Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ေဇာင္ခ်ီ အတြက္မိုင္း
“အစ္ကို?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး ဆိုဖာေျပာတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ သူမအသံက ငယ္႐ြယ္သည့္ မိန္းကေလး ပိုင္ဆိုင္သည့္ ၾကည္လင္သည့္ အသံရွိသည္။
သူမအေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနသည့္ ရႈယုရွန္း ကခ်က္ခ်င္းပင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ထိုင္လိုက္ၿပီး လက္ထဲက ဖုန္းကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္း သူမဆီကေန လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို တကယ္ပဲ လိုခ်င္ေနခဲ့သည္။ တဖက္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“အင္း၊ ဘာလဲ?”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕စီးပြားေရးဆန္သည့္ အသံတြင္ မင္း-ေျပာ-စရာ-မရွိ-ရင္- ငါ့-ကို- မႏွောင့္ယွက္-နဲ႕ ဆိုသည့္ အသံေၾကာင့္ ဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“ရႈယုရွန္း” သူမနာမည္ကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ရႈယုရွန္း ကေပါက္ကြဲသြားသလို ျဖစ္သြားသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဘာေတြးေနတာလဲ? လန္ဂ်င္းဇီ ကိုအတင္းအဖ်င္း ေျပာခ်င္ေနတာလား? မင္းက ကေလးပဲ? မင္းအသက္အ႐ြယ္နဲ႕ အတင္းေျပာတာလား?
ထို႔ေနာက္ ရႈယုရွန္း ကသူမဘာသာ ေတြးလိုက္ၿပီး အံႀကိတ္လိုက္ကာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕အသက္အ႐ြယ္က ကေလးပဲ ရွိေသးသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ရႈယုရွန္း ကိုျဖည္းညွင္းစြာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး တျခားအရာေတြ ေျပာလိုက္ရင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူမကို ရိုက္ႏွက္လိမ့္မည္။
“ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕သူမသမီးက မင္းကို ထပ္ၿပီးအနိုင္က်င့္ျပန္ၿပီလား?”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကို ၿမိဳခ်လိဳက္ၿပီး “အင္း” ဆိုၿပီး ျပန္တုန႔္ျပန္လိုက္သည္။
ထို”အင္း”က အသံနိမ့္ေလး ျဖစ္ေပမဲ့ ငယ္႐ြယ္သည့္ မိန္းကေလးရဲ႕ အသံလည္းျဖစ္ၿပီး ဖုန္းကို ျဖတ္ၿပီး ၾကားရတာေၾကာင့္ အသံတိုးကာ အားနည္းတာေၾကာင့္ သူမက မွားယြင္းခဲ့ၿပီး ခံစားခ်က္ေတြမ်ားေနသည့္ အသံျဖစ္ေနသည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကခ်က္ခ်င္းပင္ သူမကို ေျပာလိုက္သည္။
“အခုခ်က္ခ်င္း အတြင္းေရးမႉးခ်န္း ကိုပို႔လိုက္မယ္” ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕စိတ္က ေျပာင္းသြားသည္။
“ေမ့လိုက္၊ ငါ့ဘာသာ လာခဲ့မယ္။ ေဇာင္ခ်ီ အိမ္မွာရွိရင္ ပိုေကာင္းတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာလိုက္သည္။
“ဟင့္အင္း၊ အဲ့လို လုပ္ဖို႔မလိုပါဘူး၊ အစ္ကို…” တဖက္တြင္ေတာ့ ရႈယုရွန္း ကတင္းမာေနသည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကိုအေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားၿပီး သူ႕ကို ျမင္ခ်င္ေပမဲ့ ဒီအေျခအေနေအာက္တြင္ သူ႕ကို မေတြ႕ခ်င္ေပ။
“ေဇာင္ယုဟြမ္….” ရႈယုရွန္း ကအားနည္းသည့္ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၿပီး အေပၚတက္ဖို႔ ဦးတည္လိုက္သည္။ ဒီလိုမ်ိဳး သူမ လုပ္ရမယ္။
ရႈယုရွန္း က ေဇာင္ခ်ီ မရွိတဲ့အခ်ိန္တိုင္း အရာအားလုံးကို လုပ္နိုင္ၿပီး ဆက္ေတြးေနမွာကို သူမ မလိုခ်င္ေပ။ ဒါေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ က လန္ဂ်င္းဇီ ကိုဖုန္းေခၚရသည့္ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ရႈယုရွန္း ကိုၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔ မဟုတ္ပဲ ကိတ္ကို မြန္းမံခ်င္တာသာ ျဖစ္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတတိယထပ္ကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ေလွကားလက္ရမ္းကို မွီလိုက္ၿပီး လန္ဂ်င္းဇီ ကိုအသံနိမ့္ေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“တကယ္၊ အစ္ကို၊ ဒီေနရာကို လာဖို႔မလိုဘူး။ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕သူမသမီးက ဒီေန႕လုပ္တာကို အစ္ကို တားနိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ဒါက ယာယီပဲ။ လူေတြက ေငြအမ်ားအျပားကို ေတြ႕မွ သူတို႔ဘဝကို စြန႔္လႊတ္လိမ့္မယ္။ ငါရွိေနသမွ် ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕သူမသမီးရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးအရိုးစူးေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္တာ”
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူမဆီက ဒီစကားေတြ ၾကားရဖို႔ မထင္ထားေပ။ ေနာက္ၿပီး သူမမွန္တယ္။ သူမကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံဖို႔ သြားရင္ေတာင္ ဒါက ေရရွည္ေျဖရွင္းခ်က္ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ၿပီး သူ႕အေျခအေနနဲ႕ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕ ရႈယုရွန္း တို႔လုပ္ေနတာကို ရပ္တန႔္ဖို႔ကို သူတကယ္ပဲ လုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူက ဒင္ကို ကိုယ္စားျပဳတာ မဟုတ္ပဲ လန္ ကိုသာ ကိုယ္စားျပဳသည္။
“ဒါဆို မင္းအႀကံက….”
“ငါက အႏွေးအျမန္ ကိုယ့္ဘာသာ အားကိုးရေတာ့မယ္။ ငါလြတ္လပ္မႈ မရခင္မွာ အရင္ဆုံး ေဇာင္ခ်ီ အတြက္ မိုင္းတစ္ခု လိုခ်င္တယ္”
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕နာမည္နဲ႕ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ေဇာင္ခ်ီ ကိုလုပ္ခ်င္တာေတြကို မအံ့ဩေပ၊ “မင္းဘာေတြးထားလဲ?” သူမအစီစဥ္မွာ အေပါက္ေတြ ရွိေနရင္ သူက ကူညီၿပီး ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ လုပ္ထားခဲ့သည္။
“ေဇာင္ခ်ီ ကတျခားသူေတြရဲ႕ ကံတရားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရတာကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေပမဲ့ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕သူမသမီး ကိုအခ်ိန္တိုေလးနဲ႕ စြန႔္ပစ္နိုင္တဲ့ စစ္တုရင္ အ႐ုပ္ေလးလို သူက ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မေတြးခဲ့ဘူး”
“ေနာက္ၿပီး ရႈရန္ေဟြ႕ ကငါ့မိဘေတြရဲ႕ လက္ထပ္ပြဲမွာ တတိယလူပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ေဇာင္ခ်ီ ကိုစိတ္ႏွလုံး တစ္ခုလုံးနဲ႕ အရာအားလုံးကို လုပ္ေပးခဲ့ၿပီး သူမမွာ ဆုံးရႈံးစရာ အမ်ားႀကီး မရွိဘူး”
“ဒါေပမဲ့ ကိစၥေတြက ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ။ အခုေတာ့ သူမက ေခါင္းစဥ္နည္းနည္းေလး ေျပာင္းသြားၿပီး သူမစိတ္ထဲမွာ သံသယဝင္ေနခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕ သူမသမီးက ေဇာင္ခ်ီ ဆီကေန စြန႔္ပစ္ခံရတယ္လို႔ ခံစားမိၿပီး သူမက လုပ္ရပ္တခ်ိဳ႕ကို လုပ္လာလိမ့္မယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကႏူးညံ့စြာနဲ႕ ႏွေးေကြးစြာ ေျပာလိုက္သည္။
မသိသည့္ သူဆိုရင္ သူမက တဖက္မွ စကားေျပာတာကို နားေထာင္ေနတယ္လို႔သာ ထင္ၾကလိမ့္မည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခနေလာက္ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ဆက္ေျပာလိုက္သည္။
“ရႈရန္ေဟြ႕ က ေဇာင္ခ်ီ အတြက္အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး သည္းခံလာၿပီး သူ႕ရဲ႕ တရားဝင္ ဇနီးျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါကို သူမ မေျပာေပမဲ့ သူမရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈမွာ ဂုဏ္ယူေနလိမ့္မယ္။ သူမ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြက ဒီလိုမ်ိဳး ေပ်ာက္ကြယ္သြားနိုင္တာကို နားလည္သြားရင္ သူမ ႐ူးသြပ္သြားလိမ့္မယ္။ သူမက အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္နိုင္တဲ့ တစ္ခုေလာက္ ရွာေဖြၿပီး ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕ဘဏ္စာအုပ္ ေနာက္ကို လိုက္သြားလိမ့္မယ္”
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူမရဲ႕ ရွည္လ်ားလွသည့္ စကားေတြကို နားေထာင္ၿပီး စိတ္မရွည္သည့္ အမူအရာ တစ္ခုကိုမွ မျပသေပ။ ဒီအခ်ိန္တြင္ သူ႕ဝမ္းကြဲက ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကေန စြမ္းရည္အထိ အရာအားလုံး ေျပာင္းလဲသြားတာကို သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ဒီကိစၥအားလုံးရဲ႕ အေကာင္းဆုံး အပိုင္းေတြကို ေသခ်ာထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ၿပီး သူမမ်က္လုံးထဲမွာ လက္စားေခ်ျခင္းနဲ႕ မုန္းတီးျခင္းေတြ ကိုမျပသေပ။
သူမကိုယ္တိုင္အတြက္ အနာဂတ္ပိုေကာင္းဖို႔ အတြက္ အစီစဥ္ေတြ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ သူမ သတိရတုန္းပင္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကဘာသိဘာသာ ေျပာလိုက္သည္။
“သူမက သူမသားကို တရားဝင္ျဖစ္လာဖို႔ ေဇာင္ခ်ီ ကိုအရင္ဆုံး လုပ္ေပးေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒီအခြင့္အေရးရတာနဲ႕ ေဇာင္ခ်ီ ကိုလုပ္ခိုင္းတယ္။ အဲ့ေနာက္မွာ သူမသားက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အေမြခံတရားဝင္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကရယ္လိုက္သည္။
သူမရဲ႕ ရယ္သံက တဖက္က ဖုန္းဆီကေန လန္ဂ်င္းဇီ ရဲ႕နားထဲကို ေရာက္သြားၿပီး သူ႕နားစည္ကို ႏူးညံ့စြာ ထိခတ္သြားသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ – “ဟုတ္တယ္၊ သူတို႔စိတ္ထဲရွိတဲ့ အရာေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ေပးထားဖို႔ ငါနိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားမယ္။ ငါနိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားတာနဲ႕ သူတို႔က အရာအားလုံးကို ဂ႐ုစိုက္ခ်င္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ငါဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမယ္ဆိုတာ မသိဘူး”
လန္ဂ်င္းဇီ ကဖုန္းကို တင္းၾကပ္စြာ ကိုင္ထားၿပီး သူ႕႐ုံးခန္းထဲကို ေလွ်ာက္ဝင္သြားၿပီး ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။
“သူတို႔က ဒီလိုလုပ္ဖို႔ သတၱိရွိမယ္လို႔ ထင္လား?”
“သူမက ဒါကို ေစာင့္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ရွိၿပီ။ အခုေတာ့ သူမက ေနာက္ဆုံးမွာ မစၥေဇာင္ ျဖစ္လာၿပီး သူမအဆင့္က တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာတယ္။ အရင္က ႏွစ္ ၂၀ အတြက္ ျပန္ရယူနိုင္ဖို႔အတြက္ သူမ သတၱိေတြက ပိုပိုေကာင္းလာလိမ့္မယ္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကလုပ္ေနသမွ် ရႈယုရွန္း လည္းဒီလိုမ်ိဳး လုပ္မွာပဲ” ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာလိုက္သည္။
ေလာဘႀကီးတဲ့အတြက္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ၿပီး သူလက္ထပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ လက္မလႊတ္ခဲ့ဘူး။ သူမက ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေနာက္ကြယ္ကေနေတာင္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ဒါကို လက္မလႊတ္နိုင္ခဲ့ဘူး။
သူမေၾကာင့္ ေဒါသနဲ႕ သူ႕ဇနီးက ေအာ္ဟစ္၊ ရိုက္ႏွက္ၿပီး သူမက လက္မလႊတ္ေသးတာေၾကာင့္ သူ႕ဇနီးက ေဒါသေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလာဘေၾကာင့္ ေဇာင္ဘုရင္ကို လက္မလႊတ္ခဲ့ေပ။
“အခု မင္းဘာေျပာဖို႔ လုပ္ေနလဲဆိုတာကို ငါနားလည္ၿပီ” လန္ဂ်င္းဇီ ကေျပာလိုက္သည္။
“ဒါဆို ဘယ္လိုဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ အဓိကအခ်က္ကို ငါေျပာဖို႔ လိုအပ္ေသးလား?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေမးလိုက္သည္။
လန္ဂ်င္းဇီ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ရပ္တန႔္သြားသည္။ ဒါက အရင္ကဆိုရင္ သူလုပ္နိုင္တာ ျဖစ္နိုင္ေပမဲ့ အခုေတာ့….. လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕စားပြဲက ေဘာပင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူက အသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“မလိုအပ္ဘူး။ ဒါကို ဂ႐ုစိုက္မဲ့ လူေတြရွိတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကခ်က္ခ်င္းပင္ သူမလက္ထဲက ဖုန္းကို တျခားဘက္ကို ေ႐ြ႕လိုက္ၿပီး သူမရဲ႕ ပုံမွန္ ၾကားနိုင္ေလာက္သည့္ အသံေလးျဖင့္သာ ေမးလိုက္သည္။
“ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ?”
“မင္းေငြေတြကို သိမ္းထား” လန္ဂ်င္းဇီ ကေျပာလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလွ်ာကို စုတ္လိုက္သည္။
“ဒါဆို အစ္ကို႔ကို ဘယ္လို ျပန္ေပးရမလဲ?” လန္ဂ်င္းဇီ ကအခ်ိန္ခနေလာက္ ရပ္တန႔္သြားသည္။ သူက လက္ေဆာင္ေတြ ရတာက ရွားပါးၿပီး လက္ေဆာင္ေတာင္းတာတြင္ အေတြ႕အႀကဳံ နည္းနည္းေလးေတာင္ မရွိေပ။ ဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္အနည္းငယ္ ေတြးလိုက္ၿပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါ့ေဘာပင္က မွင္ကုန္သြားၿပီ”
“အိုေက! မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ အစ္ကို႔အတြက္ ဝယ္လာေပးမယ္!” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကပိုၿပီးေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ေမးလိုက္သည္။
“အစ္ကို ဘယ္အခ်ိန္အားလဲ?”
“ဟမ္?”
“ယြဲ႕လန္ အိမ္ေတာ္မွာ ဖိုးဖိုးနဲ႕အတူ ညစာစားခ်င္လို႔၊ ေနာက္ၿပီး ငါနဲ႕အတူ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကိုလည္း ေခၚလာခဲ့မယ္။ သူတို႔လည္း ဖိုးဖိုးနဲ႕ ေတြ႕သင့္တယ္ေလ”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္တြင္ ေနထိုင္မႈကို တည္ေဆာက္လိုသည္။ သူတို႔ကို တကယ့္ကို တကယ့္ကို အတူတူ ခ်ည္ႏွောင္ထားၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲျခားလို႔ မရေစခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ကို သူမ မိသားစုနဲ႕ မိတ္မဆက္ေပးရမွာလဲ? လန္ဂ်င္းဇီ ကတဖက္တြင္ ရပ္တန႔္သြားၿပီး သူ႕ျပကၡဒိန္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။
“လာမဲ့ တနဂၤေႏြဆိုရင္ေကာ?”
“အင္း၊ အဆင္ေျပတယ္!”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႕ “ဂ႐ုစိုက္” ဖို႔စတာေတြကို ေျပာၿပီးေနာက္ ဖုန္းခ်လိဳက္သည္။ လူတိုင္းက ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ စကားေတြကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲဆိုတာ သိၾကသည္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ကုန္က်သြားတာက တံေတြးေလာက္ပဲ။
ဖုန္းခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလွည့္လိုက္ၿပီး အထဲကို ေလွ်ာက္ဝင္သြားလိုက္သည္။ ေအာက္ထပ္တြင္ ရႈယုရွန္း က လန္ဂ်င္းဇီ လာမလားဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပစြာနဲ႕ ေတြးေတာေနခဲ့သည္။
အရင္တုန္းက ေဇာင္ယုဟြမ္ အစ္ကိုနဲ႕ အဖိုးက သူမရဲ႕ ကိစၥေတြထဲကို ဘယ္တုန္းကမွ မပါဝင္ခဲ့ဘူးလား…? ထို႔ေနာက္ ရႈယုရွန္း ကသူမအေမေျပာခဲ့တဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕အေနာက္မွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ၫႊန္ျပေနတယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြကို ျပန္ေတြးေတာလိုက္ၿပီး… ဘယ္သူ ျဖစ္နိုင္လဲ?
ရႈယုရွန္း ကသူမဆံပင္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္ေပမဲ့ ဒါကို မေတြးနိုင္ေသးေပ။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကအိမ္ကို ျပန္လာၿပီး သူမသမီးရဲ႕ ျဖဴေဖြးေနသည့္ ပုံစံကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္ယြမ္ တို႔နဲ႕အတူ ယြဲ႕လန္ အိမ္ေတာ္မွာ ညစာစားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါတို႔ အဖိုးကို ေတြ႕ဖို႔လား?” အရင္းဆုံး ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕ပါးစပ္ကေန ထြက္လာၿပီး ဒီစကားလုံးက မေျပာတက္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူနဲ႕ ေတြ႕ဖို႔က တကယ္ အဆင္ေျပလို႔လား?” လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ေစ့ထားၿပီး တြန႔္ဆုတ္ေနပုံ ေပၚေနသည္။
သူမကို ဘာျပႆနာမွ မျဖစ္ေစခ်င္ေပ။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ကုန္ဆုံးသြားခ်ိန္တြင္ ေဇာင္အိမ္ေတာ္နဲ႕ ဒင္အိမ္ေတာ္ေတြက ဘယ္လိုမိသားစု ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အေတာ္ေလး သိေနၾကသည္။ ပုံမွန္ဆို သူတို႔လည္း ဒါကို နားလည္သည္…. ဒီပုံစံမ်ိဳး မိသားစုကို သူတို႔က မႀကိဳဆိုၾကေပ။
“အင္း၊ ေသခ်ာေပါက္ ငါတို႔ လုပ္နိုင္တယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကလွည့္လိုက္ၿပီး သူတို႔ကို ၾကည့္လိုက္သည္။
“မင္းတို႔ စိုးရိမ္ေနတာလား?”
“မဟုတ္ဘူး” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကခ်က္ခ်င္း ေျပာလိုက္သည္။ လီဂ်င္းယြမ္ ကလည္း သူ႕အေနာက္ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း၊ ဟုတ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မမကို ဒုကၡေပးမိမွာကို စိုးရိမ္တာ”
ဟုန္ခ်န္းမင္း – “……..”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၿပဳံးၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ “ဒီေနရာမွာ ငါမေျဖရွင္းနိုင္တဲ့ ျပႆနာမရွိဘူး၊ မဟုတ္ရင္….”
“မဟုတ္ရင္?” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေမးလိုက္သည္။
“မဟုတ္ရင္ မင္းတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က တစ္ေန႕မွာ မေတာ္တဆ ျဖစ္လာရင္ ဒါက ႀကီးႀကီးမားမား ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္”
ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားၾကၿပီး တျခားဘာကိုမွ မေျပာေပ။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး အထူးသျဖင့္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကမတူညီသည့္ အတိုင္းအတာျဖင့္ ရွက္သြားၾကသည္။ သူတို႔လက္ေတြကို ေဘာလုံးလိုမ်ိဳး တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္လိုက္ၾကသည္။
“အိုေက၊ သြားရေအာင္! ေက်ာင္းသြားဖို႔ အခ်ိန္ပဲ!”
“အင္း”
*****
ရႈယုရွန္း က လန္ဂ်င္းဇီ ကသူတို႔ အိမ္ကိုလာမွာကို စိုးရိမ္တာေၾကာင့္ သူမတြင္ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပဲ ေန႕တိုင္း သူမကိုယ္သူမ ေရွာင္ရွားရန္သာ ႀကိဳးပမ္းေနခဲ့သည္။ တစ္ပတ္လုံး လုပ္ၿပီးသြားခ်ိန္တြင္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ လန္ဂ်င္းဇီ ကိုမေတြ႕ရတာေၾကာင့္ လက္ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။
“ဘယ္လိုငရဲလဲ? တစ္ပတ္လုံး လန္ဂ်င္းဇီ ကမလာရတာလဲ!” ရႈယုရွန္း ကအံႀကိတ္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုအရင္ကထက္ပင္ မုန္းတီးသြားေလသည္။
ထို႔ေနာက္ တနဂၤႏြေကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူတို႔ သင္ခန္းစြာနဲ႕ ဓားသိုင္းသင္တန္း ၿပီးသြားၿပီးေနာက္ သူတို႔သုံးေယာက္က အဝတ္အစားလဲၿပီး ယြဲ႕လန္ အိမ္ေတာ္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဒီအခ်ိန္တြင္လည္း သူမနဲ႕အတူ လက္ေဆာင္ေတြ ယူလာခဲ့သည္။
သူမအဖိုးအတြက္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြနဲ႕ လန္ဂ်င္းဇီ အတြက္ မွင္ရည္ေတြကို ဝယ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔ ယြဲ႕လန္ အိမ္ေတာ္ အျပင္ကို ေရာက္ခ်ိန္တြင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူတို႔ကို ကားထဲတြင္ ေစာင့္ေနတာကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။
“အစ္ကို!” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို လက္ျပၿပီး ေခၚလိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ကားတံခါးကို ပိတ္လိုက္ၿပီး သူတို႔ဆီကို ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
သူ႕မ်က္လုံးေတြက ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို တစ္ကိုယ္လုံးကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ သူ႕ကို ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ကားထဲဝင္၊ မင္းတို႔ကို ေခၚသြားေပးမယ္” လန္ဂ်င္းဇီ ကသူတို႔ကို ၾကည့္ေနတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္ကာ ကားတံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။
ပုံမွန္အတိုင္းပင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကယာဥ္ေမာင္းေဘးက ခရီးသည္ခုံတြင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို အေနာက္တြင္ ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။ သူမ အေနာက္တြင္ ထိုင္လိုက္ရင္ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူတို႔ရဲ႕ ယာဥ္ေမာင္းျဖစ္လာလိမ့္မည္။
ကားက ဒင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကကားအျပင္ကို ထြက္လိုက္ၿပီး သူမအဖိုးကို ဖက္လိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္ ကအရပ္ပိုရွည္လာတယ္” အဖိုးဒင္ ကေျပာလိုက္ၿပီး သူမေခါင္းကို ပြတ္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း၊ အရင္တုန္းက သမီးအရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ အစားေတြ အမ်ားႀကီးလည္း စားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီး အရပ္ပိုရွည္လာတာ”
“ေက်ာင္းမွာေကာ အဆင္ေျပလား?” အဖိုးဒင္ ကေမးလိုက္သည္။ အရင္တုန္းက သူ႕သမီးရဲ႕ ေက်ာင္းကိစၥကို ဘယ္တုန္းကမွ ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ပဲ သူ႕ေျမးမေလးကိုလည္း တစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့သည္။
မၾကာေသးခင္ကမွ တခ်ိဳ႕စီနီယာေတြဆီမွ ငယ္႐ြယ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြကို ဂ႐ုစိုက္ရမဲ့အေၾကာင္းကို ေလ့လာခဲ့ရသည္။
“အဆင္ေျပပါတယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ရင္း ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို လက္ျပလိုက္သည္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ခ်က္ခ်င္းပင္ သူမဆီကို ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႕ အဖိုးဒင္က ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို အေပၚေအာက္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေကာင္းတယ္! မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္! ႐ူ႐ြယ္ သာေဘးမွာ ရွိေနေသးရင္ သူမသားအရင္းလို မင္းတို႔ ခ်စ္လိမ့္မယ္….” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလက္နဲ႕ သူ႕လက္ေမာင္းကို ခ်ိတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အထဲသြားရေအာင္ ဖိုးဖိုး။ သမီး အရမ္းဗိုက္ဆာေနၿပီ!” ဒီလိုမ်ိဳး အခ်ိန္က အဖိုးဒင္အတြက္ ရွားပါးသည္။ သူ႕ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ အသြင္အျပင္ကို တိုးျမႇင့္လိုက္ၿပီး သူ႕ေျမးမေလးရဲ႕ လက္ကို ကိုင္လိုက္ကာ ႏူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“ေကာင္းၿပီ၊ ေကာင္းၿပီ၊ ညစာစားရေအာင္” လန္ဂ်င္းဇီ ကသူတို႔ရဲ႕ အေနာက္ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကေန တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္လိုက္ခဲ့သည္။
*****
ညစာစားပြဲတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္သည္။
“ခနေလး” ေနာက္ဆုံး အႀကိမ္က ေတြ႕ႀကဳံၿပီးသား ျဖစ္လို႔ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမလက္ေဆာင္ေတြကို ထုတ္ဖို႔ဆိုတာကို အဖိုးဒင္ သိလိုက္သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူက စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ဆိုင္းလိုက္သည္။
ဒါက ဘာျဖစ္နိုင္လဲ?
လန္ဂ်င္းဇီ ကသူဘာရမလဲဆိုတာ သိၿပီးသားျဖစ္ၿပီးေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုမၾကည့္ပဲ မေနနိုင္ခဲ့ေပ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမအိတ္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ခြက္ အစုံလိုက္နဲ႕ မွင္ကို ထုတ္လိုက္သည္။
“ခနေလး၊ နည္နည္းေလာက္” ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ၿပီး ထုတ္ေဝ စုေဆာင္းသူေတြရဲ႕ ရွားပါးသည့္ ေက်ာက္စိမ္း အဆင္တန္ဆာနဲ႕အတူ တြဲထားသည့္ Tea Classics ကိုထုတ္လိုက္သည္။ ထိုအရာက ေျပာတာေတာ့ “ကံေကာင္း၊ ခ်မ္းသာၿပီး အသက္ရွည္ပါေစ” ျဖစ္သည္။
“ဒါေတြက ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ဆီကပဲ” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး အဖိုးဒင္ဆီကို တြန္းပို႔လိုက္သည္။
ဒါက သူတို႔ရဲ႕ ပထမဆုံး ေတြ႕ဆုံျခင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ေသခ်ာေပါက္ကို သူမက ဒါေတြ လုပ္ေပးရမွာေပါ့။ အဖိုးဒင္ ကလက္ဖက္ရည္အစုံကို ေတြ႕လိုက္ခ်ိန္တြင္ ၿပဳံးသြားသည္။ အခုေတာ့ သူက ေခါင္းကို အဆက္မျပတ္ ညိတ္ေနရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ အရာအားလုံးက အံ့ဩစရာပဲ” အဖိုးဒင္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔ကို ညစာအခ်ိန္တြင္ ပိုၿပီးႏူးညံ့စြာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေငြဘယ္ေလာက္ပဲ သုံးပါေစ ဒါေတြက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ ေငြေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒါက ေရတြက္ရမဲ့ အေတြးေတြပဲ။
အေတြးေတြက ေက်ာ္လြန္သြားၿပီး ေဇာင္ခ်ီ အေၾကာင္းကို သူေျပာနိုင္တာထက္ ပိုလာခဲ့သည္။ ညစာက အခ်ိန္ ၂ နာရီေက်ာ္ ၾကာခဲ့သည္။
ညစာစားၿပီးေနာက္ အဖိုးဒင္ ကအရမ္းကို ပင္ပန္းေနတာေၾကာင့္ အိမ္ေဖာ္ေတြက သူ႕အခန္းထဲကို ေခၚသြားဖို႔ ကူညီလိုက္သည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ေသာ့ကို ထုတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါ မင္းတို႔ကို လိုက္ပို႔မယ္” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေခါင္းကို ေစာင္းလိုက္ၿပီး ၿပဳံးလိုက္သည္။
“အိုေက!”
တဖက္တြင္ ရႈရန္ေဟြ႕ က ေဇာင္ခ်ီ နဲ႕ေနာက္ထပ္ စီးပြားေရး ကိစၥနဲ႕အတူ ပါသြားခဲ့သည္။ အိမ္ေတာ္တြင္ ရႈယုေဟြ႕ တစ္ေယာက္တည္းသာ က်န္ေနခဲ့သည္။ စိတ္သက္သာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။
ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္း တစ္ပတ္လုံး သူမက ေျပးလႊားခဲ့ၿပီး အိမ္သြားဖို႔ ေရွာင္ရွားကာ လန္ဂ်င္းဇီ နဲ႕ေတြ႕မွာကို စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။ အဆံဒးတြင္ သူမက ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကေန အ႐ူးလုပ္ခံလိုက္ရသည္။ လန္ဂ်င္းဇီ ကဘယ္တုန္းကမွ ေပၚမလာခဲ့ေပ….
ရႈယုရွန္း ကအရမ္းစိတ္ဆိုးခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကေန အ႐ူးလုပ္ခံရတယ္လို႔ သူမ ခံစားရသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကညစာစားဖို႔ သြားၿပီးေနာက္တြင္ သူမက သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ကို အိမ္ေတာ္ကို လာရန္ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။
“ဒီေနရာမွာ တစ္ညလုံး အခ်ိန္ျဖဳန္းနိုင္လား?” သူမ သူငယ္ခ်င္းက သူမရဲ႕ အရင္တုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္းေတြ ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔က ေဇာင္အိမ္ေတာ္လို ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ အရာေတြကို တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးခဲ့ၾကေပ။
ဒါေၾကာင့္ သူတို႔က လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း မနာလိုျဖစ္လာၾကသည္။ ရႈယုရွန္း ကလည္း သူမကိုယ္သူမ ခံစားခ်က္ ပိုေကာင္းေအာင္ ျပဳလုပ္ရန္ ျပသခ်င္ခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူမက ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ရတာေပါ့” ထိုစကားကို ေျပာၿပီးေနာက္တြင္ ၿခံဝန္းထဲက ကားအင္ဂ်င္သံကို ၾကားလိုက္ရႆည္။ အိမ္ေတာ္ထိန္းလင္း ကအေရွ႕တံခါးကို ထြက္သြားခဲ့သည္။ ရႈယုရွန္း ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ထိုေနရာကို ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။
“အရမ္းေခ်ာတာပဲ၊ ရွန္းရွန္း၊ သူက ဘယ္သူလဲ?” ဘယ္သူက အရမ္းေခ်ာေမာလို႔လဲ? ရႈယုရွန္း ကသူမေခါင္းကို လွည့္လိုက္ၿပီး ကားထဲက ထြက္လာသည့္ အရပ္ရွည္သည့္ လူကို ၾကည့္လိုက္သည္။
ထိုလူက ခရီးသည္ခုံဘက္ကို ေလွ်ာက္သြားလိုက္ၿပီး တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ကာ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကထြက္လာခဲ့သည္။ ရႈယုရွန္း အရမ္းတုန္လႈပ္သြားၿပီး သူမစိတ္ဝိဉာဥ္ေတာင္ ဆုံးရႈံးလုနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။
လန္ဂ်င္းဇီ!
ဟမ္၊ သူ… သူ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတယ္။
12.06.2020 (Fri)
…………………….
<Unicode>
ဇောင်ချီ အတွက်မိုင်း
“အစ္ကို?” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး ဆိုဖာပြောတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမအသံက ငယ်ရွယ်သည့် မိန်းကလေး ပိုင်ဆိုင်သည့် ကြည်လင်သည့် အသံရှိသည်။
သူမအရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ရှုယုရှန်း ကချက်ချင်းပင် ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း သူမဆီကေန လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို တကယ်ပဲ လိုချင်နေခဲ့သည်။ တဖက်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဘာလဲ?”
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့စီးပွားရေးဆန်သည့် အသံတွင် မင်း-ပြော-စရာ-မရွိ-ရင်- ငါ့-ကို- မနှောင့်ယှက်-နဲ့ ဆိုသည့် အသံကြောင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ရှုယုရှန်း” သူမနာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရှုယုရှန်း ကေပါက္ကြဲသြားသလို ဖြစ်သွားသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကဘာတွေးနေတာလဲ? လန်ဂျင်းဇီ ကိုအတင်းအဖျင်း ပြောချင်နေတာလား? မင်းက ကေလးပဲ? မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ အတင်းပြောတာလား?
ထို့နောက် ရှုယုရှန်း ကသူမဘာသာ တွေးလိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်ကာ ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့အသက်အရွယ်က ကေလးပဲ ရှိသေးသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က ရှုယုရှန်း ကိုဖြည်းညှင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တခြားအရာတွေ ပြောလိုက်ရင် လန်ဂျင်းဇီ ကသူမကို ရိုက်နှက်လိမ့်မည်။
“ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့သူမသမီးက မင်းကို ထပ်ပြီးအနိုင်ကျင့်ပြန်ပြီလား?”
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမပြောချင်တဲ့ အကြောင်းကို မြိုချလိုက်ပြီး “အင်း” ဆိုပြီး ပြန်တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
ထို”အင်း”က အသံနိမ့်လေး ဖြစ်ပေမဲ့ ငယ်ရွယ်သည့် မိန်းကလေးရဲ့ အသံလည်းဖြစ်ပြီး ဖုန်းကို ဖြတ်ပြီး ကြားရတာကြောင့် အသံတိုးကာ အားနည်းတာကြောင့် သူမက မှားယွင်းခဲ့ပြီး ခံစားချက်တွေများနေသည့် အသံဖြစ်နေသည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကချက်ချင်းပင် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“အခုချက်ချင်း အတွင်းရေးမှူးချန်း ကိုပို့လိုက်မယ်” ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ့စိတ်က ပြောင်းသွားသည်။
“မေ့လိုက်၊ ငါ့ဘာသာ လာခဲ့မယ်။ ဇောင်ချီ အိမ်မှာရှိရင် ပိုကောင်းတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း၊ အဲ့လို လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး၊ အစ္ကို…” တဖက်တွင်တော့ ရှုယုရှန်း ကတင်းမာနေသည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကိုအတော်လေး စိတ်ဝင်စားပြီး သူ့ကို မြင်ချင်ပေမဲ့ ဒီအခြေအနေအောက်တွင် သူ့ကို မတွေ့ချင်ပေ။
“ဇောင်ယုဟွမ်….” ရှုယုရှန်း ကအားနည်းသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး အပေါ်တက်ဖို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ဒီလိုမျိုး သူမ လုပ်ရမယ်။
ရှုယုရှန်း က ဇောင်ချီ မရှိတဲ့အချိန်တိုင်း အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်ပြီး ဆက်တွေးနေမှာကို သူမ မလိုချင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် က လန်ဂျင်းဇီ ကိုဖုန်းခေါ်ရသည့် အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ရှုယုရှန်း ကိုခြိမ်းခြောက်ဖို့ မဟုတ်ပဲ ကိတ္ကို မွန်းမံချင်တာသာ ဖြစ်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကတတိယထပ္ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လှေကားလက်ရမ်းကို မှီလိုက်ပြီး လန်ဂျင်းဇီ ကိုအသံနိမ့်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်၊ အစ္ကို၊ ဒီနေရာကို လာဖို့မလိုဘူး။ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့သူမသမီးက ဒီနေ့လုပ်တာကို အစ္ကို တားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက ယာယီပဲ။ လူတွေက ငွေအများအပြားကို တွေ့မှ သူတို့ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိမ့်မယ်။ ငါရှိနေသမျှ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့သူမသမီးရဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ ငါးအရိုးစူးနေသလိုမျိုး ဖြစ်စေချင်တာ”
လန်ဂျင်းဇီ ကသူမဆီက ဒီစကားတွေ ကြားရဖို့ မထင်ထားပေ။ နောက်ပြီး သူမမှန်တယ်။ သူမကို ကျောထောက်နောက်ခံဖို့ သွားရင်တောင် ဒါက ရေရှည်ဖြေရှင်းချက် မဟုတ္ဘူး။
နောက်ပြီး သူ့အခြေအနေနဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့ ရှုယုရှန်း တို့လုပ်နေတာကို ရပ်တန့်ဖို့ကို သူတကယ်ပဲ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ္ဘူး။ သူက ဒင်ကို ကိုယ်စားပြုတာ မဟုတ်ပဲ လန် ကိုသာ ကိုယ်စားပြုသည်။
“ဒါဆို မင်းအကြံက….”
“ငါက အနှေးအမြန် ကိုယ့်ဘာသာ အားကိုးရတော့မယ်။ ငါလွတ်လပ်မှု မရခင်မှာ အရင်ဆုံး ဇောင်ချီ အတွက် မိုင်းတစ်ခု လိုချင်တယ်”
လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့နာမည်နဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် က ဇောင်ချီ ကိုလုပ်ချင်တာတွေကို မအံ့ဩေပ၊ “မင်းဘာတွေးထားလဲ?” သူမအစီစဉ်မှာ အပေါက်တွေ ရှိနေရင် သူက ကူညီပြီး ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လုပ်ထားခဲ့သည်။
“ဇောင်ချီ ကတခြားသူတွေရဲ့ ကံတရားကို ထိန်းချုပ်ရတာကို ပျော်ရွှင်ပေမဲ့ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့သူမသမီး ကိုအချိန်တိုလေးနဲ့ စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့ စစ်တုရင် အရုပ်လေးလို သူက ထိန်းချုပ်ဖို့ မေတြးခဲ့ဘူး”
“နောက်ပြီး ရှုရန်ဟွေ့ ကငါ့မိဘတွေရဲ့ လက္ထပ္ပြဲမွာ တတိယလူပဲ၊ ဒါကြောင့် ဇောင်ချီ ကိုစိတ်နှလုံး တစ်ခုလုံးနဲ့ အရာအားလုံးကို လုပ်ပေးခဲ့ပြီး သူမမွာ ဆုံးရှုံးစရာ အများကြီး မရွိဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ အခုတော့ သူမက ခေါင်းစဉ်နည်းနည်းလေး ပြောင်းသွားပြီး သူမစိတ်ထဲမှာ သံသယဝင်နေခဲ့တယ်။ သူမနဲ့ သူမသမီးက ဇောင်ချီ ဆီကေန စွန့်ပစ်ခံရတယ်လို့ ခံစားမိပြီး သူမက လုပ်ရပ်တချို့ကို လုပ်လာလိမ့်မယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကနူးညံ့စွာနဲ့ နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
မသိသည့် သူဆိုရင် သူမက တဖက်မှ စကားပြောတာကို နားထောင်နေတယ်လို့သာ ထင်ကြလိမ့်မည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကခနလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ရှုရန်ဟွေ့ က ဇောင်ချီ အတွက်အနှစ် ၂၀ လုံးလုံး သည်းခံလာပြီး သူ့ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါကို သူမ မပြောပေမဲ့ သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုမှာ ဂုဏ်ယူနေလိမ့်မယ်။ သူမ အနှစ် ၂၀ လုံးလုံး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေက ဒီလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာကို နားလည်သွားရင် သူမ ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်။ သူမက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုလောက် ရှာဖွေပြီး ဇောင်ချီ ရဲ့ဘဏ်စာအုပ် နောက်ကို လိုက်သွားလိမ့်မယ်”
လန်ဂျင်းဇီ ကသူမရဲ့ ရှည်လျားလှသည့် စကားတွေကို နားထောင်ပြီး စိတ်မရှည်သည့် အမူအရာ တစ္ခုကိုမွ မျပသေပ။ ဒီအချိန်တွင် သူ့ဝမ်းကွဲက ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကနေ စွမ်းရည်အထိ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဒီကိစ္စအားလုံးရဲ့ အကောင်းဆုံး အပိုင်းတွေကို သေချာထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သူမမ်က္လုံးထဲမွာ လက်စားချေခြင်းနဲ့ မုန်းတီးခြင်းတွေ ကိုမျပသေပ။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အနာဂတ်ပိုကောင်းဖို့ အတွက် အစီစဉ်တွေ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ သူမ သတိရတုန်းပင်။ လန်ဂျင်းဇီ ကဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။
“သူမက သူမသားကို တရားဝင်ဖြစ်လာဖို့ ဇောင်ချီ ကိုအရင်ဆုံး လုပ်ပေးစေချင်ခဲ့တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးရတာနဲ့ ဇောင်ချီ ကိုလုပ်ခိုင်းတယ်။ အဲ့နောက်မှာ သူမသားက ဇောင်အိမ်တော်ရဲ့ အမွေခံတရားဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကရယ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ရယ္သံက တဖက္က ဖုန်းဆီကနေ လန်ဂျင်းဇီ ရဲ့နားထဲကို ရောက်သွားပြီး သူ့နားစည်ကို နူးညံ့စွာ ထိခတ်သွားသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် – “ဟုတ်တယ်၊ သူတို့စိတ်ထဲရှိတဲ့ အရာတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အချိန်များများ ပေးထားဖို့ ငါနိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားမယ်။ ငါနိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားတာနဲ့ သူတို့က အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ချင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါဘယ်တော့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ မသိဘူး”
လန်ဂျင်းဇီ ကဖုန်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်ထားပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။
“သူတို့က ဒီလိုလုပ်ဖို့ သတ္တိရှိမယ်လို့ ထင်လား?”
“သူမက ဒါကို စောင့်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ရှိပြီ။ အခုတော့ သူမက နောက်ဆုံးမှာ မစ္စဇောင် ဖြစ်လာပြီး သူမအဆင့်က တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတယ်။ အရင်က နှစ် ၂၀ အတွက် ပြန်ရယူနိုင်ဖို့အတွက် သူမ သတ္တိတွေက ပိုပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။ ရှုရန်ဟွေ့ ကလုပ်နေသမျှ ရှုယုရှန်း လည်းဒီလိုမျိုး လုပ်မှာပဲ” ဇောင်ယုဟွမ် ပြောလိုက်သည်။
လောဘကြီးတဲ့အတွက် ရှုရန်ဟွေ့ ကတစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်ပြီး သူလက်ထပ်သွားတဲ့ အချိန်မှာတောင် လက်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ သူမက ကလေးနှစ်ယောက်ကို နောက်ကွယ်ကနေတောင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ဒါကို လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သူမကြောင့် ဒေါသနဲ့ သူ့ဇနီးက အော်ဟစ်၊ ရိုက်နှက်ပြီး သူမက လက်မလွှတ်သေးတာကြောင့် သူ့ဇနီးက ဒေါသကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လောဘကြောင့် ဇောင်ဘုရင်ကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။
“အခု မင်းဘာပြောဖို့ လုပ်နေလဲဆိုတာကို ငါနားလည်ပြီ” လန်ဂျင်းဇီ ကပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အဓိကအခ်က္ကို ငါပြောဖို့ လိုအပ်သေးလား?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမေးလိုက်သည်။
လန်ဂျင်းဇီ အချိန်အနည်းငယ်လောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါက အရင်ကဆိုရင် သူလုပ်နိုင်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့….. လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့စားပွဲက ဘောပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အသံနိမ့်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မလိုအပ္ဘူး။ ဒါကို ဂရုစိုက်မဲ့ လူတွေရှိတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကချက်ချင်းပင် သူမလက်ထဲက ဖုန်းကို တျခားဘက္ကို ရွေ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပုံမှန် ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံလေးဖြင့်သာ မေးလိုက်သည်။
“ငွေဘယ်လောက်ကုန်မလဲ?”
“မင်းငွေတွေကို သိမ်းထား” လန်ဂျင်းဇီ ကပြောလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလွ်ာကို စုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အစ်ကို့ကို ဘယ္လို ပြန်ပေးရမလဲ?” လန်ဂျင်းဇီ ကအချိန်ခနလောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက လက်ဆောင်တွေ ရတာက ရှားပါးပြီး လက်ဆောင်တောင်းတာတွင် အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိပေ။ ဒီအကြောင်းကို အချိန်အနည်းငယ် တွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဘောပင်က မှင်ကုန်သွားပြီ”
“အိုကေ! မနက်ဖြန် ကျောင်းပြီးသွားရင် အစ်ကို့အတွက် ဝယ်လာပေးမယ်!” ဇောင်ယုဟွမ် ကပိုပြီးတောင် ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း” ဇောင်ယုဟွမ် ကအသံနိမ့်လေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“အစ္ကို ဘယ်အချိန်အားလဲ?”
“ဟမ်?”
“ယွဲ့လန် အိမ်တော်မှာ ဖိုးဖိုးနဲ့အတူ ညစာစားချင်လို့၊ နောက်ပြီး ငါနဲ့အတူ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့မယ်။ သူတို့လည်း ဖိုးဖိုးနဲ့ တွေ့သင့်တယ်လေ”
ဇောင်ယုဟွမ် ကကောင်လေး နှစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်တွင် နေထိုင်မှုကို တည်ဆောက်လိုသည်။ သူတို့ကို တကယ့်ကို တကယ့်ကို အတူတူ ချည်နှောင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ ခွဲခြားလို့ မရစေချင်ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် သူတို့ကို သူမ မိသားစုနဲ့ မိတ်မဆက်ပေးရမှာလဲ? လန်ဂျင်းဇီ ကတဖက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လာမဲ့ တနင်္ဂနွေဆိုရင်ကော?”
“အင်း၊ အဆင်ပြေတယ်!”
ဇောင်ယုဟွမ် ကပျော်ရွှင်စွာနဲ့ “ဂရုစိုက်” ဖို့စတာတွေကို ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။ လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်စရာ စကားတွေကို ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ သိကြသည်။ နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကုန္က်သြားတာက တံတွေးလောက်ပဲ။
ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ဇောင်ယုဟွမ် ကလှည့်လိုက်ပြီး အထဲကို လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ အောက်ထပ်တွင် ရှုယုရှန်း က လန်ဂျင်းဇီ လာမလားဆိုတာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာနဲ့ တွေးတောနေခဲ့သည်။
အရင်တုန်းက ဇောင်ယုဟွမ် အစ်ကိုနဲ့ အဖိုးက သူမရဲ့ ကိစ္စတွေထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မပါဝင်ခဲ့ဘူးလား…? ထို့နောက် ရှုယုရှန်း ကသူမအမေပြောခဲ့တဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့အနောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ညွှန်ပြနေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ပြန်တွေးတောလိုက်ပြီး… ဘယ္သူ ဖြစ်နိုင်လဲ?
ရှုယုရှန်း ကသူမဆံပင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေမဲ့ ဒါကို မတွေးနိုင်သေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရှုရန်ဟွေ့ ကအိမ္ကို ပြန်လာပြီး သူမသမီးရဲ့ ဖြူဖွေးနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်ယွမ် တို့နဲ့အတူ ယွဲ့လန် အိမ်တော်မှာ ညစာစားမယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ အဖိုးကို တွေ့ဖို့လား?” အရင်းဆုံး ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာပြီး ဒီစကားလုံးက မပြောတက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူနဲ့ တွေ့ဖို့က တကယ် အဆင်ပြေလို့လား?” လီဂျင်းယွမ် ကသူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး တွန့်ဆုတ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
သူမကို ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေချင်ပေ။ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် ဇောင်အိမ်တော်နဲ့ ဒင်အိမ်တော်တွေက ဘယ္လိုမိသားစု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အတော်လေး သိနေကြသည်။ ပုံမွန္ဆို သူတို့လည်း ဒါကို နားလည်သည်…. ဒီပုံစံမျိုး မိသားစုကို သူတို့က မကြိုဆိုကြပေ။
“အင်း၊ သေချာပေါက် ငါတို့ လုပ်နိုင်တယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကလှည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ စိုးရိမ်နေတာလား?”
“မဟုတ္ဘူး” ဟုန်ချန်းမင်း ကချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ လီဂျင်းယွမ် ကလည်း သူ့အနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့က မမကို ဒုက္ခပေးမိမှာကို စိုးရိမ္တာ”
ဟုန်ချန်းမင်း – “……..”
ဇောင်ယုဟွမ် ကပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ ငါမဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာမရှိဘူး၊ မဟုတ်ရင်….”
“မဟုတ်ရင်?” ဟုန်ချန်းမင်း ကမေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က တစ်နေ့မှာ မတော်တဆ ဖြစ်လာရင် ဒါက ကြီးကြီးမားမား ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”
ကောင်လေး နှစ်ယောက်က သူတို့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားကြပြီး တျခားဘာကိုမွ မပြောပေ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံး အထူးသဖြင့် ဟုန်ချန်းမင်း ကမတူညီသည့် အတိုင်းအတာဖြင့် ရှက်သွားကြသည်။ သူတို့လက်တွေကို ဘောလုံးလိုမျိုး တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ကြသည်။
“အိုကေ၊ သွားရအောင်! ကျောင်းသွားဖို့ အချိန်ပဲ!”
“အင်း”
*****
ရှုယုရှန်း က လန်ဂျင်းဇီ ကသူတို့ အိမ္ကိုလာမွာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပဲ နေ့တိုင်း သူမကိုယ္သူမ ရှောင်ရှားရန်သာ ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။ တစ္ပတ္လုံး လုပ်ပြီးသွားချိန်တွင် နောက်ဆုံးတော့ လန်ဂျင်းဇီ ကိုမတွေ့ရတာကြောင့် လက်လျော့သွားခဲ့သည်။
“ဘယ္လိုငရဲလဲ? တစ္ပတ္လုံး လန်ဂျင်းဇီ ကမလာရတာလဲ!” ရှုယုရှန်း ကအံကြိတ်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုအရင်ကထက်ပင် မုန်းတီးသွားလေသည်။
ထို့နောက် တနင်္ဂနွကေို ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သင်ခန်းစွာနဲ့ ဓားသိုင်းသင်တန်း ပြီးသွားပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်က အဝတ်အစားလဲပြီး ယွဲ့လန် အိမ်တော်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကဒီအချိန်တွင်လည်း သူမနဲ့အတူ လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့သည်။
သူမအဖိုးအတွက် လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေနဲ့ လန်ဂျင်းဇီ အတွက် မှင်ရည်တွေကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ယွဲ့လန် အိမ်တော် အပြင်ကို ရောက်ချိန်တွင် လန်ဂျင်းဇီ ကသူတို့ကို ကားထဲတွင် စောင့်နေတာကို ဇောင်ယုဟွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစ္ကို!” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို လက်ပြပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးတွေက ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို တစ္ကိုယ္လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကလည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
“ကားထဲဝင်၊ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်” လန်ဂျင်းဇီ ကသူတို့ကို ကြည့်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဇောင်ယုဟွမ် ကယာဉ်မောင်းဘေးက ခရီးသည်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို အနောက်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ အနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ရင် လန်ဂျင်းဇီ ကသူတို့ရဲ့ ယာဉ်မောင်းဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ကားက ဒင်အိမ်တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကကားအပြင်ကို ထွက်လိုက်ပြီး သူမအဖိုးကို ဖက်လိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ် ကအရပ်ပိုရှည်လာတယ်” အဖိုးဒင် ကပြောလိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊ အရင်တုန်းက သမီးအရမ်းပျော်နေလို့ အစားတွေ အများကြီးလည်း စားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သမီး အရပ်ပိုရှည်လာတာ”
“ကျောင်းမှာကော အဆင်ပြေလား?” အဖိုးဒင် ကမေးလိုက်သည်။ အရင်တုန်းက သူ့သမီးရဲ့ ကျောင်းကိစ္စကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပဲ သူ့မြေးမလေးကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့သည်။
မကြာသေးခင်ကမှ တချို့စီနီယာတွေဆီမှ ငယ်ရွယ်တဲ့ မျိုးဆက်တွေကို ဂရုစိုက်ရမဲ့အကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ရသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ရင်း ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို လက်ပြလိုက်သည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် သူမဆီကို လျှောက်လာကြသည်။ အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ အဖိုးဒင်က ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်! မင်းတို့နှစ်ယောက် အတော်လေး ကောင်းတယ်! ရူရွယ် သာဘေးမှာ ရှိနေသေးရင် သူမသားအရင်းလို မင်းတို့ ချစ်လိမ့်မယ်….” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလက်နဲ့ သူ့လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အထဲသွားရအောင် ဖိုးဖိုး။ သမီး အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီ!” ဒီလိုမျိုး အချိန်က အဖိုးဒင်အတွက် ရှားပါးသည်။ သူ့ရဲ့ငြိမ်းချမ်းသည့် အသွင်အပြင်ကို တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး သူ့မြေးမလေးရဲ့ လက္ကို ကိုင်လိုက်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ညစာစားရအောင်” လန်ဂျင်းဇီ ကသူတို့ရဲ့ အနောက် တော်တော်ဝေးဝေးကနေ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လိုက်ခဲ့သည်။
*****
ညစာစားပွဲတွင် ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်သည်။
“ခနေလး” နောက်ဆုံး အကြိမ်က တွေ့ကြုံပြီးသား ဖြစ်လို့ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမလက်ဆောင်တွေကို ထုတ်ဖို့ဆိုတာကို အဖိုးဒင် သိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် သူက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။
ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်လဲ?
လန်ဂျင်းဇီ ကသူဘာရမလဲဆိုတာ သိပြီးသားဖြစ်ပြီးပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုမကြည့်ပဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမအိတ္ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက် အစုံလိုက်နဲ့ မှင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ခနေလး၊ နည်နည်းလောက်” ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး ထုတ်ဝေ စုဆောင်းသူတွေရဲ့ ရှားပါးသည့် ကျောက်စိမ်း အဆင်တန်ဆာနဲ့အတူ တွဲထားသည့် Tea Classics ကိုထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက ပြောတာတော့ “ကံကောင်း၊ ချမ်းသာပြီး အသက်ရှည်ပါစေ” ဖြစ်သည်။
“ဒါတွေက ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ဆီကပဲ” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး အဖိုးဒင်ဆီကို တွန်းပို့လိုက်သည်။
ဒါက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်တာကြောင့် သေချာပေါက်ကို သူမက ဒါတွေ လုပ်ပေးရမှာပေါ့။ အဖိုးဒင် ကလက်ဖက်ရည်အစုံကို တွေ့လိုက်ချိန်တွင် ပြုံးသွားသည်။ အခုတော့ သူက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ အရာအားလုံးက အံ့ဩစရာပဲ” အဖိုးဒင် က ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့ကို ညစာအချိန်တွင် ပိုပြီးနူးညံ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ငွေဘယ်လောက်ပဲ သုံးပါစေ ဒါတွေက ဇောင်အိမ်တော်ရဲ့ ငွေတွေဖြစ်တာကြောင့် ဒါက ရေတွက်ရမဲ့ အတွေးတွေပဲ။
အတွေးတွေက ကျော်လွန်သွားပြီး ဇောင်ချီ အကြောင်းကို သူပြောနိုင်တာထက် ပိုလာခဲ့သည်။ ညစာက အချိန် ၂ နာရီကျော် ကြာခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အဖိုးဒင် ကအရမ်းကို ပင်ပန်းနေတာကြောင့် အိမ်ဖော်တွေက သူ့အခန်းထဲကို ခေါ်သွားဖို့ ကူညီလိုက်သည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့သော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို လိုက်ပို့မယ်” ဇောင်ယုဟွမ် ကခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အိုကေ!”
တဖက်တွင် ရှုရန်ဟွေ့ က ဇောင်ချီ နဲ့နောက်ထပ် စီးပွားရေး ကိစ္စနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့သည်။ အိမ်တော်တွင် ရှုယုဟွေ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်နေခဲ့သည်။ စိတ်သက်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်း တစ္ပတ္လုံး သူမက ပြေးလွှားခဲ့ပြီး အိမ်သွားဖို့ ရှောင်ရှားကာ လန်ဂျင်းဇီ နဲ့တွေ့မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အဆံဒးတွင် သူမက ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကေန အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသည်။ လန်ဂျင်းဇီ ကဘယ်တုန်းကမှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ….
ရှုယုရှန်း ကအရမ်းစိတ်ဆိုးခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကေန အရူးလုပ်ခံရတယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကညစာစားဖို့ သွားပြီးနောက်တွင် သူမက သူငယ်ချင်း ၂ ယောက် ၃ ယောက်ကို အိမ်တော်ကို လာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
“ဒီနေရာမှာ တစ္ညလုံး အချိန်ဖြုန်းနိုင်လား?” သူမ သူငယ်ချင်းက သူမရဲ့ အရင်တုန်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ဇောင်အိမ်တော်လို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အရာတွေကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ကြပေ။
ဒါကြောင့် သူတို့က လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း မနာလိုဖြစ်လာကြသည်။ ရှုယုရှန်း ကလည်း သူမကိုယ္သူမ ခံစားချက် ပိုကောင်းအောင် ပြုလုပ်ရန် ပြသချင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့” ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်တွင် ခြံဝန်းထဲက ကားအင်ဂျင်သံကို ကြားလိုက်ရဿည်။ အိမ်တော်ထိန်းလင်း ကအရှေ့တံခါးကို ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှုယုရှန်း ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အရမ်းချောတာပဲ၊ ရှန်းရှန်း၊ သူက ဘယ္သူလဲ?” ဘယ္သူက အရမ်းချောမောလို့လဲ? ရှုယုရှန်း ကသူမခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ကားထဲက ထွက်လာသည့် အရပ်ရှည်သည့် လူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူက ခရီးသည်ခုံဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ ဇောင်ယုဟွမ် ကထွက်လာခဲ့သည်။ ရှုယုရှန်း အရမ်းတုန်လှုပ်သွားပြီး သူမစိတ်ဝိဉာဉ်တောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
လန်ဂျင်းဇီ!
ဟမ်၊ သူ… သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာတယ်။
12.06.2020 (Fri)
…………………….
[text_hash] => 1cd1429b
)