေလိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် ကနူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အဆင်မပြေစွာဖြင့် “ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်သွားမှာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်တောင် မြန်လား?” လီဂျင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။
“မမြန်ပါဘူး။ ရက်ပေါင်း ၁၃၀ ၊၃၁၂၀ နာရီရှိပြီ။ အရာတော်တော်များများက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီ” ဟုန်ချန်းမင်း ကလည်း သူ့ဘက်ကနေ ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ငါလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ” ဇောင်ယုဟွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အဲ့လောက်တောင် ရှိပြီလား? သူတို့ကို မွေးစားခဲ့တာ ဒီလောက်တောင် ကြာသွားပြီလား?
“အချိန်နည်းနည်းလောက် စောင့်ပါဦး” ဇောင်ယုဟွမ် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကြောင့်လဲ?” လီဂျင်းယွမ် ကသံသယျဖစ္စြာ မေးလိုက်သည်။
“အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာရင် မင်းတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်ကလည်း အရေးကြီးတယ်။ အခုတော့ ကျောင်းက ကလေးတွေနဲ့ မင်းတို့ခင်နေတာက အနာဂတ်မှာ အဆက်အသွယ်ကောင်းတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ မသွားခင် အရင်ဆုံး သူတို့နဲ့ ပိုရင်းနှီးနေအောင် နေသင့်တယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ပြောလိုက်သည်။
စာအုပ်ထဲတွင် ဟုန်ချန်းမင်း ဘယ်လိုစတင်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ မသိပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ကျွမ်းကျင်မှု ရှိနေခဲ့ရင် သူ့မှာပိုပြီး ဆက်သွယ်ရေး ကောင်းလာမယ်ဆိုရင် သူ့နယ်နိမိတ်က ပိုပြီးတောင် ကျယ်ပြန့်လာနိုင်တယ် မဟုတ္လား?
လီဂျင်းယွမ် အတွက်လည်း အတူတူပဲ။ သူ့မှာ ကြီးမားတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေခဲ့ရင် ဖျော်ဖြေရေးကို ဝင်ရောက်ချိန်မှာ စာအုပ်ထဲကလို အများကြီး ရုန်းကန်နေစရာလိုမှာ မဟုတ္ဘူး။
“မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ” လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က တစ်ချိန်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ သွားအိပ်ရအောင်” အောက်ထပ်ကနေ ဆူညံသံတွေက ထွက်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကခိုးနားထောင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားပေ။
ရိုးရှင်းစွာဖြင့် သူမက မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အစားထိုး ဝင်လာခဲ့ပြီး ရှုယုရှန်း နဲ့ ရှုရှင်း တို့အပေါ်တွင်လည်း ဇောင်ယုဟွမ် အသစ္က စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူတို့ စဉ်းစားသမျှ အရာတွေအားလုံးက ဇောင်ချီ ကိုပိုင်ဆိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဖြတ်လမ်းကို လိုချင်ကြပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင်တော့ မလုပ်ချင်ကြပေ။ သူတို့က တခြားသူတွေကို နမ်းဖို့သာ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက ဇောင်ယုဟွမ် နည်းလမ်း မဟုတ်ပေ။ နောက်ပြီး အနာဂတ်ကျရင် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကလည်း ကွာခြားသွားလိမ့်မည်။
*****
ရှုရှင်း ကဇောင်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူ့ကျောင်းကို ပြန်မသွားတော့ပေ။ သူက ကျောင်းကို မကြာခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ထည့်သွင်းမှုကြောင့် ဇောင်ချီ ဆီက သင်ကြားမှုကို သူမခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ရှုယုဟွေ့ က ရှုရှင်း ကို Murphy အထက်တန်းကျောင်းကို ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ ဇောင်ချီ ကိုအရိပ်အမြွတ်ပြောခဲ့သည်။ ဇောင်ချီ ကလည်း ထိုအကြံအတိုင်းပင်။
သို့သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ရှုရှင်း ကိုသူ့သားအဖြစ်နဲ့ ပွဲတော်ကျင်းပပြီး ထုတ်ပြကာ အထက်တန်းစား လူတွေကြားမှာ သူ့ကိုယ်သူ ရူးသွပ်ခြင်းကို မပြုလုပ်ချင်ပေ။
*****
အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကနောက်ဆုံးတွင် ဂျူနီယာ အထက်တန်းကို ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး စီနီယာ အထက်တန်းကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ရှုယုဟွေ့ နဲ့ ရှုယုရှန်း တို့က ဇောင်ချီ ဆီကေန ဇောင်ယုဟွမ် ၅ သန်းရထားတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမေ့ကြပေ။ ဒီတစ်ချိန်လုံးတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကဘယ်တုန်းကမှ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဒီအခ်က္ကို ဇောင်ချီ အားပြောဖို့အတွက် ရှုယုဟွေ့ အခက်တွေ့နေခဲ့သည်။ တဖက်တွင် ဇောင်ချီ ကေတာ့ ၅ သန်းကိစ္စကို မေ့နေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့ကို ပြဿနာရှာတာကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။
သူ့အတွက်တော့ ဒီငွေတွေက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးခဲ့ပြီး ဆိုးရွားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်မလာစေခဲ့ပေ။ ရှုယုရှန်း ကေတာ့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သူမက သခင်လေးနန် ဆီသွားဖို့ကို မအောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် သခင်လေးနန် ရဲ့ဝမ်းကွဲ နန်ရှုရန် ကိုသူမ တွေ့ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကနောက်ထပ် စာမေးပွဲမှာ အဆင့် ၁ ကိုရရှိခဲ့သည်။ ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသည့် ကလေးတွေ အုပ္စုကို ခေါ်ပြီး ပွဲတော်ကျင်းပခဲ့သည်။ ပွဲတော်အချိန်အတွင်း ရန်ဆန်း ကသူမကို မေးလိုက်သည်။
“ဇောင်ယုဟွမ်၊ မင်းဘယ်တော့ နိုင်ငံခြားကို သြားမွာလဲ?”
“ငါမဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် က်မွ အတူတူသွားရအောင်”
သူတို့အားလုံးက နိုင်ငံခြားကို သွားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြောင်း ဇောင်ယုဟွမ် နားလည်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူမကို စောင့်စေချင်ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ ဒါဆို ငါတို့ အခုကစပြီး ပြင်ဆင်ရအောင်။ ငါတို့ နိုင်ငံခြား သွားကြမယ်!”
17.06.2020 (Wed)
……………………..
[text_hash] => a18abfb4
)