Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ရႈယုရွန္း ရဲ႕ညွင္းပန္းႏွိုက္စက္မႈ
“ငါတို႔လက္ေတြနဲ႕ မလုပ္နိုင္ေပမဲ့ သူတို႔ကို သင္ခန္းစာ တစ္ခုေတာ့ သင္ၾကားေပးနိုင္ေသးတယ္” လန္ဂ်င္းဇီ ကေျပာလိုက္ရင္း ရႈယုရွန္း ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ရႈယုရွန္း ကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕စကားကို ၾကားလိုက္ခ်ိန္တြင္ ၿပဳံးလိုက္သည္။
သူမအၿပဳံးက ရႈယုရွန္း ကိုၾကက္သီးထသြားေစသည္။ ရႈယုရွန္း ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္က ေတာင့္တင္းသြားၿပီး လွည့္ၿပီး ထြက္ေျပးဖို႔ကိုသာ ေတြးေတာလိုက္သည္။
“သူတို႔ကို ဟိုင္း လို႔ေတာင္ မေျပာေတာ့ဘူးလား? သူက ဘယ္သူလဲ?” သူမသူငယ္ခ်င္းက သူလက္ေမာင္းကို ဆြဲလိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ ကိုသေဘာက်စြာ ၾကည့္လိုက္သည္။ ရႈယုရွန္း ကအနည္းငယ္ စိုးရိမ္ေနေသာေၾကာင့္ လ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“သူက ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ဝမ္းကြဲပဲ!” ထို႔ေနာက္ သူမက အိမ္ထဲကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ အခုေတာ့ လန္ဂ်င္းဇီ ကအေရွ႕တြင္ ရွိေနခဲ့သည္။
“မစၥတာေဇာင္ ကအိမ္မွာ မရွိဘူးလား?” လန္ဂ်င္းဇီ ကေမးလိုက္ၿပီး သူမလုပ္ေနတာကို ႏွောင့္ယွက္လိုက္သည္။ ရႈယုရွန္း ကေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပဲ လွည့္လိုက္ကာ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ကို တပ္ဆင္လိုက္ၿပီး ေျဖလိုက္သည္။
“ဟိုင္း၊ အေဖက ေနာက္ရက္ေတြေလာက္အထိ နိုင္ငံျခားမွာ ရွိေနလိမ့္မယ္”
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူမကို အၾကည့္တစ္ခ်က္ ပို႔လိုက္သည္။ သူက တည္ၿငိမ္ေနေပမဲ့ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ရႈယုရွန္း ကၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
ေငြဇြန္းနဲ႕အတူ ေမြးဖြားလာသူတိုင္းက ဒီလိုမ်ိဳး ရန္လိုမႈေတြရွိေနတာက သဘာဝလားဆိုတာကို သူမဘာသာ မနာလိုစြာျဖင့္ ေတြးလိုက္သည္။
“မစၥရႈ က မိန္းကေလးရႈ ကိုသင္ၾကားမေပးခဲ့ဖူးလား?” လန္ဂ်င္းဇီ ကယဥ္ေက်းစြာ ေမးလိုက္သည္။
“ဘာလဲ?” ရႈယုရွန္း မ်က္ႏွာက ေလာင္ကြၽမ္းသြားသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာကို သူမ မေျပာနိုင္ေပမဲ့ သူက သူမကို သင္ခန္းစာတစ္ခု သင္ၾကားေပးေနတယ္လို႔ ခံစားေနရသည္။
“မစၥေဇာင္ ကေနာက္ထပ္ လက္ထပ္ခ်င္တာက သူ႕ကိစၥပဲ။ ဒါေပမဲ့ မစၥေဇာင္ ရဲ႕ဒုတိယအႀကိမ္ လက္ထပ္ျခင္းက ယုဟြမ္ ကိုမေပ်ာ္မ႐ႊင္ ျဖစ္ေစရင္ ဒင္ နဲ႕ လန္ တို႔ရဲ႕ကိစၥျဖစ္လာၿပီ။ မိန္းကေလးရႈ မွာေမာင္ေလးရွိၿပီး ယုဟြမ္ မွာလည္း အစ္ကိုရွိတယ္။ ဒီအရာက ဆက္မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္တစ္ခါ ယုဟြမ္ ကိုအနိုင္က်င့္ရင္…”
ရႈယုရွန္း ထိတ္လန႔္သြားၿပီး သူမပါးေတြက ရဲတြတ္လာကာ ႐ုတ္တရက္ သူမႏွလုံးက ရိုက္ခတ္လာခဲ့သည္။ ႐ုတ္တရက္ဆန္စြာျဖင့္ သူမက အသက္ရႉဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲသြားခဲ့သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါက ထပ္ျဖစ္လာရင္ မစၥတာေဇာင္ ဆီကို အလည္လာၿပီး ရွင္းျပခ်က္ကို ေတာင္းဆိုၿပီး ေပးေခ်ခိဳင္းမယ္။ ဒီအိမ္မွာ မစၥေဇာင္ အတြက္က အခန္းတစ္ခန္း ရွိနိုင္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးရႈ အတြက္ေတာ့ မလိုအပ္ဘူး။ ဒီအိမ္မွာရွိတဲ့ တကယ့္သမီးအစစ္က အရမ္းကို လုံေလာက္ေနၿပီ”
အခုေတာ့ သူက သူမကို ပြင့္လင္းစြာ ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္သည္။ ရႈယုရွန္း ကသူမေျခေထာက္ေတြ တုန္ခါလာတာကို ခံစားရၿပီး ဘာကိုမွ ျပန္ေတာင္ မေျပာရဲေပ။
ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕သမီးက ဒီလိုမ်ိဳး ရိုးရွင္းတဲ့ စကားလုံး အနည္းငယ္ေလာက္နဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္နိုင္မယ္လို႔ လန္ဂ်င္းဇီ ထင္မထားခဲ့ေပ။ ဒါက ေကာင္းတာပဲ၊ အနည္းဆုံးေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ လည္းဒီအေၾကာင္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အရမ္းစိုးရိမ္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။
သူစကား ေျပာၿပီးေနာက္တြင္ လွည့္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႕လက္ကို အေနာက္တြင္ ပို႔ထားၿပီး သူမက အိမ္ေတာ္အေရွ႕ကို ေရာက္လာတာကို လန္ဂ်င္းဇီ ေတြ႕လိုက္ၿပီး ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါသြားေတာ့မယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို ခ်ိဳၿမိန္သည့္ အၿပဳံးကိုေပးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္ကို” သူတို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေနမႈကို ၾကည့္ေနရင္း ရႈယုရွန္း ကသူမလက္သည္းေတြကို အသားထဲထိ စိုက္ဝင္ေနေအာင္ ဆုပ္လိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအိမ္ေတာ္ အတြင္းကို ေလွ်ာက္သြားၿပီးေနာက္ လန္ဂ်င္းဇီ က ရႈယုရွန္း ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၿပီးျပည့္စုံသည့္ လူႀကီးလူေကာင္းလို အနည္းငယ္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး လွည့္ကာ ကားထဲဝင္သြားလိုက္သည္။ အခုေတာ့ ရႈယုရွန္း ကပိုၿပီးေတာင္ ေဒါသထြက္သြားသည္။
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူမ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္နိုင္ေပမဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ ေအးစက္သည္။
ဘာေၾကာင့္လဲ? သူမက ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕သမီးမို႔လို႔လား? ဒါမွမဟုတ္ သူမက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုအနိုင္က်င့္တယ္လို႔ ထင္ေနလို႔လား?
ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ခ်ိန္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကို ရႈယုရွန္း နည္းနည္း မုန္းတီးလာခဲ့သည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကသူမနဲ႕ ေမာင္ေလးကို သူ႕ကေလးေတြလို႔ ဝန္ခံၿပီးသြားရင္ အေျခအေနက ေျပာင္းလဲသြားမလား?
တဖက္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္၊ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔က အေပၚကို တက္ၿပီးျဖစ္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ေမးလိုက္သည္။
“ရႈယုရွန္း ကမင္းကို အနိုင့္က်င့္ခဲ့လို႔လား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလွည့္လိုက္ၿပီး သူ႕ကို ၾကည့္လိုက္ကာ သူ႕မ်က္ခုံးက အနည္းငယ္ ၾကဳတ္ေနၿပီး သူ႕ဆီမွ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ အရွိန္အဝါေတြက ထြက္ေနတာကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“သူမက ငါ့ကို ဘယ္လိုလုပ္ အနိုင္က်င့္နိုင္မွာလဲ?” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူ႕ပါးစပ္ကို တင္းၾကပ္စြာ ေစ့ထားၿပီး သူမကို မယုံၾကည္ေပ။
ဒီအရာကို အခိုင္အမာနဲ႕ ယုံၾကည္ေနတယ္လို႔ ပုံေပၚေနသည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က မေပ်ာ္႐ႊင္တာကို ျမင္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပဲ ေျပာလိုက္သည္။
“အမ္? ကိုကိုခ်န္းမင္း နဲ႕ ဂ်င္းယြမ္ တို႔က စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာလား? ဖိုးဖိုးနဲ႕ အစ္ကိုအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ မပါလို႔မလား?”
“ငါလက္ေဆာင္ေတြ မလိုခ်င္ဘူး” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေျခာက္ေသြ႕စြာ ေျပာလိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ဘာသာ ျပန္ထိန္းလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၿပဳံးျပလိုက္ကာ “ကြၽန္ေတာ္ ေငြေတြရွိလာရင္ ဟြမ္ဟြမ့္ အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ေပးမယ္”
“ဒါေပမဲ့ ငါလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဆိုဖာတြင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္ ကဘာလိုခ်င္လို႔လဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ကႏူးညံ့စြာ ေမးလိုက္သည္။ အရွက္ကင္းစြာျဖင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကစာရင္းထုတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“အရမ္းလွတဲ့ အဝတ္ေတြရယ္၊ အိတ္ေတြရယ္၊ ဖိနပ္ရယ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ ေလွတစ္စီး၊ ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္…” ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က အာ႐ုံစိုက္ၿပီး နားေထာင္ေနကာ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ မွတ္သားလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသမ္းေဝလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ ငါအရမ္းအိပ္ခ်င္ေနၿပီ” ဟုန္ခ်န္းမင္း က႐ုတ္တရက္ ဆိုဖာကေန ဆင္းလိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ ဖိနပ္ေတြကို ကူညီၿပီးခြၽတ္ေပးလိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“မၾကာခင္ အိပ္ရာဝင္ေတာ့” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကႏွေးေကြးစြာ တုန႔္ျပန္လိုက္ၿပီး ထ,လိုက္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းကို ဦးတည္သြားလိုက္သည္။
သူတို႔က ႀကီးထြားလာၿပီး အရပ္ရွည္လာရင္း ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ေက်ာက ပိုပိုၿပီး ေသးသြယ္ကာ က်ိဳးပဲ့လြယ္ပုံေပၚေနသည္။ သူတို႔လုပ္ခ်င္သည့္ အရာကေတာ့ သူတို႔လက္ေတြကို သူမရဲ႕ခါးတြင္ ဖက္ထားဖို႔ျဖစ္သည္။
*****
ေအာက္ထပ္တြင္ ရႈယုရွန္း ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။
“သူက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူႀကီးလူေကာင္း တစ္ေယာက္ပဲ? ေနာက္ၿပီး အရမ္းလည္း ခန႔္ညားတယ္။ သူလည္း ခ်မ္းသာတယ္မလား?”
“သူ႕ကို လက္မလႊတ္နဲ႕ ရွန္းရွန္း”
“ငါတို႔ထဲမွာ ရွန္းရွန္း ကအလွဆုံးပဲ။ ေနာက္ၿပီး အရမ္းမိုက္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္လည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုေတာ့ သူမက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတာင္ ျဖစ္လာၿပီ….” ဒါက သူတို႔ထင္ထားတာ ျဖစ္သည္။
အေစာပိုင္းတုန္းက သူက သူမကို ဘယ္လို ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူတို႔အားလုံး ျမင္ခဲ့ၾကတယ္၊ အခုေတာ့ ဒါက သူတို႔က သူမကို သိသိသာသာႀကီး ေလွာင္ေျပာင္ေနတာ…..
ရႈယုရွန္း ရဲ႕မ်က္ႏွာက ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူမက ေဒါသထြက္သြားၿပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။
“ဒီကေန ထြက္သြား! နင္တို႔အားလုံး!”
“ရွန္းရွန္း ဘာလို႔ အရမ္းစိတ္ဆိုးေနတာလဲ? ငါတို႔က နင့္ကို အႀကံတခ်ိဳ႕ေပးေနတာေလ။ ငါတို႔စိတ္ထဲမွာ နင့္ကို အေကာင္းဆုံးပဲ ရွိေစခ်င္တာ… ဒီလိုမ်ိဳး အံ့ဩဖြယ္ေကာင္းတဲ့ လူကို မႀကိဳက္ဘူးလား?”
သူ႕ကို ႀကိဳက္ခဲ့လား? အင္း၊ သူ႕ကို ႀကိဳက္ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကို မရနိုင္ဘူး။ ရႈယုရွန္း ကအရင္ကထက္ပင္ ပိုဆိုးသြားပုံေပၚၿပီး ပိုၿပီးေတာင္ ေဒါသထြက္လာသည္။
“နင္တို႔ ထြက္မသြားဘူးလား? နင္တို႔ မသြားရင္ ငါအေစာင့္ကို ေခၚရလိမ့္မယ္”
“ေဟ့၊ နင့္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ? ငါတို႔ကို ဖိတ္ခဲ့တာ နင္ပဲမဟုတ္ဘူးလား? ဒီအဓိပၸါယ္က ဘာလဲ? နင္က မယားပါသမီးပဲ။ အခု မင္းက ဒီမိသားစုရဲ႕ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနၿပီလို႔ တကယ္ပဲ ထင္ေနတာလား?”
“ေကာင္းၿပီ၊ ေကာင္းၿပီ။ ၿပီးၿပီ ရပ္ေတာ့၊ သြားရေအာင္။ ရွန္းရွန္း ေနာက္တစ္ခါမွ အတူတူ ေတြ႕ၾကတာေပါ့” ထို႔ေနာက္ သူမ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထြက္သြားခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ရႈယုရွန္း ရဲ႕စိတ္ထဲတြင္ ရွက္႐ြံ႕မႈနဲ႕ ေဒါသေတြက ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္း မရွိေပ။ သူမရဲ႕ ဆင္းရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေလွ်ာ့ၿပီး အထက္တန္း မိန္းကေလးေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။
ရက္အနည္းငယ္ ၾကာၿပီးေနာက္ ေဇာင္ယုဟြမ္၊ လီဂ်င္းယြမ္ နဲ႕ ဟုန္ခ်န္းမင္း တို႔ကပုံမွန္အတိုင္းပင္ ေက်ာင္းကို သြားေနခဲ့သည္။ ရန္ဆန္း က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုမွီထားၿပီး ထူးဆန္းစြာ ေျပာလိုက္သည္။
“မင္းအတြက္ ဟာသတစ္ခု ရခဲ့တယ္”
“ဘာဟာသလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသံသယျဖစ္စြာ ေမးလိုက္သည္။
“မမလု ကသူမေမြးေန႕ကို ေလွေပၚမွာ လုပ္တယ္ဆိုတာ မွတ္မိလား? အဲ့ရႈယုရွန္း ကသြားခ်င္ေနၿပီး သူတို႔ကလည္း သူမကို တကယ္ႀကီး ေခၚသြားခဲ့တယ္။ သူမဘာသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အ႐ူးလုပ္ၿပီး သူတို႔က သူမကို ေလွေပၚကေန ပစ္ခ်လဳနီးပါး ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မင္းအေဖရဲ႕ ပုံရိပ္သာ ရွိမေနခဲ့ရင္ သူတို႔က လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ဒီအေၾကာင္းနဲ႕ သူမကို ေအးစက္စြာ ရယ္ေမာေနတုန္းပဲ။ ရႈယုရွန္း ကအိမ္ကေန ခနေလးေတာင္ ထြက္သြားခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ္”
ရန္ဆန္း ကရယ္ေမာလိုက္သည္။ ဒီခ်မ္းသာသည့္ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ ကေလးေတြ အားလုံးက ဖန္အိမ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔က အျပင္ဘက္က တျခားသူေတြနဲ႕ မတူေပ။ ဒီအခ်က္က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုက်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္ေမာေစခဲ့သည္။
“တကယ္ႀကီး?”
“ဟုတ္တယ္၊ ဒါကို လုရွဝမ္ ဆီကေန ၾကားခဲ့တာ။ သူ႕ညီမဆီကေန ၾကားခဲ့တာလို႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႕ကိုလည္း ရႈယုရွန္း ကဘယ္ေလာက္ေတာင္ နလပိန္းတုံးလဲဆိုတာကို ရွင္းျပခဲ့ေသးတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“သူမက လက္မထပ္ပဲ ေမြးဖြားလာခဲ့တာ၊ သူမက အေကာင္းဆုံးေတြ ရဖို႔လိုခ်င္မွာပဲ” ရန္ဆန္း ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“အေသအခ်ာပဲ!” ေဇာင္ယုဟြမ္ က ရန္ဆန္း နဲ႕စကားအနည္းငယ္ ထပ္ေျပာၿပီးမွ သူမရဲ႕စာစီကို အာ႐ုံျပန္စိုက္လိုက္သည္။
ဒါက ေကာင္းတယ္လို႔ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြးလိုက္သည္။ ပိုဆိုး႐ြားတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံေတြ ရႈယုရွန္း မွာမ်ားလာေလ သူမရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကို မေက်နပ္မႈ မ်ားေလျဖစ္သည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမသမီးကို အရမ္းခ်စ္ခ်င္မွ ခ်စ္လိမ့္မည္၊ ဒါေပမဲ့ သူမအတြက္ ပုံရိပ္ကလည္း အေရးပါသည္။
အခုေတာ့ သူမက မစၥေဇာင္အသစ္ ျဖစ္လာၿပီး မစၥေဇာင္အျဖစ္နဲ႕ ပုံမွန္လို ျပဳမူခ်င္လိမ့္မည္။ သူမခင္ပြန္းေရွ႕တြင္သာ အိမ္ေတာ္တြင္ နိမ့္က်စြာ ေနေပမဲ့ အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ရႈယုရွန္း တြင္ဆိုး႐ြားတဲ့ အေျခအေနေတြ ရလာတာနဲ႕ ရႈရန္ေဟြ႕ ကသူမပါးကို ရိုက္တာကထက္ ပိုဆိုးတာကို ခံစားရလိမ့္မည္။
ရႈရန္ေဟြ႕ ကထပ္ၿပီး သည္းမခံနိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီအေျခအေနေတြကို ေဇာင္ခ်ီ ကိုေျဖရွင္းေပးဖို႔ ေျပာလိမ့္မည္။ ေနာက္အခ်ိန္ေတြမွာ ဇာတ္လမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းေတြ အားလုံးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မေပ်ာ္႐ႊင္တာ မဟုတ္ေပ။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္း ျမည္သြားခ်ိန္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမရဲ႕ အဂၤလိပ္ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ကို ေဘးကို ပို႔လိုက္ၿပီး သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ေျပးသြားလိုက္သည္။
ေဇာင္အိမ္ေတာ္က ဘာေတြဆက္ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာကို သူမ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ သူမရဲ႕ ဇာတ္လိုက္နဲ႕ ဗီလိန္ကိုေတာ့ ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ လိုေသးတယ္!
အနာဂတ္မွာ သူတို႔က ခ်မ္းသာၿပီး နာမည္ေက်ာ္ၾကားလာရင္ သူမတစ္ဘဝလုံး သူတို႔လုပ္စာကိုပဲ ထိုင္စားေနၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနနိုင္လိမ့္မယ္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကပုံမွန္လိုပင္ ေအာက္ထပ္တြင္ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမအိတ္ကို ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုေပးလိုက္သည္။ သူတို႔က သူမအတြက္ သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို သယ္ေပးခ်င္ေနၾကတာကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည္။
ေက်ာပိုးအိတ္တာဝန္ကို ဘယ္သူမွ မရလိုက္ရင္ သူတို႔က အရမ္းကို စိတ္မသက္မသာ ခံစားၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမေက်ာပိုးအိတ္ကို သယ္ရမွာကို အရမ္းပ်င္းရိတာေၾကာင့္ သူတို႔ဆီကို ပစ္ေပးလိုက္တာျဖစ္သည္။
လူတစ္ေယာက္စီ တစ္ပတ္မွာ ၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ သယ္ဖို႔အခြင့္အရးေပးတာက အေတာ္ေလး မွ်တတယ္!
မၾကာခင္တြင္ ဒီေန႕တြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ ဖုန္းက ျမည္လာခဲ့သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမဖုန္းကို ထုတ္လိုက္ၿပီး သူမဆီကို ေပးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဖုန္းကို ကိုင္လိုက္ၿပီး တဖက္က တစ္ခါမွ မၾကားဖူးသည့္ အမ်ိဳးသမီး အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“ဟိုင္း၊ မိန္းကေလးေဇာင္ လား? ကြၽန္မက CEO ဒင္ ရဲ႕အတြင္းေရးမႉးပါ”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ ေတြးေတာလိုက္ၿပီး CEO ဒင္ ကဘယ္သူဆိုတာကို သိသြားသည္။ CEO ဒင္ က ဒင္႐ူ႐ြယ္ ရဲ႕အစ္မျဖစ္သည့္ သူမရဲ႕ အန္တီ ျဖစ္သည္။
သူမက လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕အေမျဖစ္ၿပီး လက္ရွိတြင္ ဒင္မိသားစု စီပြားေရးရဲ႕ သူေဌးျဖစ္သည္။ မူလပိုင္ရွင္က အရင္တုန္းက သူမနဲ႕ ဆက္သြယ္တာ ရွားပါတာေၾကာင့္ သူမအေၾကာင္းကို ေဇာင္ယုဟြမ္ အမ်ားႀကီး မမွတ္မိေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ – “ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ?”
“CEO ဒင္ရဲ႕ကားက Murphy အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ ေစာင့္ေနတယ္။ သူမက မိန္းကေလးေဇာင္နဲ႕ ညစာအတူ စားခ်င္ေနပါတယ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဖိတ္ၾကားခ်က္ကို လက္ခံလိုက္ၿပီး ဒီအေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ ထပ္ေတြးလိုက္သည္။ သူမက မူလပိုင္ရွင္နဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတာ္သည္။ ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္ၿပီး သူမ ကူးေျပာင္းလာကတည္းက လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႕ သူမအဖိုးကိုသာ ေတြ႕ဆုံခဲ့ရသည္။
“ဘာကိစၥလဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ကသူမ ဖုန္းခ်လိဳက္သည္ႏွင့္ ေမးလိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလည္း သူမကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။
“အန္တီက ငါနဲ႕အတူ ညစာစားခ်င္ေနတာ။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အရင္ဆုံး သင္တန္းကို မသြားရတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး သူမအိတ္ကို ယူလိုက္သည္။
“အရင္ဆုံး ေက်ာင္းေရွ႕ကို ေလွ်ာက္သြားရေအာင္” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေျပာလိုက္ၿပီး သူမလက္ကို ေရွာင္လိုက္သည္။
“အမ္၊ အိုေက” သူတို႔သုံးေယာက္က အျပင္ဘက္ကို အတူတူ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေက်ာင္းေပါက္ဝကို ေရာက္သြားၾကသည္။
အေစာပိုင္းက အတြင္းေရးမႉး ေျပာခဲ့သည့္ အနီေရာင္ BMW ကားကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ျမင္လိုက္သည္။ သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို ယူလိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က ခ်က္ခ်င္း ထြက္မသြားေသးပဲ ထိုေနရာတြင္ ရပ္ေနၾကကာ သူမကားထဲဝင္သြားတာကို ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ဒီကေလး ႏွစ္ေယာက္က မင္းေမြးစားထားတာလား?” သက္လတ္ပိုင္းရွိသည့္ အမ်ိဳးသမီးက ေမးလိုက္သည္။ သူမအသံက အနည္းငယ္ ၾကမ္းတမ္းေနၿပီး သူမက ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာ ရွင္းလင္းသည္။
“အင္း” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ကားထဲတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာစြာ ထိုင္လိုက္ကာ လွည့္လိုက္ၿပီး ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ၾကည့္လိုက္သည္။
အမ်ိဳးသမီးက ခရမ္းေရာင္ ဝတ္စုံအက်ပ္ကို ဝတ္ထားၿပီး စိန္လည္ဆြဲကို ဆြဲထားသည္။ ရွည္လ်ားၿပီး ထူထဲသည့္ ဆံပင္ေတြက သူမပုခုံးေပၚကို က်ေနခဲ့သည္။ သူမတြင္ ထူထဲသည့္ မိတ္ကပ္ရွိၿပီး အညိုေရာင္ မ်က္ေတာင္နဲ႕ နီရဲေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းရွိသည္။
ပိုမိုနီးကပ္စြာ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူမပုံစံက က်က္သေရရွိၿပီး လွပသည္။ သူမနဲ႕ ဒင္႐ူ႐ြယ္ ကအရမ္းႀကီး မတူေပ။
“အန္တီ” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအျပဳအမူေကာင္းသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေျပာလိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ တုန႔္ျပန္ခ်က္က အနည္းငယ္ ေအးစက္ေနသည္။ သူမက ျပန္တုန႔္ျပန္လိုက္သည္။
“အင္း၊ ငါတို႔ စားတဲ့အခ်ိန္မွ ဆက္ေျပာရေအာင္”
ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ သူမက ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ? ေဇာင္ယုဟြမ္ အႀကံနည္းနည္းရွိသည္။
13.06.2020 (Sat)
…………………..
<Unicode>
ရှုယုရှန်း ရဲ့ညှင်းပန်းနှိုက်စက်မှု
“ငါတို့လက်တွေနဲ့ မလုပ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခုတော့ သင်ကြားပေးနိုင်သေးတယ်” လန်ဂျင်းဇီ ကပြောလိုက်ရင်း ရှုယုရှန်း ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က ရှုယုရှန်း ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမအပြုံးက ရှုယုရှန်း ကိုကြက်သီးထသွားစေသည်။ ရှုယုရှန်း ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ကိုသာ တွေးတောလိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဟိုင်း လို့တောင် မပြောတော့ဘူးလား? သူက ဘယ္သူလဲ?” သူမသူငယ်ချင်းက သူလက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ ကိုသေဘာက်စြာ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှုယုရှန်း ကအနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသောကြောင့် လျင်မြန်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူက ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ဝမ်းကွဲပဲ!” ထို့နောက် သူမက အိမ်ထဲကို ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အခုတော့ လန်ဂျင်းဇီ ကအရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့သည်။
“မစ္စတာဇောင် ကအိမ်မှာ မရွိဘူးလား?” လန်ဂျင်းဇီ ကမေးလိုက်ပြီး သူမလုပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ ရှုယုရှန်း ကရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပဲ လှည့်လိုက်ကာ အပြုံးတစ်ပွင့်ကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။
“ဟိုင်း၊ အေဖက နောက်ရက်တွေလောက်အထိ နိုင်ငံခြားမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်”
လန်ဂျင်းဇီ ကသူမကို အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ တချို့အကြောင်းတွေကြောင့် ရှုယုရှန်း ကခြိမ်းခြောက်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ငွေဇွန်းနဲ့အတူ မွေးဖွားလာသူတိုင်းက ဒီလိုမျိုး ရန်လိုမှုတွေရှိနေတာက သဘာဝလားဆိုတာကို သူမဘာသာ မနာလိုစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
“မစ္စရှု က မိန်းကလေးရှု ကိုသင်ကြားမပေးခဲ့ဖူးလား?” လန်ဂျင်းဇီ ကယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ?” ရှုယုရှန်း မျက်နှာက လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူမ မပြောနိုင်ပေမဲ့ သူက သူမကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးနေတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။
“မစ္စဇောင် ကနောက်ထပ် လက်ထပ်ချင်တာက သူ့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ မစ္စဇောင် ရဲ့ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ခြင်းက ယုဟွမ် ကိုမပျော်မရွှင် ဖြစ်စေရင် ဒင် နဲ့ လန် တို့ရဲ့ကိစ္စဖြစ်လာပြီ။ မိန်းကလေးရှု မှာမောင်လေးရှိပြီး ယုဟွမ် မှာလည်း အစ်ကိုရှိတယ်။ ဒီအရာက ဆက်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ယုဟွမ် ကိုအနိုင်ကျင့်ရင်…”
ရှုယုရှန်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမပါးတွေက ရဲတြတ္လာကာ ရုတ်တရက် သူမနှလုံးက ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆန်စွာဖြင့် သူမက အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ထပ်ဖြစ်လာရင် မစ္စတာဇောင် ဆီကို အလည်လာပြီး ရှင်းပြချက်ကို တောင်းဆိုပြီး ပေးချေခိုင်းမယ်။ ဒီအိမ်မှာ မစ္စဇောင် အတြက္က အခန်းတစ်ခန်း ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးရှု အတွက်တော့ မလိုအပ္ဘူး။ ဒီအိမ်မှာရှိတဲ့ တကယ့်သမီးအစစ်က အရမ်းကို လုံလောက်နေပြီ”
အခုတော့ သူက သူမကို ပွင့်လင်းစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ရှုယုရှန်း ကသူမခြေထောက်တွေ တုန်ခါလာတာကို ခံစားရပြီး ဘာကိုမွ ပြန်တောင် မပြောရဲပေ။
ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့သမီးက ဒီလိုမျိုး ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ်လောက်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ လန်ဂျင်းဇီ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဒါက ကောင်းတာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဇောင်ယုဟွမ် လည်းဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်းစိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
သူစကား ပြောပြီးနောက်တွင် လှည့်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကို အနောက်တွင် ပို့ထားပြီး သူမက အိမ်တော်အရှေ့ကို ရောက်လာတာကို လန်ဂျင်းဇီ တွေ့လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါသွားတော့မယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို ချိုမြိန်သည့် အပြုံးကိုပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ္ကို” သူတို့ရဲ့ အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေမှုကို ကြည့်နေရင်း ရှုယုရှန်း ကသူမလက်သည်းတွေကို အသားထဲထိ စိုက်ဝင်နေအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကအိမ်တော် အတွင်းကို လျှောက်သွားပြီးနောက် လန်ဂျင်းဇီ က ရှုယုရှန်း ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို ပြီးပြည့်စုံသည့် လူကြီးလူကောင်းလို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကားထဲဝင်သွားလိုက်သည်။ အခုတော့ ရှုယုရှန်း ကပိုပြီးတောင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
လန်ဂျင်းဇီ ကသူမ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် ပြီးပြည့်စုံသည့် လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူမအတွက်တော့ အေးစက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲ? သူမက ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့သမီးမို့လို့လား? ဒါမှမဟုတ် သူမက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုအနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်နေလို့လား?
ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ချိန်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကို ရှုယုရှန်း နည်းနည်း မုန်းတီးလာခဲ့သည်။ ဇောင်ချီ ကသူမနဲ့ မောင်လေးကို သူ့ကလေးတွေလို့ ဝန်ခံပြီးသွားရင် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားမလား?
တဖက်တွင် ဇောင်ယုဟွမ်၊ လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့က အပေါ်ကို တက်ပြီးဖြစ်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း မေးလိုက်သည်။
“ရှုယုရှန်း ကမင်းကို အနိုင့်ကျင့်ခဲ့လို့လား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ့မျက်ခုံးက အနည်းငယ် ကြုတ်နေပြီး သူ့ဆီမှ ခြိမ်းခြောက်သည့် အရှိန်အဝါတွေက ထွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူမက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်နိုင်မှာလဲ?” ဟုန်ချန်းမင်း ကသူ့ပါးစပ်ကို တင်းကြပ်စွာ စေ့ထားပြီး သူမကို မယုံကြည်ပေ။
ဒီအရာကို အခိုင်အမာနဲ့ ယုံကြည်နေတယ်လို့ ပုံပေါ်နေသည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က မပျော်ရွှင်တာကို မြင်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပဲ ပြောလိုက်သည်။
“အမ်? ကိုကိုချန်းမင်း နဲ့ ဂျင်းယွမ် တို့က စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာလား? ဖိုးဖိုးနဲ့ အစ်ကိုအတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်အတွက် မပါလို့မလား?”
“ငါလက်ဆောင်တွေ မလိုချင်ဘူး” ဟုန်ချန်းမင်း ကခြောက်သွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် ကသူ့ဘာသာ ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုပြုံးပြလိုက်ကာ “ကျွန်တော် ငွေတွေရှိလာရင် ဟွမ်ဟွမ့် အတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးမယ်”
“ဒါပေမဲ့ ငါလိုချင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကဆိုဖာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ် ကဘာလိုချင်လို့လဲ?” လီဂျင်းယွမ် ကနူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ အရှက်ကင်းစွာဖြင့် ဇောင်ယုဟွမ် ကစာရင်းထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရမ်းလှတဲ့ အဝတ်တွေရယ်၊ အိတ်တွေရယ်၊ ဖိနပ်ရယ်၊ နှုတ်ခမ်းနီ၊ လှေတစ်စီး၊ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်…” ကောင်လေး နှစ်ယောက်က အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေကာ သူတို့စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသမ်းဝေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ ငါအရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ” ဟုန်ချန်းမင်း ကရုတ်တရက် ဆိုဖာကေန ဆင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ကူညီပြီးချွတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မကြာခင် အိပ်ရာဝင်တော့” ဇောင်ယုဟွမ် ကနှေးကွေးစွာ တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ထ,လိုက္ကာ ရေချိုးခန်းကို ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
သူတို့က ကြီးထွားလာပြီး အရပ်ရှည်လာရင်း ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ကျောက ပိုပိုပြီး သေးသွယ်ကာ ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံပေါ်နေသည်။ သူတို့လုပ်ချင်သည့် အရာကေတာ့ သူတို့လက်တွေကို သူမရဲ့ခါးတွင် ဖက်ထားဖို့ဖြစ်သည်။
*****
အောက်ထပ်တွင် ရှုယုရှန်း ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ပဲ? နောက်ပြီး အရမ်းလည်း ခန့်ညားတယ်။ သူလည်း ချမ်းသာတယ်မလား?”
“သူ့ကို လက်မလွှတ်နဲ့ ရှန်းရှန်း”
“ငါတို့ထဲမှာ ရှန်းရှန်း ကအလွဆုံးပဲ။ နောက်ပြီး အရမ်းမိုက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိတယ်။ နောက်ပြီး အခုတော့ သူမက ဇောင်အိမ်တော်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတောင် ဖြစ်လာပြီ….” ဒါက သူတို့ထင်ထားတာ ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းတုန်းက သူက သူမကို ဘယ္လို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူတို့အားလုံး မြင်ခဲ့ကြတယ်၊ အခုတော့ ဒါက သူတို့က သူမကို သိသိသာသာကြီး လှောင်ပြောင်နေတာ…..
ရှုယုရှန်း ရဲ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမက ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီကေန ထြက္သြား! နင်တို့အားလုံး!”
“ရှန်းရှန်း ဘာလို့ အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတာလဲ? ငါတို့က နင့်ကို အကြံတချို့ပေးနေတာလေ။ ငါတို့စိတ်ထဲမှာ နင့်ကို အကောင်းဆုံးပဲ ရှိစေချင်တာ… ဒီလိုမျိုး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူကို မကြိုက်ဘူးလား?”
သူ့ကို ကြိုက်ခဲ့လား? အင်း၊ သူ့ကို ကြိုက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မရနိုင်ဘူး။ ရှုယုရှန်း ကအရင်ကထက်ပင် ပိုဆိုးသွားပုံပေါ်ပြီး ပိုပြီးတောင် ဒေါသထွက်လာသည်။
“နင်တို့ ထွက်မသွားဘူးလား? နင်တို့ မသွားရင် ငါအစောင့်ကို ခေါ်ရလိမ့်မယ်”
“ဟေ့၊ နင့်ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ငါတို့ကို ဖိတ်ခဲ့တာ နင်ပဲမဟုတ်ဘူးလား? ဒီအဓိပ္ပါယ်က ဘာလဲ? နင်က မယားပါသမီးပဲ။ အခု မင်းက ဒီမိသားစုရဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား?”
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ပြီးပြီ ရပ်တော့၊ သွားရအောင်။ ရှန်းရှန်း နောက်တစ်ခါမှ အတူတူ တွေ့ကြတာပေါ့” ထို့နောက် သူမ သူငယ်ချင်းတွေက ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ရှုယုရှန်း ရဲ့စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ ဒေါသတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူမရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လက်လျှော့ပြီး အထက်တန်း မိန်းကလေးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဇောင်ယုဟွမ်၊ လီဂျင်းယွမ် နဲ့ ဟုန်ချန်းမင်း တို့ကပုံမှန်အတိုင်းပင် ကျောင်းကို သွားနေခဲ့သည်။ ရန်ဆန်း က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုမှီထားပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းအတွက် ဟာသတစ္ခု ရခဲ့တယ်”
“ဘာဟာသလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသံသယျဖစ္စြာ မေးလိုက်သည်။
“မမလု ကသူမမွေးနေ့ကို လှေပေါ်မှာ လုပ္တယ္ဆိုတာ မှတ်မိလား? အဲ့ရှုယုရှန်း ကသွားချင်နေပြီး သူတို့ကလည်း သူမကို တကယ်ကြီး ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူမဘာသာ အကြိမ်ကြိမ် အရူးလုပ်ပြီး သူတို့က သူမကို လှေပေါ်ကနေ ပစ်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းအဖေရဲ့ ပုံရိပ်သာ ရှိမနေခဲ့ရင် သူတို့က လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီအကြောင်းနဲ့ သူမကို အေးစက်စွာ ရယ်မောနေတုန်းပဲ။ ရှုယုရှန်း ကအိမ္ကေန ခနလေးတောင် ထွက်သွားချင်မှာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်”
ရန်ဆန်း ကရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် ကလေးတွေ အားလုံးက ဖန်အိမ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က အပြင်ဘက်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူပေ။ ဒီအခ်က္က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောစေခဲ့သည်။
“တကယ်ကြီး?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို လုရှဝမ် ဆီကေန ကြားခဲ့တာ။ သူ့ညီမဆီကနေ ကြားခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။ နောက်ပြီး သူ့ကိုလည်း ရှုယုရှန်း ကဘယ်လောက်တောင် နလပိန်းတုံးလဲဆိုတာကို ရှင်းပြခဲ့သေးတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူမက လက်မထပ်ပဲ မွေးဖွားလာခဲ့တာ၊ သူမက အကောင်းဆုံးတွေ ရဖို့လိုချင်မှာပဲ” ရန်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အေသအခ်ာပဲ!” ဇောင်ယုဟွမ် က ရန်ဆန်း နဲ့စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးမှ သူမရဲ့စာစီကို အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။
ဒါက ကောင်းတယ်လို့ ဇောင်ယုဟွမ် တွေးလိုက်သည်။ ပိုဆိုးရွားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှုယုရှန်း မှာများလာလေ သူမရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မကျေနပ်မှု များလေဖြစ်သည်။ ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမသမီးကို အရမ်းချစ်ချင်မှ ချစ်လိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမအတွက် ပုံရိပ်ကလည်း အရေးပါသည်။
အခုတော့ သူမက မစ္စဇောင်အသစ် ဖြစ်လာပြီး မစ္စဇောင်အဖြစ်နဲ့ ပုံမွန္လို ပြုမူချင်လိမ့်မည်။ သူမခင်ပွန်းရှေ့တွင်သာ အိမ်တော်တွင် နိမ့်ကျစွာ နေပေမဲ့ အပြင်ဘက်တွင်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရှုယုရှန်း တွင်ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတွေ ရလာတာနဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ ကသူမပါးကို ရိုက်တာကထက် ပိုဆိုးတာကို ခံစားရလိမ့်မည်။
ရှုရန်ဟွေ့ ကထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ အချိန်မှာ ဒီအခြေအနေတွေကို ဇောင်ချီ ကိုဖြေရှင်းပေးဖို့ ပြောလိမ့်မည်။ နောက်အချိန်တွေမှာ ဇာတ်လမ်းတွေ တော်တော်များများ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းတွေ အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မပျော်ရွှင်တာ မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းခေါင်းလောင်း မြည်သွားချိန်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမရဲ့ အင်္ဂလိပ် ပုံနှိပ်စာအုပ်ကို ဘေးကို ပို့လိုက်ပြီး သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အောက်ထပ်ကို ပြေးသွားလိုက်သည်။
ဇောင်အိမ်တော်က ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို သူမ ဂရုမစိုက်ပဲ သူမရဲ့ ဇာတ်လိုက်နဲ့ ဗီလိန်ကိုတော့ ပျိုးထောင်ဖို့ လိုသေးတယ်!
အနာဂတ်မှာ သူတို့က ချမ်းသာပြီး နာမည်ကျော်ကြားလာရင် သူမတစ္ဘဝလုံး သူတို့လုပ်စာကိုပဲ ထိုင်စားနေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်လိမ့်မယ်။
ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကပုံမှန်လိုပင် အောက်ထပ်တွင် စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမအိတ္ကို ဟုန်ချန်းမင်း ကိုပေးလိုက်သည်။ သူတို့က သူမအတွက် သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို သယ်ပေးချင်နေကြတာကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်။
ကျောပိုးအိတ်တာဝန်ကို ဘယ္သူမွ မရလိုက်ရင် သူတို့က အရမ်းကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမေက်ာပိုးအိတ္ကို သယ်ရမှာကို အရမ်းပျင်းရိတာကြောင့် သူတို့ဆီကို ပစ်ပေးလိုက်တာဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်စီ တစ်ပတ်မှာ ၂ ခါ ၃ ခါလောက် သယ်ဖို့အခွင့်အရးပေးတာက အတော်လေး မျှတတယ်!
မကြာခင်တွင် ဒီနေ့တွင် ကျောပိုးအိတ်ကို ပေးလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းက မြည်လာခဲ့သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူမဆီကို ပေးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး တဖက္က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် အမျိုးသမီး အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟိုင်း၊ မိန်းကလေးဇောင် လား? ကျွန်မက CEO ဒင် ရဲ့အတွင်းရေးမှူးပါ”
ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအကြောင်းကို အချိန်အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး CEO ဒင် ကဘယ္သူဆိုတာကို သိသွားသည်။ CEO ဒင် က ဒင်ရူရွယ် ရဲ့အစ်မဖြစ်သည့် သူမရဲ့ အန္တီ ဖြစ်သည်။
သူမက လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့အမေဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ဒင်မိသားစု စီပွားရေးရဲ့ သူဌေးဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်က အရင်တုန်းက သူမနဲ့ ဆက္သြယ္တာ ရှားပါတာကြောင့် သူမအကြောင်းကို ဇောင်ယုဟွမ် အများကြီး မမှတ်မိပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် – “ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?”
“CEO ဒင်ရဲ့ကားက Murphy အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတယ်။ သူမက မိန်းကလေးဇောင်နဲ့ ညစာအတူ စားချင်နေပါတယ်”
ဇောင်ယုဟွမ် ကဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဒီအကြောင်းကို အနည်းငယ် ထပ်တွေးလိုက်သည်။ သူမက မူလပိုင်ရှင်နဲ့ ဆွေမျိုးတော်သည်။ ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး သူမ ကူးပြောင်းလာကတည်းက လန်ဂျင်းဇီ နဲ့ သူမအဖိုးကိုသာ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ?” လီဂျင်းယွမ် ကသူမ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် မေးလိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကလည်း သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အန္တီက ငါနဲ့အတူ ညစာစားချင်နေတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး သင်တန်းကို မသြားရတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး သူမအိတ္ကို ယူလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ကျောင်းရှေ့ကို လျှောက်သွားရအောင်” ဟုန်ချန်းမင်း ကပြောလိုက်ပြီး သူမလက္ကို ရှောင်လိုက်သည်။
“အမ်၊ အိုကေ” သူတို့သုံးယောက်က အပြင်ဘက်ကို အတူတူ လျှောက်သွားပြီး ကျောင်းပေါက်ဝကို ရောက်သွားကြသည်။
အစောပိုင်းက အတွင်းရေးမှူး ပြောခဲ့သည့် အနီရောင် BMW ကားကို ဇောင်ယုဟွမ် မြင်လိုက်သည်။ သူမေက်ာပိုးအိတ္ကို ယူလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြကာ သူမကားထဲဝင်သွားတာကို ကြည့်နေကြသည်။
“ဒီကေလး နှစ်ယောက်က မင်းမွေးစားထားတာလား?” သက်လတ်ပိုင်းရှိသည့် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။ သူမအသံက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေပြီး သူမက ဆေးလိပ်သောက်တယ်ဆိုတာ ရှင်းလင်းသည်။
“အင်း” ဇောင်ယုဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကားထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာစွာ ထိုင်လိုက်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက ခရမ်းရောင် ဝတ္စုံအက်ပ္ကို ဝတ်ထားပြီး စိန်လည်ဆွဲကို ဆွဲထားသည်။ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသည့် ဆံပင်တွေက သူမပုခုံးပေါ်ကို ကျနေခဲ့သည်။ သူမတွင် ထူထဲသည့် မိတ်ကပ်ရှိပြီး အညိုရောင် မျက်တောင်နဲ့ နီရဲနေသည့် နှုတ်ခမ်းရှိသည်။
ပိုမိုနီးကပ္စြာ ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမပုံစံက ကျက်သရေရှိပြီး လှပသည်။ သူမနဲ့ ဒင်ရူရွယ် ကအရမ်းကြီး မတူပေ။
“အန္တီ” ဇောင်ယုဟွမ် ကအပြုအမူကောင်းသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ တုန့်ပြန်ချက်က အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ သူမက ပြန်တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
“အင်း၊ ငါတို့ စားတဲ့အချိန်မှ ဆက်ပြောရအောင်”
ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူမက ဘာပြောချင်လို့လဲ? ဇောင်ယုဟွမ် အကြံနည်းနည်းရှိသည်။
13.06.2020 (Sat)
…………………..
[text_hash] => d8484045
)