Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ဝမ္းကြဲရဲ႕ ေနာက္ခံဇာတ္ေၾကာင္း
ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႕ ဒင္ေခြၽယြဲ႕ တို႔အၾကားက ကြဲလြဲမႈ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြ႕ခဲ့သည္။ ဒါက ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ မဟုတ္ေပ။ ဒီအေၾကာင္းကို သူမကို ေျပာျပခဲ့သူမွာ ရန္ဆန္း ပင္ျဖစ္သည္။
ရန္ဆန္း ကအတင္းအဖ်င္းေတြကို သေဘာက်တာေၾကာင့္ သူက အၿမဲတမ္း ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ အရာအားလုံးကို အၿမဲတမ္း သိသည္။
“အဲ့ဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ဒါက ႀကီးမားတဲ့ သေဘာတူညီမႈပဲ၊ ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္လိုလုပ္ မသိတာလဲ?” ရန္ဆန္း သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ေတြးေတာၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါက ငါမေမြးခင္က ျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္နိုင္တယ္?” နည္းနည္း အဆင္မေျပမႈကို ခံစားလိုက္ရၿပီး ရန္ဆန္း ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ မွန္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ငါ့အေမဆီက သိခဲ့တာ။ အမ္…. ေကာင္းၿပီ” ရန္ဆန္း ကသူမကို ဒင္အိမ္ေတာ္နဲ႕ မေက်လည္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိနိုင္သည္ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ပုံမွန္ပင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ေခါင္းညိတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အိုေက၊ သြားရေအာင္”
“အဲ့အခ်ိန္တုန္းက မင္းအေမနဲ႕ အခုလက္ရွိ CEO ဒင္က ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ လူသိမ်ားတဲ့ ညီအစ္မေတြပဲ။ ဒါေပမဲ့ စကားေတြအရ CEO ဒင္က မင္းအေမကို သိပ္သေဘာမက်ဘူး”
“မင္းအေမရဲ႕ က်န္းမာေရးက အရမ္းကို အားနည္းတယ္၊ လွပၿပီးေတာ့ သူမအေပၚမွာ တျခားသူေတြကို ေလွ်ာက္ခြင့္ေပးထားတယ္လို႔ သူမက ထင္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြက ငိုရင္ သၾကားလုံးေတြရတယ္ေလ”
“အဖိုးဒင္ ကလည္း သူ႕အလုပ္နဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ အိမ္ျပန္တာ ရွားတယ္။ သူအိမ္ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ မင္းအေမက အရင္ဆုံး ဖက္ၿပီး ငိုေႂကြးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လြမ္းေနေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုင္း အဖိုးဒင္ ကမင္းအေမနဲ႕ ပိုရင္းႏွီးၿပီး CEO ဒင္ နဲ႕အဖိုးဒင္ တို႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက ပိုၿပီး ခက္ခဲလာခဲ့တယ္။ CEO ဒင္ ကမင္းအေမကို ထပ္ၿပီး သေဘာမက်ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းအေမက မင္းအေဖနဲ႕ လက္ထပ္ခဲ့တယ္….” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို ႏွောင့္ယွက္လိုက္သည္။
“ငါ့အန္တီနဲ႕ အစ္ကိုတို႔အၾကားက ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပမယ္လို႔ ငါထင္ေနခဲ့တာ။ ဘာေၾကာင့္ ငါ့အေမနဲ႕ ဖိုးဖိုး အေၾကာင္း ျဖစ္ေနတာလဲ?”
“အင္း၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား၊ အဆုံးထိ နားေထာင္ပါ။ ဒါက ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းပဲ။ ဒီအေၾကာင္းကို ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္က လူတိုင္းသိတယ္” ရန္ဆန္း ကေျပာလိုက္သည္။ ရန္ဆန္း ကေရအနည္းငယ္ ေသာက္လိုက္ၿပီး ဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းအေမနဲ႕ အေဖက အေစာဆုံး လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး မင္းအေဖက သူလုပ္ခဲ့တာကို အရမ္းသေဘာက်တယ္။ သူက အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေအာင္ျမင္လာတာေၾကာင့္ မင္းအေမက အိမ္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနနိုင္ခဲ့တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ CEO ဒင္က ဒင္ေကာ္ပိုေရးရွင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းပဲ”
“သူမက စိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ သူမက နိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားၿပီး ဒုတိယသား လန္ရွင္းအာ နဲ႕ေတြ႕ခဲ့ၿပီး လက္ထပ္ခဲ့တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ CEO ဒင္က ဘယ္ေနရာကို သြားသြား သူမက ေလေျပေလညွင္းလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ၾကတယ္”
“တဖက္တြင္ မင္းအေမက က်ိဳးပဲ့လြယ္ၿပီး ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်ဖိဳ႕ အႀကိမ္အနည္းငယ္ေတာင္ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ CEO ဒင္ ကသူမရဲ႕ ကေလးကို မင္းဝမ္းကြဲ၊ လန္ဂ်င္းဇီ ကိုလြယ္လြယ္ကူကူ ေမးဖြားခဲ့တယ္”
“CEO ဒင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြကို လမ္းေပၚမွာ ေတြ႕ႀကဳံခဲ့တယ္။ သူမက ပိုေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ႕ ရွာေဖြခဲ့ၿပီး သူမလမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီး သားတစ္ေယာက္ကို အရင္ဆုံး ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သူမက သူမသားကိုလည္း ပိုေကာင္းမြန္ၿပီး အထက္တန္းလႊာလိုမ်ိဳး ပ်ိဳးေထာင္ခ်င္ခဲ့တယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအရိပ္အႁမြတ္ကို သိသြားေပမဲ့ ေမးလိုက္သည္။
“ဒါဆို ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ?”
“အဲ့ေနာက္ မစၥတာလန္ ကဒြန္ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ CEO ဒင္က ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာပဲ မင္းဝမ္းကြဲနဲ႕ ေနဖို႔ အခိုင္အမာေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ မစၥတာလန္ ကဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ျပန္ေျပာင္းလာခဲ့ၿပီး ႀကီးမားတဲ့ အခန္းက႑ကို ယူခဲ့တယ္”
“အဲ့အခ်ိန္မွာ လန္ရဲ႕ ေနရာယူမႈေၾကာင့္ ဒင္အိမ္ေတာ္နဲ႕ အၾကားမွာ မေတာ္တဆ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒင္နဲ႕ လန္တို႔ရဲ႕ မိသားစု ညစာစားခ်ိန္မွာ လန္က မင္းအစ္ကိုနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခု မွားယြင္းေနတာကို သတိထားမိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတယ္….. သူ႕မွာလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ အျပဳအမူေတြရွိတယ္”
“သူက ႐ုပ္ေသး႐ုပ္လို ထိုင္ၿပီး ငိုလည္းမငို၊ ေက်းမ်ားတာလည္း မရွိဘူး။ သူစကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ယဥ္ေက်းေနေပမဲ့ ကြားေဝးေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႕အကၤ်ီလက္ကို ပင့္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ အနာေတြကို ဖုံးအုပ္ထားၿပီး ေမးတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ဘာမွမေျပာနိုင္ခဲ့ဘူး” ရန္ဆန္း ကသူ႕ပုခုံးကို ပြတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္။ ဒါက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္လဲ? ထိုင္ေနတဲ့ ၇ ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က မငိုဘူး၊ ေက်းမမ်ားဘူး၊ ရယ္လည္း မရယ္ဘူး”
“သူက အသက္ ၇ ႏွစ္အ႐ြယ္ေအာက္မွာ ရင့္က်က္တဲ့သူလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို လန္က စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ငါ မူမမွန္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ လန္က မင္းအစ္ကိုကို သူနဲ႕အတူ ေခၚသြားၿပီး ကြာရွင္းခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါက မျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က အဲ့အခ်ိန္ကတည္းက ကြဲသြားၾကတာပဲ….”
“လူတိုင္းကေတာ့ CEO ဒင္ ကသူမသားကို ပိုေတာ္ၿပီး အထက္တန္းလႊာ ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ သူ႕ကိုလုပ္ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံး၊ အျပစ္ေပးတာေတြ အားလုံးကို သူမက လုပ္ခဲ့တာလို႔ ေျပာၾကတယ္။ သူက နည္းနည္း ပိုမေကာင္းလာခင္မွာ ငါးႏွစ္ေလာက္ က်ပ္တည္းစြာ ေနရလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္” ရန္ဆန္း ေျပာလိုက္သည္။
“ငါေျပာခဲ့တာေတြကို မင္းအစ္ကိုကို မေျပာနဲ႕ေနာ္။ ငါသူ႕ကို ေသေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္တာ” ရန္ဆန္း ၿပဳံးလိုက္သည္။
“ဒါက ထိေရာက္ခဲ့တယ္။ မင္းရဲ႕အစ္ကိုက လန္မ်ိဳးဆက္ၾကားမွာ တစ္ဦးတည္းေသာ ထိပ္တန္းလူပဲ မဟုတ္လား?” ရန္ဆန္း ကေျပာလိုက္ရင္း သူ႕ဆံပင္ကို အေပၚကေန ေအာက္ကို သပ္လိုက္သည္။
“ငါ့ကို ေမးလာရင္ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ထက္ ေသဖို႔ပဲ ေ႐ြးလိုက္မယ္” ရန္ဆန္း ကရယ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္ ရဲ႕နည္းလမ္းကို ပိုႀကိဳက္တယ္၊ ငါတို႔နဲ႕ စကားေျပာၿပီး ငါတို႔အတြက္ စီစစ္ေပးတယ္။ ျမင္လား? အခု ငါတို႔အားလုံးက ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ေလ့လာၿပီး အနာဂတ္အတြက္ စီစဥ္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သြားနိုင္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲ”
“ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့အခ်ိန္ကတည္းက လန္နဲ႕ ဒင္ၾကားက ဆက္ဆံေရးက ထြက္ေပါက္ေလာက္ပဲ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ့အခ်က္ကေန စၿပီးေတာ့ မိသားစုမ်ားစြာကလည္း ဒီအခ်က္ကေန သင္ယူၿပီး သူတို႔ကေလးေတြကို ဒီလိုမ်ိဳး တြန္းအားမေပးဖို႔ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္”
“ဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္၊ မင္းအစ္ကိုက ငါတို႔တစ္ဘဝလုံးအတြက္ ေကာင္းတာေတြ အမ်ားႀကီးကို လုပ္ေပးခဲ့တယ္” ရန္ဆန္း ကေျပာလိုက္ၿပီး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို သပ္လိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို အၾကည့္တစ္ခ်က္ ပို႔လိုက္သည္။ ရန္ဆန္း ကခ်က္ခ်င္းပဲ ရယ္လိုက္ၿပီး ပိတ္သြားသည္။
“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒါက မင္းအစ္ကိုပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳး မရည္႐ြယ္ပါဘူး” အခုေတာ့ လန္ဂ်င္းဇီ ကမူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ အရမ္းကို ရင့္က်က္ေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ေဇာင္ယုဟြမ္ နားလည္သြားသည္။
လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႕ ဒင္ေခြၽယြဲ႕ တိုကတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မၾကာခန မေတြ႕ၾကတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဖိုးဒင္ ကသူမထက္ သူမညီမကို ပိုခ်စ္တာကို ခံစားရၿပီး ဒင္ေခြၽယြဲ႕ ကယြဲ႕လန္အိမ္ေတာ္ကို အလည္သြားတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး အေမနဲ႕ သားက တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦးေတြ႕ဖို႔ေတာင္ နည္းပါးခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔အတြက္ သူမ ေ႐ြးခ်ယ္ေပးထားတဲ့ သင္တန္းေတြက အရမ္းကို မ်ားျပားေနလားဆိုတာ သူမ သိခ်င္သြားခဲ့သည္။
ဟမ္၊ သူတို႔ ညဘက္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးႏြေးသင့္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူမအစ္ကို….. ေနာက္တစ္ခါ သူ႕ကို ေတြ႕ရင္ တျခားလက္ေဆာင္ကို ဝယ္သြားေပးသင့္တယ္။ ပိုေဈးႀကီးတဲ့အရာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ရန္ဆန္း ရဲ႕ပုခုံးကို ပုတ္လိုက္သည္။
“အိုေက၊ အခုပိုႀကိဳးစားလိုက္ဦး”
“Yup, yup ငါ့ကို ေစာင့္ၾကည့္ေန! ငါက ၿပိဳင္ကား ေမာင္းသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေတာ့မယ္… ေဇာင္ယုဟြမ္၊ အနာဂတ္မွာ ငါ့အတြက္ အလံလႊင့္ၿပီး အားေပးရမယ္၊ အိုေက?” ရန္ဆန္း ကေျပာလိုက္ရင္း စားပြဲေပၚက စာအုပ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။
စာအုပ္ ေခါင္းစဥ္က “ကားၿပိဳင္ပြဲနဲ႕ ပတ္သက္သည့္ ေမးေလ့ရွိသည့္ ေမးခြန္း ၁၀၀” ျဖစ္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“အိုေက၊ ၿပိဳင္ပြဲမွာ နိုင္ေနသမွ် ငါလာၿပီး အလံလႊင့္ေပးၿပီး အားေပးမယ္” ရန္ဆန္း ကေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး လွည့္လိုက္သည္။
*****
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ က လန္ဂ်င္းဇီ ကိုဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ ျပန္မေျဖေပ။ သူ အစည္းအေဝးမွာ ျဖစ္နိုင္တယ္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္ခနေလာက္ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး သူ႕ဆီကို စာပို႔လိုက္သည္။
“ဒီေန႕ ဘယ္လိုလဲ အစ္ကို?” သူမစာကို ပို႔လိုက္ၿပီးေနာက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ဆီကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
အတိတ္ဘဝတုန္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခ်စ္ျခင္းေတြကို အမ်ားႀကီး ရခဲ့ၿပီး တျခားသူေတြရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္ျခင္းကိုလည္း ရရွိကာ ေအးစက္မႈေတြနဲ႕ ဒင္ေခြၽယြဲ႕ ရဲ႕အျပဳအမူလိုမ်ိဳးကို တစ္ခါမွ မေတြ႕ခဲ့ဖူးေပ။ သူမပတ္ဝန္းက်င္ကိုသာ သူမ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့သည္။
လန္ဂ်င္းဇီ၊ ဟုန္ခ်န္းမင္း၊ လီဂ်င္းယြမ္ သူတို႔အားလုံးက ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြပဲ။ သူတို႔ကေလးဘဝက ေၾကကြဲဖြယ္ရာ အေၾကာင္းေတြကို စာအုပ္မွာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္သာ ေဖာ္ျပခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ သူတို႔က သူမအတြက္ အစစ္အမွန္ေတြ ျဖစ္လာၿပီး သူတို႔ကို သူမ ထိေတြ႕ခဲ့သည္။
လန္ဂ်င္းဇီ ကရင့္က်က္ၿပီး သူ႕အတြက္ ဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔ မလိုဘူး။ သူမ လုပ္နိုင္တာက ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ရဲ႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘဝအတြက္ ႏွစ္အနည္းငယ္ ေပးဖို႔ပဲ!
ဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို ေတာက္ပစြာ ၿပဳံးျပလိုက္သည္။
“သြားရေအာင္” သူမအၿပဳံးက ပုံမွန္ထက္ ေတာက္ပၿပီး ခ်ိဳၿမိန္ေနသည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူမေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားၾကသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္က ညစာစားရန္ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ၾကသည္။
ညစာစားခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူတို႔လက္ရွိ သင္တန္းအခ်ိန္ေတြက ေလးလံေနသလို ခံစားရလားဆိုတာ ေမးလိုက္သည္။
“ဟင့္အင္း၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို မမ ေခၚသြားတဲ့အခ်ိန္ပဲ” လီဂ်င္းယြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး သူ႕ပါးစပ္ကို လက္သုတ္နဲ႕ သုတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီထက္ျမန္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတုန႔္ျပန္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“ဒါကို မင္းကိုင္တြယ္နိုင္မယ္လို႔ ထင္လား?”
“ျပႆနာ မရွိပါဘူး” လီဂ်င္းယြမ္ ကၿပဳံးလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔က အရမ္းေနာက္က် က်န္ခဲ့တယ္၊ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္တာက အသိပညာ အားလုံးကို တစ္ႀကိဳက္တည္းနဲ႕ ၿမိဳခ်လိဳက္ဖို႔ပဲ”
“ေကာင္းၿပီ” ေဇာင္ယုဟြမ္ အေတာ္ေလး အံ့ဩသြားသည္။ အရင္တုန္းက ဒီလိုမ်ိဳး ေလ့လာတာကို စြဲလမ္းေနတဲ့ လူကို မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီအတိုင္းအတာေတာင္ ေလ်ာ့နည္းေနတယ္၊ ဒီေန႕မွာ ေလ့လာလို႔ မရရင္ သူတို႔က အဆင္မေျပနိုင္ဘူး။
စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လိုက္နဲ႕ ဗီလိန္က အႀကီးမားဆုံး ခြန္အားေတြ ရွိေနတာလား?
ပုံမွန္အားျဖင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမႀကိဳးစားခဲ့တာက လုံေလာက္ေအာင္ မႀကိဳးစားခဲ့ဖူးလို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ စာပိုဖတ္သင့္တယ္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေက်းဇူးျပဳၿပီး စစ္ေဆးပါ”
တဖက္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕အစည္းအေဝးကို အဆုံးသတ္လိုက္သည္။ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကသူ႕ဆီကို ဖုန္းကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။
“မိန္းကေလးေဇာင္ ဆီက စာေရာက္ပါတယ္” လန္ဂ်င္းဇီ အခ်ိန္ခနေလာက္ ရပ္တန႔္သြားသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ သူ႕ကို ဖုန္းေခၚတာက ေရတြတ္လို႔ရသည္။
ေနာက္ၿပီး စာပို႔ၿပီး စကားေျပာတာက…. မရွိသေလာက္ ရွားသည္။ တခုခု ျဖစ္ခဲ့လို႔လား?
ရႈယုရွန္း လား? သူ႕သတိေပးခ်က္က သူမကို တားဆီးဖို႔ မလုံေလာက္ဘူးလား?
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ဖုန္းကို အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ဆီကေန ယူလိုက္ၿပီး ဖြင့္လိုက္ကာ စာကို ျမင္လိုက္သည္။
“ဒီေန႕ ဘယ္လိုလဲ အစ္ကို?”
ဒါပဲ။ တိုၿပီး ရိုးရွင္းတဲ့ စာေၾကာင္းေလးပဲ။ တိုၿပီး ရိုးရွင္းသည့္ စာေၾကာင္းက လန္ဂ်င္းဇီ ကိုအံ့အားသင့္ဖို႔ လုံေလာက္သည္။ သူ႕ဆီက လိုခ်င္တာ ရွိလာရင္ သူမက သူ႕ဆီကို စာမပို႔ဘူး၊ သူဘယ္လိုေနလဲဆိုတာ သိရဖို႔ သူမက စာပို႔ခဲ့တာလား?
အရင္ေန႕အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို အိမ္ျပန္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ၿပီး သူက ပင္ပန္းေနလို႔ ကားေမာင္းခြင့္လည္း မျပဳခဲ့ဘူး…..
လန္ဂ်င္းဇီ ဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ေတြးေတာလိုက္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ရပ္ေနရင္း သူ႕ေခါင္းကို ငုံ႕လိုက္ကာ ေလးနက္စြာျဖင့္ စာျပန္လိုက္သည္။
“ငါအဆင္ေျပပါတယ္” သူရိုက္လိုက္သည့္ စာက အရမ္းကို ေဝးကြာေနတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ သူ႕ဝမ္းကြဲေလးက စကားစျမည္ ေျပာခဲ့တယ္၊ သူမကို အရမ္းေအးစက္စြာ မဆက္ဆံနိုင္ေပ။ ထို႔ေနာက္ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းေကာ?” သူ႕စာကို အႀကိမ္အနည္းငယ္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဒါက ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္ပုံေပၚေနသည္။ လန္ဂ်င္းဇီ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၿပီး အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ကာ ေမးလိုက္သည္။
“ကေလးတစ္ေယာက္ကို စာဘယ္လိုျပန္ရမလဲဆိုတာ သိလား?”
“မိန္းကေလးေဇာင္ ကဘာေျပာခဲ့လို႔လဲ?” အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကေမးလိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ဖုန္းကို သူ႕လက္ထဲကို ကမ္းလိုက္သည္။ အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကဖတ္ၿပီးေနာက္ ေမးလိုက္သည္။
“သူမဆီကို စာျပန္ေပးေစခ်င္လား?”
“ေက်းဇူးျပဳၿပီး”
အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကအႀကိမ္အနည္းငယ္ ႏွိပ္လိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ ရိုက္ထားသည့္ စာေတြကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ကာ “အေစာက ငါအစည္းအေဝးထဲမွာ။ အခုမွ ဒီစာကို ေတြ႕လိုက္တာ။ ေမးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ညီမေလး။ ငါေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႕ ဘဝကို ညီမွ်ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္” ဆိုတဲ့စာနဲ႕ အစားထိုးလိုက္သည္။
အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကတခ်ိဳ႕ Emoji နဲ႕ စာျပန္လိုက္သည္။
“အေစာပိုင္းက ငါအစည္းအေဝးထဲမွာ။ …..ေက်ာင္းနဲ႕ ဘဝကို ညီမွ်ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္
（づ￣3￣づ）” သူစာပို႔ၿပီးေနာက္ လန္ဂ်င္းဇီ ဆီကို ဖုန္းျပန္ေပးလိုက္သည္။
“ၿပီးသြားၿပီ” လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ဖုန္းကို ယူလိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ေနာင္တရတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ခံစားေနရေပမဲ့ ေကာင္းမြန္စြာ စာျပန္နိုင္ခဲ့လို႔ သူ႕ခံစားခ်က္ ပိုေကာင္းလာခဲ့သည္။
တဖက္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကစာကို လက္ခံရလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမဖုန္းကို ထုတ္လိုက္ၿပီး စစ္ေဆးလိုက္သည္။
ဒီေန႕မွာ သူမအစ္ကိုက အရမ္းကို စကားပိုေျပာေနတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရၿပီး သူက emoji ေတာင္မွ ထည့္လိုက္ၿပီး ဒီအေၾကာင္းမွ တခုခုပင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဒါ့အျပင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကစာျပန္လိုက္သည္။
“အိုေက၊ အစ္ကို（づ￣3￣づ）” လန္ဂ်င္းဇီ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီက စာကို မၾကာခင္တြင္ပဲ လက္ခံရလိုက္သည္။ ကားနက္ထဲတြင္ သူ႕အေဖေဘးမွာ ထိုင္ေနၿပီး “ဒင္” ဆိုသည့္ သူ႕ဖုန္းမွ အသံကို ၾကားလိုက္သည္။
သူ႕ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘာ Emoji လဲဆိုတာကို သူမသိေပမဲ့ ဒီတစ္ခုက ရွင္းလင္းသည္။
ဒါက… အနမ္းေပးတာလား?
သူ႕ဝမ္းကြဲေလးဆီက ႐ုတ္တရက္ တိုက္ရိုက္ ခ်စ္ခင္မႈကို ရလိုက္ၿပီး သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြက ဘယ္လိုတုန႔္ျပန္ရမလဲဆိုတာ မသိေပ။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သူ႕အတြင္းစိတ္အာ႐ုံက အနည္းငယ္ ေျပာင္းလဲလာတာကို စတင္ခံစားလာရသည္။
မစၥတာလန္ ကဒါကို ေတြ႕လိုက္ခ်ိန္တြင္ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး “ဘာကိစၥျဖစ္လို႔လဲ?”
16.06.2020 (Tue)
……………………
<Unicode>
ဝမ်းကွဲရဲ့ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်း
နောက်တစ်နေ့တွင် လန်ဂျင်းဇီ နဲ့ ဒင်ချွေယွဲ့ တို့အကြားက ကွဲလွဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့် အကြောင်းကို ဇောင်ယုဟွမ် တွေ့ခဲ့သည်။ ဒါက ဟိုက်မြို့တော်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ ဒီအကြောင်းကို သူမကို ပြောပြခဲ့သူမှာ ရန်ဆန်း ပင်ဖြစ်သည်။
ရန်ဆန်း ကအတင်းအဖျင်းတွေကို သဘောကျတာကြောင့် သူက အမြဲတမ်း ဟိုက်မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးကို အမြဲတမ်း သိသည်။
“အဲ့ဒီ့အချိန်တုန်းက ဒါက ကြီးမားတဲ့ သဘောတူညီမှုပဲ၊ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မသိတာလဲ?” ရန်ဆန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို အချိန်အနည်းငယ်လောက် တွေးတောပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ငါမမွေးခင်က ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်?” နည်းနည်း အဆင်မပြေမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရန်ဆန်း ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ မှန်တယ်။ ဒီအကြောင်းကို ငါ့အေမဆီက သိခဲ့တာ။ အမ်…. ကောင်းပြီ” ရန်ဆန်း ကသူမကို ဒင်အိမ်တော်နဲ့ မကျေလည်သည့် အကြောင်းအရာများ ရှိနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ပုံမှန်ပင် ဇောင်ယုဟွမ် ကပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ၊ သွားရအောင်”
“အဲ့အချိန်တုန်းက မင်းအမေနဲ့ အခုလက်ရှိ CEO ဒင်က ဟိုက်မြို့တော်မှာ လူသိမ်ားတဲ့ ညီအစ္မေတြပဲ။ ဒါပေမဲ့ စကားတွေအရ CEO ဒင်က မင်းအမေကို သိပ်သဘောမကျဘူး”
“မင်းအမေရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရမ်းကို အားနည်းတယ်၊ လှပပြီးတော့ သူမအပေါ်မှာ တခြားသူတွေကို လျှောက်ခွင့်ပေးထားတယ်လို့ သူမက ထင်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးတွေက ငိုရင် သကြားလုံးတွေရတယ်လေ”
“အဖိုးဒင် ကလည်း သူ့အလုပ်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အိမ်ပြန်တာ ရှားတယ်။ သူအိမ်ပြန်လာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မင်းအမေက အရင်ဆုံး ဖက်ပြီး ငိုကြွေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေကြောင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်တိုင်း အဖိုးဒင် ကမင်းအမေနဲ့ ပိုရင်းနှီးပြီး CEO ဒင် နဲ့အဖိုးဒင် တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ CEO ဒင် ကမင်းအမေကို ထပ်ပြီး သဘောမကျတော့တဲ့ အချိန်မှာ မင်းအမေက မင်းအဖေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်….” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။
“ငါ့အန်တီနဲ့ အစ်ကိုတို့အကြားက ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြမယ်လို့ ငါထင်နေခဲ့တာ။ ဘာကြောင့် ငါ့အမေနဲ့ ဖိုးဖိုး အကြောင်း ဖြစ်နေတာလဲ?”
“အင်း၊ စိတ်ရှည်ရှည်ထား၊ အဆုံးထိ နားထောင်ပါ။ ဒါက ဇာတ်လမ်းရဲ့ နောက်ကြောင်းပဲ။ ဒီအကြောင်းကို ဟိုက်မြို့တော်က လူတိုင်းသိတယ်” ရန်ဆန်း ကပြောလိုက်သည်။ ရန်ဆန်း ကရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းအမေနဲ့ အေဖက အေစာဆုံး လက်ထပ်ခဲ့ပြီး မင်းအဖေက သူလုပ်ခဲ့တာကို အရမ်းသဘောကျတယ်။ သူက အချိန်တိုအတွင်းမှာ အောင်မြင်လာတာကြောင့် မင်းအမေက အိမ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့အချိန်မှာ CEO ဒင်က ဒင်ကော်ပိုရေးရှင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ”
“သူမက စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမက နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီး ဒုတိယသား လန်ရှင်းအာ နဲ့တွေ့ခဲ့ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ အဲ့အချိန်မှာ CEO ဒင်က ဘယ်နေရာကို သြားသြား သူမက လေပြေလေညှင်းလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်”
“တဖက်တွင် မင်းအမေက ကျိုးပဲ့လွယ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျဖို့ အကြိမ်အနည်းငယ်တောင် တွေ့ခဲ့တယ်။ CEO ဒင် ကသူမရဲ့ ကေလးကို မင်းဝမ်းကွဲ၊ လန်ဂျင်းဇီ ကိုလြယ္လြယ္ကူကူ မေးဖွားခဲ့တယ်”
“CEO ဒင် အပြိုင်အဆိုင်တွေကို လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ကြုံခဲ့တယ်။ သူမက ပိုကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူမလမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီး သားတစ်ယောက်ကို အရင်ဆုံး မွေးဖွားခဲ့တယ်။ သူမက သူမသားကိုလည်း ပိုကောင်းမွန်ပြီး အထက်တန်းလွှာလိုမျိုး ပျိုးထောင်ချင်ခဲ့တယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကအရိပ်အမြွတ်ကို သိသွားပေမဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”
“အဲ့နောက် မစ္စတာလန် ကဒွန်မြို့တော်ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ CEO ဒင်က ဟိုက်မြို့တော်မှာပဲ မင်းဝမ်းကွဲနဲ့ နေဖို့ အခိုင်အမာပြောခဲ့တယ်။ နောက်ကျတော့ မစ္စတာလန် ကဟိုက်မြို့တော်ကို ပြန်ပြောင်းလာခဲ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ အခန်းကဏ္႑ကို ယူခဲ့တယ်”
“အဲ့အချိန်မှာ လန်ရဲ့ နေရာယူမှုကြောင့် ဒင်အိမ်တော်နဲ့ အကြားမှာ မတော်တဆ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒင်နဲ့ လန်တို့ရဲ့ မိသားစု ညစာစားချိန်မှာ လန္က မင်းအစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ္ခုခု မှားယွင်းနေတာကို သတိထားမိခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်….. သူ့မှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အပြုအမူတွေရှိတယ်”
“သူက ရုပ်သေးရုပ်လို ထိုင်ပြီး ငိုလည်းမငို၊ ကျေးများတာလည်း မရွိဘူး။ သူစကားပြောတဲ့ အချိန်မှာ ယဉ်ကျေးနေပေမဲ့ ကွားဝေးနေသလို ဖြစ်နေတယ်။ သူ့အင်္ကျီလက်ကို ပင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ အနာတွေကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး မေးတဲ့အချိန်မှာလည်း ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး” ရန်ဆန်း ကသူ့ပုခုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်လဲ? ထိုင်နေတဲ့ ၇ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က မငိုဘူး၊ ကျေးမများဘူး၊ ရယ်လည်း မရယ္ဘူး”
“သူက အသက် ၇ နှစ်အရွယ်အောက်မှာ ရင့်ကျက်တဲ့သူလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒီအကြောင်းကို လန္က စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ငါ မူမမှန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ လန္က မင်းအစ်ကိုကို သူနဲ့အတူ ခေါ်သွားပြီး ကွာရှင်းချင်ခဲ့တယ်။ ဒါက မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲ့အချိန်ကတည်းက ကွဲသွားကြတာပဲ….”
“လူတိုင်းကတော့ CEO ဒင် ကသူမသားကို ပိုတော်ပြီး အထက်တန်းလွှာ ဖြစ်စေချင်လို့ သူ့ကိုလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံး၊ အပြစ်ပေးတာတွေ အားလုံးကို သူမက လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်။ သူက နည်းနည်း ပိုမကောင်းလာခင်မှာ ငါးနှစ်လောက် ကျပ်တည်းစွာ နေရလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်” ရန်ဆန်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါပြောခဲ့တာတွေကို မင်းအစ်ကိုကို မပြောနဲ့နော်။ ငါသူ့ကို သေလောက်အောင် ကြောက်တာ” ရန်ဆန်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက ထိရောက်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့အစ်ကိုက လန်မျိုးဆက်ကြားမှာ တစ်ဦးတည်းသော ထိပ်တန်းလူပဲ မဟုတ္လား?” ရန်ဆန်း ကပြောလိုက်ရင်း သူ့ဆံပင်ကို အပေါ်ကနေ အောက်ကို သပ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို မေးလာရင် ဒီလိုလုပ်ဖို့ထက် သေဖို့ပဲ ရွေးလိုက်မယ်” ရန်ဆန်း ကရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ် ရဲ့နည်းလမ်းကို ပိုကြိုက်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ စကားပြောပြီး ငါတို့အတွက် စီစစ်ပေးတယ်။ မြင်လား? အခု ငါတို့အားလုံးက ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာပြီး အနာဂတ်အတွက် စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် သွားနိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့အချိန်ကတည်းက လန်နဲ့ ဒင်ကြားက ဆက်ဆံရေးက ထွက်ပေါက်လောက်ပဲ ဖြစ်လာတယ်။ အဲ့အခ်က္ကေန စပြီးတော့ မိသားစုများစွာကလည်း ဒီအခ်က္ကေန သင်ယူပြီး သူတို့ကလေးတွေကို ဒီလိုမျိုး တွန်းအားမပေးဖို့ လုပ်ခဲ့ကြတယ်”
“ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်၊ မင်းအစ်ကိုက ငါတို့တစ်ဘဝလုံးအတွက် ကောင်းတာတွေ အများကြီးကို လုပ်ပေးခဲ့တယ်” ရန်ဆန်း ကပြောလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။ ရန်ဆန်း ကချက်ချင်းပဲ ရယ်လိုက်ပြီး ပိတ်သွားသည်။
“ငါတောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက မင်းအစ်ကိုပဲ။ ဒီလိုမျိုး မရည်ရွယ်ပါဘူး” အခုတော့ လန်ဂျင်းဇီ ကမူလပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အရမ်းကို ရင့်ကျက်နေတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ဇောင်ယုဟွမ် နားလည်သွားသည်။
လန်ဂျင်းဇီ နဲ့ ဒင်ချွေယွဲ့ တိုကတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မကြာခန မတွေ့ကြတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဖိုးဒင် ကသူမထက် သူမညီမကို ပိုခ်စ္တာကို ခံစားရပြီး ဒင်ချွေယွဲ့ ကယွဲ့လန်အိမ်တော်ကို အလည်သွားတာကို ရပ်လိုက်ပြီး အမေနဲ့ သားက တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦးတွေ့ဖို့တောင် နည်းပါးခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့အတွက် သူမ ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ သင်တန်းတွေက အရမ်းကို များပြားနေလားဆိုတာ သူမ သိချင်သွားခဲ့သည်။
ဟမ်၊ သူတို့ ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်လာရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးသင့်တယ်။ နောက်ပြီး သူမအစ္ကို….. နောက်တစ်ခါ သူ့ကို တွေ့ရင် တခြားလက်ဆောင်ကို ဝယ်သွားပေးသင့်တယ်။ ပိုဈေးကြီးတဲ့အရာ ဇောင်ယုဟွမ် ကမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရန်ဆန်း ရဲ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ အခုပိုကြိုးစားလိုက်ဦး”
“Yup, yup ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေ! ငါက ပြိုင်ကား မောင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်… ဇောင်ယုဟွမ်၊ အနာဂတ်မှာ ငါ့အတွက် အလံလွှင့်ပြီး အားပေးရမယ်၊ အိုကေ?” ရန်ဆန်း ကပြောလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်က စာအုပ္ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
စာအုပ် ခေါင်းစဉ်က “ကားပြိုင်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်သည့် မေးလေ့ရှိသည့် မေးခွန်း ၁၀၀” ဖြစ်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ ပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်နေသမျှ ငါလာပြီး အလံလွှင့်ပေးပြီး အားပေးမယ်” ရန်ဆန်း ကပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။
*****
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် က လန်ဂျင်းဇီ ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ပြန်မဖြေပေ။ သူ အစည်းအဝေးမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို အချိန်ခနလောက် တွေးတောလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို စာပို့လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဘယ္လိုလဲ အစ္ကို?” သူမစာကို ပို့လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက ဇောင်ယုဟွမ် ကချစ်ခြင်းတွေကို အများကြီး ရခဲ့ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ဂရုစိုက်ခြင်းကိုလည်း ရရွိကာ အေးစက်မှုတွေနဲ့ ဒင်ချွေယွဲ့ ရဲ့အပြုအမူလိုမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ သူမပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ သူမ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။
လန်ဂျင်းဇီ၊ ဟုန်ချန်းမင်း၊ လီဂျင်းယွမ် သူတို့အားလုံးက ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေပဲ။ သူတို့ကလေးဘဝက ကြေကွဲဖွယ်ရာ အကြောင်းတွေကို စာအုပ်မှာ အကျဉ်းချုပ်သာ ဖော်ပြခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့က သူမအတွက် အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်လာပြီး သူတို့ကို သူမ ထိတွေ့ခဲ့သည်။
လန်ဂျင်းဇီ ကရင့်ကျက်ပြီး သူ့အတွက် ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မလိုဘူး။ သူမ လုပ်နိုင်တာက ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ရဲ့ ဆယ်ကျော်သက် ဘဝအတွက် နှစ်အနည်းငယ် ပေးဖို့ပဲ!
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“သွားရအောင်” သူမအပြုံးက ပုံမှန်ထက် တောက်ပပြီး ချိုမြိန်နေသည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူမကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်က ညစာစားရန် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
ညစာစားချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူတို့လက်ရှိ သင်တန်းအချိန်တွေက လေးလံနေသလို ခံစားရလားဆိုတာ မေးလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို မမ ခေါ်သွားတဲ့အချိန်ပဲ” လီဂျင်းယွမ် ကပြောလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လက်သုတ်နဲ့ သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံနိမ့်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီထက်မြန်အောင် လုပ်ချင်တယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကတုန့်ပြန်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါကို မင်းကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား?”
“ပြဿနာ မရွိပါဘူး” လီဂျင်းယွမ် ကပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က အရမ်းနောက်ကျ ကျန်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တာက အသိပညာ အားလုံးကို တစ်ကြိုက်တည်းနဲ့ မြိုချလိုက်ဖို့ပဲ”
“ကောင်းပြီ” ဇောင်ယုဟွမ် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ အရင်တုန်းက ဒီလိုမျိုး လေ့လာတာကို စွဲလမ်းနေတဲ့ လူကို မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ နောက်ပြီး ဒီအတိုင်းအတာတောင် လျော့နည်းနေတယ်၊ ဒီနေ့မှာ လေ့လာလို့ မရရင် သူတို့က အဆင်မပြေနိုင်ဘူး။
စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဗီလိန္က အကြီးမားဆုံး ခွန်အားတွေ ရှိနေတာလား?
ပုံမှန်အားဖြင့် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမကြိုးစားခဲ့တာက လုံလောက်အောင် မကြိုးစားခဲ့ဖူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာ စာပိုဖတ်သင့်တယ်။ ဇောင်ယုဟွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးပါ”
တဖက်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့အစည်းအဝေးကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးချန်း ကသူ့ဆီကို ဖုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးဇောင် ဆီက စာရောက်ပါတယ်” လန်ဂျင်းဇီ အချိန်ခနလောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် သူ့ကို ဖုန်းခေါ်တာက ရေတွတ်လို့ရသည်။
နောက်ပြီး စာပို့ပြီး စကားပြောတာက…. မရှိသလောက် ရှားသည်။ တခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား?
ရှုယုရှန်း လား? သူ့သတိပေးချက်က သူမကို တားဆီးဖို့ မလုံလောက်ဘူးလား?
လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ဖုန်းကို အတွင်းရေးမှူးချန်း ဆီကေန ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ကာ စာကို မြင်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဘယ္လိုလဲ အစ္ကို?”
ဒါပဲ။ တိုပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ စာကြောင်းလေးပဲ။ တိုပြီး ရိုးရှင်းသည့် စာကြောင်းက လန်ဂျင်းဇီ ကိုအံ့အားသင့်ဖို့ လုံလောက်သည်။ သူ့ဆီက လိုချင်တာ ရှိလာရင် သူမက သူ့ဆီကို စာမပို့ဘူး၊ သူဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သိရဖို့ သူမက စာပို့ခဲ့တာလား?
အရင်နေ့အကြောင်းကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို အိမ်ပြန်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး သူက ပင်ပန်းနေလို့ ကားမောင်းခွင့်လည်း မပြုခဲ့ဘူး…..
လန်ဂျင်းဇီ ဒီအကြောင်းကို အချိန်အနည်းငယ်လောက် တွေးတောလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် စာပြန်လိုက်သည်။
“ငါအဆင်ပြေပါတယ်” သူရိုက်လိုက်သည့် စာက အရမ်းကို ဝေးကွာနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဝမ်းကွဲလေးက စကားစမြည် ပြောခဲ့တယ်၊ သူမကို အရမ်းအေးစက်စွာ မဆက်ဆံနိုင်ပေ။ ထို့နောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကော?” သူ့စာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဒါက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပုံပေါ်နေသည်။ လန်ဂျင်းဇီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းရေးမှူးချန်း ဘက်ကိုလှည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ကလေးတစ်ယောက်ကို စာဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ သိလား?”
“မိန်းကလေးဇောင် ကဘာပြောခဲ့လို့လဲ?” အတွင်းရေးမှူးချန်း ကမေးလိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ဖုန်းကို သူ့လက်ထဲကို ကမ်းလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူးချန်း ကဖတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“သူမဆီကို စာပြန်ပေးစေချင်လား?”
“ကျေးဇူးပြုပြီး”
အတွင်းရေးမှူးချန်း ကအကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်လိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ ရိုက်ထားသည့် စာတွေကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ကာ “အေစာက ငါအစည်းအဝေးထဲမှာ။ အခုမွ ဒီစာကို တွေ့လိုက်တာ။ မေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ညီမေလး။ ငါကောင်းပါတယ်။ ကျောင်းနဲ့ ဘဝကို ညီမျှအောင် လုပ်သင့်တယ်” ဆိုတဲ့စာနဲ့ အစားထိုးလိုက်သည်။
အတွင်းရေးမှူးချန်း ကတချို့ Emoji နဲ့ စာပြန်လိုက်သည်။
“အစောပိုင်းက ငါအစည်းအဝေးထဲမှာ။ …..ကျောင်းနဲ့ ဘဝကို ညီမျှအောင် လုပ်သင့်တယ်
（づ￣3￣づ）” သူစာပို့ပြီးနောက် လန်ဂျင်းဇီ ဆီကို ဖုန်းပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ပြီးသွားပြီ” လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ နောင်တရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ခံစားနေရပေမဲ့ ကောင်းမွန်စွာ စာပြန်နိုင်ခဲ့လို့ သူ့ခံစားချက် ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။
တဖက်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကစာကို လက်ခံရလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ဒီနေ့မှာ သူမအစ္ကိုက အရမ်းကို စကားပိုပြောနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူက emoji တောင်မှ ထည့်လိုက်ပြီး ဒီအကြောင်းမှ တခုခုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါ့အပြင် ဇောင်ယုဟွမ် ကစာပြန်လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ အစ္ကို（づ￣3￣づ）” လန်ဂျင်းဇီ က ဇောင်ယုဟွမ် ဆီက စာကို မကြာခင်တွင်ပဲ လက်ခံရလိုက်သည်။ ကားနက်ထဲတွင် သူ့အဖေဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး “ဒင်” ဆိုသည့် သူ့ဖုန်းမှ အသံကို ကြားလိုက်သည်။
သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာ Emoji လဲဆိုတာကို သူမသိပေမဲ့ ဒီတစ္ခုက ရှင်းလင်းသည်။
ဒါက… အနမ်းပေးတာလား?
သူ့ဝမ်းကွဲလေးဆီက ရုတ်တရက် တိုက်ရိုက် ချစ်ခင်မှုကို ရလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေက ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမလဲဆိုတာ မသိပေ။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့အတွင်းစိတ်အာရုံက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာတာကို စတင်ခံစားလာရသည်။
မစ္စတာလန် ကဒါကို တွေ့လိုက်ချိန်တွင် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာကိစ္စဖြစ်လို့လဲ?”
16.06.2020 (Tue)
……………………
[text_hash] => 741ec0b9
)