Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
ပိုသန္မာၿပီးအင္အားေတာင့္ဖို႔
ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ဩဇာလႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ သူမေဘးက ဝန္းရံေနၾကသည့္ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ ခ်မ္းသာသည့္ ကေလးမ်ားကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ အစီစဥ္ေတြကို စတင္စီစဥ္လာခဲ့သည္။
အနာဂတ္တြင္ သူတို႔က အ႐ူးလို မျဖစ္ခ်င္တာေၾကာင့္ သူတို႔အံကို ႀကိတ္ထားၿပီး ျပင္းထန္စြာ ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔မိသားစုက သူတို႔ရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈကို သတိထားမိသြားခ်ိန္တြင္ ဒါက မၾကာခင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္လို႔သာ ေတြးလိုက္ၾကၿပီး ဘယ္သူကမွ အာ႐ုံမထားၾကေပ။
၁၃ ၁၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ရွိ လူတိုင္းက ဆိုးသြမ္းၾကသည့္ အသက္အ႐ြယ္ျဖစ္သည္။ သူတို႔မိသားစုက ဒီအေၾကာင္းေတြကို အာ႐ုံမထားၾကပဲ သူတို႔ကို ဆက္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ရန္သာ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။
သူတို႔ အရႈံးေပးေတာ့မည့္ အခ်ိန္တိုင္း သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္ၾကၿပီး သူတို႔ရဲ႕ စိတ္အားထက္သန္မႈေတြက အသစ္ျပန္ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္၊ သူမအေဖက ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားသည့္ လူျဖစ္ၿပီး အခုေတာ့ သူမအေဖက ဟိုက္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပုံရိပ္အသစ္က ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။
သူမ ဝမ္းကြဲအစ္ကိုကလည္း ေသးႏုပ္သည့္ လူမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေပ…. ေနာက္ၿပီး သူမက လွပတယ္!
ဒါေပမဲ့ သူမက သူမအသြင္အျပင္တြင္ မမွီခိုပဲ သူမရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တြင္သာ မွီခိုခ်င္သည္…..
သူမကို ဥပမာ ယူၿပီးေနာက္ သူမဆီက ဘယ္သူက မသင္ယူပဲ ေနခ်င္မွာလဲ?
ကလပ္တြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေျပာခဲ့သည့္ စကားေတြကို လူတိုင္းက သေဘာတူၾကၿပီး သူမကို ပိုၿပီး သေဘာတူၾကကာ သူမနဲ႕ ပိုၿပီး ရင္းႏွီးခ်င္လာၾကသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကငယ္႐ြယ္ေသးတာေတာင္ လူတိုင္းက သူမရဲ႕ ကေလးဆန္သည့္ အသြင္အျပင္ကို လ်စ္လ်ဴရႈထားၿပီး သူမရဲ႕ စကားေျပာသည့္ အခ်က္ကိုသာ ၾကည့္ခဲ့ၾကသည္။
သူမကို သူတို႔ အုပ္စုေလးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေစခ်င္လာခဲ့ၾကသည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔သခင္ေလးနန္ ကိုရိုက္ႏွက္ၿပီးသည့္ ေန႕ၿပီးေနာက္ ဒီကိစၥရဲ႕ သတင္းနည္းနည္းေလးေတာင္ မၾကားရေပ။
အမွန္တရားကို သူက ေျပာခဲ့ရင္ေတာင္ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္ ခ်မ္းသာသည့္ ကေလးေတြက ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရႈပ္ေထြးမႈေလးကိုေတာင္ ထုတ္ေျပာၾကမွာ မဟုတ္ေပ။
*****
မၾကာခင္တြင္ တနလၤာေန႕က ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေက်ာင္းကို ဆက္တက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က အခ်ိန္တိုင္း ဘတ္စကတ္ေဘာတြင္သာ အခ်ိန္ျဖဳန္းလာၾကသည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမအတန္းကေန ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားကြင္းဆီကို လမ္းဘယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရလဲဆိုတာကို သူတို႔က စၿပီးသိလာၾကသည္။ သူတို႔က ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားျခင္းကေန ေစာေစာ ထြက္လာၿပီး သူမရဲ႕ စာသင္ေဆာင္ ေအာက္တြင္သာ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။
ဒါက သူတို႔ရဲ႕ ေန႕စဥ္အျပဳအမူ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔က သူတို႔မ်က္ႏွာနဲ႕ လည္ပင္းက ေခြၽးေတြကို လ်င္ျမန္စြာ သုတ္လိုက္သည္။ သူတို႔လက္ထဲက ယူနီေဖာင္းနဲ႕အတူ အေဆာက္အဦးရဲ႕ ေအာက္ေျခတြင္ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။
ပုံရိပ္ႏွစ္ခုက ခ်က္ခ်င္းပင္ အာ႐ုံစိုက္မႈမ်ားစြာကို ရရွိခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္က သံတိုင္ကို မွီလိုက္ၿပီး သူတို႔ကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕အစ္ကိုေတြ ဒီေနရာကို ေရာက္ေနၾကၿပီ?”
“သူတို႔က ေတာ္ေတာ္ေလး ဆြဲေဆာင္မႈရွိတာပဲ”
“ဟုတ္တယ္၊ မေန႕ကတုန္းကလည္း သူတို႔ေတြ ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားေနတာကို ေတြ႕ခဲ့တယ္”
“ပထမႏွစ္က တုန္မန္ ကသူတို႔ဆီက ေရယူသြားေပးတာကိုေတာင္ ေတြ႕ခဲ့တယ္”
“Wow တကယ္ႀကီး? တုန္မန္ ကဒီလိုေတြေတာင္ လုပ္ေနၿပီလား? ေကာင္ၿပီး သူတို႔က ေရကို လက္ခံလိုက္မွာေပါ့?”
“ဟားဟား၊ ေသခ်ာေပါက္ကို လက္မခံခဲ့ဘူး။ တုန္မန္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ နဲ႕ေတာင္ ရင္းႏွီးနိုင္မလား? ငါ့မွာ သူမလို ညီမသာရွိရင္ ငါလည္း တျခားသူေတြ အားလုံးက ႐ုပ္ဆိုးတယ္လို႔ ထင္မိလိမ့္မယ္…”
အေပၚထပ္က စကားေျပာေနတဲ့ လူက သူ႕အသံကို ႏွိမ့္ျခင္းမရွိေပ။ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က ေအာက္ထပ္ကေန အသံေတြကို ရွင္းလင္းစြာ ၾကားေနခဲ့သည္။
ဒါက ဘာမွမျဖစ္ပဲ ရွက္စရာ၊ မွားယြင္းေနတာ မဟုတ္သလို ဆက္ၿပီး ရပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအေဆာက္အဦးကေန ထြက္လာခဲ့သည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္က ေရွ႕ကို ေလွ်ာက္သြားၾကၿပီး သူတို႔က ၿပိဳင္ဆိုင္ေနၾကသလို ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီကို မေျပး႐ုံတမယ္ သြားလိုက္ၾကသည္။
“ဟြမ္ဟြမ္” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေျပာလိုက္သည္။
လီဂ်င္းယြမ္ ကေအာက္ငုံ႕လိုက္ၿပီး အျပစ္မဲ့သည့္ မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ သူကလည္း “ဟြမ္ဟြမ္” လို႔ေခၚလိုက္သည္။ သူမက သူ႕ထက္ အသက္ပိုႀကီးတာကို စိတ္ထဲမထားဘူးဆိုတာ သိသာသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေလမႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“လီဂ်င္းယြမ္ နင္က အရပ္ရွည္လာလို႔ ငါ့ကို ညီမေလးလို ဆက္ဆံနိုင္တယ္လို႔ ထင္ေနတာလား?” လီဂ်င္းယြမ္ ကေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမကို ႏူးညံ့စြာ ၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္ခုံးၾကားက ကေလးဆန္မႈေလး နည္းနည္းေလးက ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
ဒါက လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕ဆက္လုပ္နိုင္ရန္ လွည့္ကြက္ျဖစ္လာသည္။ သူက မွန္ကန္တဲ့ စကားလုံးကို မရွာေဖြနိုင္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူက ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုရွက္႐ြံ႕ၿပီး အျပစ္ကင္းသည့္ ႏူးညံ့သည့္ အၿပဳံးေလးျဖင့္ ၿပဳံးျပသည္။ ဘယ္အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ သူက ဒီလိုမ်ိဳး ျပဳမူနိုင္ခဲ့သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ ကိုထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ႏူးညံ့စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“C’mon ေန႕လည္စာ သြားစားရေအာင္။ ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ”
လီဂ်င္းယြမ္ က “အိုေက”လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ဆီမွ ယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း လည္းတစ္ခ်ိန္တည္း သူ႕လက္က ေရာက္လာခဲ့သည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ယုန္နား႐ြက္ တစ္ဖက္စီကို ကိုင္ထားၾကၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကေတာ့ ခံစားခ်က္မဲ့စြာ ရွိေနတုန္းပင္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ လွည့္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ?”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအရင္ဆုံး လႊတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“လီဂ်င္းယြမ္ ကမင္းအတြက္ ေက်ာပိုးအိတ္ သယ္ေပးခ်င္ေနတာ” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမပုခုံးကို တြန႔္လိုက္ၿပီး သူမေက်ာက ေက်ာပိုးအိတ္ကို ခြၽတ္လိုက္ကာ လီဂ်င္းယြမ္ ဆီကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။
“ေကာင္းၿပီ၊ ဒီမွာ သြားရေအာင္” လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕လက္ထဲ ယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ဆြဲလိုက္ၿပီး တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ သူ႕ေက်ာတြင္ ထားလိုက္သည္။
သူက အမဲနဲ႕ အျပာေရာင္ ေက်ာင္းဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး သူ႕ရဲ႕ရွည္လ်ားသည့္ ေျခတံေတြနဲ႕ ပါးလႊာသည့္ ခါးနဲ႕ ခ်မ္းသာသည့္ သခင္ေလးေတြလို႔ ပုံေပၚေနေပမဲ့ အခုခ်ိန္တြင္ သူက ထူးျခားစြာျဖင့္ ယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ကို သူ႕ေက်ာတြင္ လြယ္ထားခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။
“ဒါက ၾကည့္ေကာင္းတာပဲ! အရမ္းေကာင္းတယ္! အိုေက၊ မင္းဒါကို သယ္နိုင္တယ္!” လီဂ်င္းယြမ္ ကရွက္႐ြံ႕တာကို ျပသခဲ့ၿပီး သူ႕ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အိုေက!” ဒါက ေဇာင္ယုဟြမ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ မဟုတ္ေပ။ ဇာတ္လိုက္က မရွက္သြားဖူးလား? သူ႕ကို လူမႈဖူလုံေရး ေအဂ်င္စီကေန ေခၚထုတ္လာတုန္းက သူမလက္ကို ကိုင္ဖို႔ေတာင္ သူက ရွက္ေနခဲ့တာေလ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ က လီဂ်င္းယြမ္ ကိုအခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကည့္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္ႏွာက တျဖည္းျဖည္း နီလာခဲ့သည္။
….အားးး ဒီရွက္တတ္တဲ့ ဇာတ္လိုက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို သူမ မွတ္မိသြားၿပီ။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအေဝးကို ၾကည့္လိုက္သည္။
လက္တစ္ဖက္က ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုခ်ိတ္လိုက္ၿပီး တျခားတစ္ဖက္က လီဂ်င္းယြမ္ ကိုဆြဲလိုက္ၿပီး သူမက ေျပာလိုက္သည္။
“သြားရေအာင္!” ေန႕စဥ္ျဖည့္စြက္ အဟာရနဲ႕ ႐ူးသြပ္သည့္ ေန႕စဥ္ ေလ့က်င့္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဟုန္ခ်န္းမင္း နဲ႕ လီဂ်င္းယြမ္ တို႔က အံ့ဩဖြယ္ေကာင္းသည့္ ႏႈန္းျဖင့္ အရပ္ရွည္လာၾကသည္။
အခုေတာ့ သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ ေဘးတြင္ ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္တြင္ သူမေဘးဘက္တြင္ သူရဲေကာင္း ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ တူေနၾကသည္။
*****
တဖက္တြင္ သခင္ေလးနန္ ကသူ႕အတြက္ ဇနီးရွာဖို႔ Blind Date မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ အေကာင္းဆုံး တစ္ခုကို ျမင္ၿပီးခ်ိန္မွာ တျခားအရာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တန္ဖိုးထားေတာ့မလဲ?
သခင္ေလးနန္ ကမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၿပီး ဆိုဖာေပၚတြင္ ေျခခ်ိတ္ထိုင္လို္ကကာ အသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေစ့စပ္ထားတဲ့သူ ရွိၿပီးသား မဟုတ္လား? ဒီပြဲေတြကို ဘာေၾကာင့္ စီစဥ္ထားတာလဲ? အခ်ိန္ကုန္တယ္?” မစၥနန္ ကအံႀကိတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အို၊ ဒါကို သားဘယ္လိုထင္လဲ? ဒါေတြအားလုံးက သားအတြက္ လုပ္ေပးေနၾကတာ! သားက အေမ့ကို ထပ္ၿပီး မစိုးရိမ္ေစေတာ့ဘူးဆိုရင္ သားအတြက္ ပြဲစီစဥ္တာေတြကို ရပ္လိုက္မယ္။ မိသားစု တစ္ခုကို စတင္လိုက္တာနဲ႕ ‘မင္းရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအတြက္ အလုပ္လုပ္ရမယ္’ ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ။ သားရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းကို မလုပ္ခင္မွာ အရင္ဆုံး မိသားစု တစ္ခု ရွိရမယ္။ သားက သာမန္ခ်စ္ျမတ္နိုးသည့္ ဆက္ဆံေရးျဖစ္ၿပီး ကေလးရွိလာၿပီး ပိုၿပီးရင့္က်က္ဖို႔ အေမ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္!”
“ကေလးရွိတာလား? ဘယ္သူနဲ႕?” သခင္ေလးနန္ ကစိတ္မရွည္စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ေစ့စပ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးကို ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္!” မစၥတာနန္က တစ္ခ်က္ ကန္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ဘယ္လို အေရးမပါတဲ့ စကားေတြ ေျပာေနတာလဲ? နိုင္ငံျခားမွာ ႐ူးသြပ္လာခဲ့တာ မလုံေလာက္ေသးဘူးလား? ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအသက္ ဘယ္ေလာက္လို႔ မင္းထင္လဲ? မင္းက သူမထက္ ဘယ္ေလာက္ အသက္ႀကီးတယ္လို႔ ထင္လဲ? ေနာက္ၿပီး မင္းဘက္က ခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္တဲ့ အခ်က္ရွိတယ္လို႔ ထင္ေနတာလား? မင္း ငါ့ကို စ,ေနာက္ေနတာလား?”
သခင္ေလးနန္ ကအေနာက္ကို ျပန္ဆုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ၿပီး အသံနိမ့္ေလးနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္ ကေလးကတည္းက အေဖက ဒီမဂၤလာပြဲကို စီစဥ္ေပးထားတာ မဟုတ္ဘူးလား? အခုေတာ့ အသက္အ႐ြယ္ ကြာျခားတာကို နားလည္သြားတာလား?” မစၥတာနန္ ကေအးစက္စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါတို႔က မင္းေကာလိပ္ တက္ၿပီးသြားရင္ မင္းအလုပ္ကို စလုပ္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့ၿပီး လက္ထပ္ပြဲကို စီစဥ္ထားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ မင္းကိုၾကည့္၊ မင္းက ဂ်ဴနီယာ အထက္တန္းကတည္းက တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႕ ရႈပ္ေနခဲ့တာ…” သခင္ေလးနန္ ကသူ႕မ်က္လုံးကို လွည့္လိုက္သည္။
“ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းလင္းတာကို ေစာင့္ေနတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တာ။ အခု ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းလင္းသြားၿပီ။ တျခားသူေတြ ထပ္ၿပီး မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး….” မစၥတာနန္ ကသူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ေစ့ပိတ္လိုက္သည္။
“ဒါက အလုပ္ပဲ။ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းျပန္တတ္ၿပီး စီးပြားေရး စီမံခန႔္ခြဲမႈ အဆင့္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္။ ေနာက္ၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္မွာ ငါတို႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္၊ ငါတို႔ကုမၸဏီက လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္မႈနဲ႕ အဆုံးသတ္ကို သိရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒါက သင့္ေတာ္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ”
သခင္ေလးနန္ အရိုက္ခံရတဲ့ေန႕က သူ႕ရဲ႕ၿငိဳးထားသည့္ အစီစဥ္မ်ားကို မ်ိဳးေစ့ႀကဲထားခဲ့သည္။ သူ႕အစီစဥ္ကေတာ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုလက္ထပ္ၿပီး သူရဲ႕အစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ကို ကန္ထုတ္ဖို႔ ျဖစ္သည္။
သူအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ သခင္ေလးနန္ ကရိုမန႔္ဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ခ်စ္ျခင္းတရားက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကီးျမတ္ေၾကာင္းနဲ႕ ခက္ခဲမႈ၊ ခါးသီးမႈ စတာေတြ ပါဝင္ေလသည္….
သခင္ေလးနန္ ကအခ်စ္စစ္ကို ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႔ ခံစားရတာေၾကာင့္ သူက အရမ္းကို သေဘာတူေနခဲ့သည္။
“ေသခ်ာတာေပါ့! ဒါကို ယူဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ေစာင့္နိုင္တယ္!”
ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ အေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူသြားၿပီး ခ်စ္ျခင္းအတြက္ မ်ားစြာစြန႔္လႊတ္ခဲ့သည္။ ႐ုတ္တရက္ ဆိုဖာမွ ထလိုက္ၿပီး အေပၚထပ္ကို တက္သြားလိုက္သည္။ မစၥတာနန္ ကသူ႕ကို ေအာ္လိုက္သည္။
“မင္း ဘယ္သြားမလို႔ စဥ္းစားေနတာလဲ?”
“ပုံႏွိပ္စာအုပ္ သြားယူမလို႔။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းျပန္သြားရမယ္လို႔ အေဖ ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား?” မစၥနန္ ကလည္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြမွ သူမအေတြးေတြကို ျပန္စုစည္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနဆဲျဖစ္ၿပီး ေရ႐ြတ္လိုက္သည္။
“ဒီလိုဆိုရင္…. ငါတို႔က ေဇာင္ခ်ီ ရဲ႕သမီးႀကီးနဲ႕ ေတြ႕ဖို႔ လိုေသးလား?” သခင္ေလးနန္ ကသံသယျဖစ္စြာ ေမးလိုက္သည္။
“ဦးေလးေဇာင္မွာ သမီးႀကီး ရွိတာလား?”
“အင္း၊ ရွိတယ္၊ ရႈရန္ေဟြ႕ နဲ႕ေခၚလာတဲ့ တစ္ေယာက္ေလ” မစၥတာနန္ ကေအးစက္စြာ ေျပာလိုက္သည္။
“သူမနာမည္က ရႈယုရွန္း” မစၥနန္ ကထပ္ေျပာလိုက္သည္။
သခင္ေလးနန္ -“အို၊ အဲ့ဒါကို မပက္သတ္ခ်င္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး! သူမနဲ႕ မေတြ႕ခ်င္ဘူး!”
မစၥနန္ ရဲ႕မ်က္ႏွာက အေရာင္ေျပာင္းသြားသည္။ “ဒါေပမဲ့ အေမတို႔က စီစဥ္ထားခဲ့ၿပီးၿပီ….”
သခင္ေလးနန္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုယူနိုင္မည့္ အေၾကာင္းကို ေတြးေတာရင္း သူ႕အခန္းထဲကို ဝင္လိုက္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီမေကာင္းဆိုး႐ြားေလး ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း မပါဝင္ေစခ်င္ေပ၊ ဒီႏွစ္ေယာက္ဆီကေန ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုဘယ္လို ဆြဲထုတ္ရမလဲ?
*****
ရႈယုရွန္း ကနန္အိမ္ေတာ္မွ စကားလုံးေတြကို အိမ္ေတာ္တြင္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ သခင္ေလးနန္ ကသူ႕အသက္အ႐ြယ္တြင္ မရင့္က်က္တာေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ သူမထံတြင္ ေလးစားမႈမရွိေပ။
သို႔ေသာ္လည္း တဖက္တြင္ နန္အိမ္ေတာ္ရဲ႕ ခ်မ္းသာမႈကို ျမင္ေနခဲ့သည္။ သူမသာ သခင္ေလးနန္ ရဲ႕ဇနီးျဖစ္လာရင္ သခင္မနန္ ဆိုတဲ့ဘြဲ႕ကို ခ်က္ခ်င္း ရနိုင္သည္။ ေငြေတြကေန ထပ္ၿပီး ထြက္မေျပးေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူကမွ သူမကို တရားမဝင္လို႔ ထပ္မေျပာနိုင္ေတာ့ဘူး။
ဒီအေတြးေတြေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္လိုက္သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူမက ထပ္ခါထပ္ခါ ေစာင့္ေနခဲ့ၿပီး တဖက္ကေတာ့ သတင္းေတြကို မၾကားရေသးေပ။ ရႈယုရွန္း ကဒီအခြင့္အေရးကို လက္လြတ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။
မစၥနန္ ကသူမသားကို ရင့္က်က္ေစဖို႔ သူ႕ဇနီးကို ရင့္က်က္သည့္ အမ်ိဳးသမီးကို ရွာခ်င္တာေၾကာင့္ သူမက ဒီမွန္ကန္သည့္ လမ္းေၾကာင္းတြင္သာ ရွိေနရန္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္။ သူမသာ ဒီအခြင့္အေရးကို လြဲသြားခဲ့ရင္ နန္အိမ္ေတာ္လို ဆြဲေဆာင္နိုင္သည့္ တျခားမိသားစုကို ရွာေဖြနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ဒီအေၾကာင္းနဲ႕ သူမက စိုးရိမ္လာၿပီး ဒါကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဖုံးကြယ္ထားပါေစ သူမမ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္႐ုံနဲ႕ ေျပာနိုင္ေလသည္။ ေဇာင္ခ်ီ ကသူမမ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။
“ရပ္ေတာ့! မင္းက အထက္တန္း အမ်ိဳးသမီးေလးလို ပိုၿပီး ျပဳမူသင့္တယ္” ရႈရန္ေဟြ႕ ကခ်က္ခ်င္းပဲ ရႈယုရွန္း အေပၚကို သူမလက္ကို တင္လိုက္သည္။
ရႈယုရွန္း ကႏႈတ္ခမ္းဆူလိုက္ၿပီး သူမအေပၚကို ေရေအးေတြ ေလာင္းခ်လိဳက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမ ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို မလာခင္တုန္းက ရႈယုရွန္း ကသူမအေဖကို အၿမဲတမ္း ၾကည့္ရႈခဲ့သည္။
အခုေတာ့ သူမက ေဇာင္အိမ္ေတာ္ကို ဝင္လာခ်ိန္တြင္ သူမပုံစံက သူမအေဖရဲ႕ မ်က္လုံးထဲတြင္ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေလာက္အေရးမပါတာကို တျဖည္းျဖည္း နားလည္လာခဲ့သည္။ သူမအေဖက သူမကို ပိုပိုၿပီး တင္းၾကပ္လာခဲ့သည္။
႐ုတ္တရက္ ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕ဖုန္းက ထ,ျမည္လာခဲ့သည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕ပါးစပ္ကေန စကားတခ်ိဳ႕ကို ေျပာလိုက္သည္။
“နန္အိမ္ေတာ္”
ေဇာင္ခ်ီ ကဘာအမူအရာမွ မျပေပ။ သူက သတင္းစာကို ေကာက္လိုက္ၿပီး ဆက္ဖက္ေနလိုက္သည္။
ရႈယုရွန္း အတြက္ေတာ့ သူမႏွလုံးက သူမလည္ပင္းကေန ထြက္လုနီးပါး ျဖစ္လာၿပီး သူမမ်က္ႏွာတြင္ အၿပဳံးက ျပည့္ႏွက္သြားသည္။ ရႈရန္ေဟြ႕ ကဖုန္းကို ျမန္ျမန္ ကိုင္လိုက္သည္။
သူမက အေရွ႕ကို ထြက္လာၿပီး ရလဒ္ကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ သူမေပၚက မေကာင္းသည့္ အမူအရာ နည္းနည္းငယ္ေတာင္ ျမင္နိုင္ဖို႔ ရွားသည္။ ရႈယုရွန္း ကသူမအေမရဲ႕ အၾကည့္မွ အသုံးဝင္သည့္ ဘာအရာကိုမွ မေတြ႕ရတာေၾကာင့္ သူမပိုၿပီးေတာ့ စိုးရိမ္လာခဲ့သည္။
သူမလက္ကို ျမႇောက္လိုက္ၿပီး လည္ဆြဲကို ပြတ္သက္လိုက္ၿပီး ဒီေန႕အတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ကို သူမ အေတာ္ေလး အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ရႈရန္ေဟြ႕ ကဖုန္းခ်လိဳက္သည္။
“အေမ….” ရႈယုရွန္း ကခ်က္ခ်င္း ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ရႈရန္ေဟြ႕ ရဲ႕ႏႈတ္က စကားေတြက ထြက္လာခဲ့သည္။
“နန္အိမ္ေတာ္က ေတြ႕ဆုံတာကို ခနရပ္ထားမယ္လို႔ ေျပာတယ္” ရႈယုရွန္း ကအခ်ိန္ခနေလာက္ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“အခ်ိန္ခနေလာက္ ရပ္ထားမယ္ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? မစၥနန္က သမီးကို သေဘာက်တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ?”
႐ုတ္တရက္ သခင္ေလးနန္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ အေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့တာကို မွတ္မိသြားခဲ့သည္။ သူမအစား ႂကြက္စုတ္ေလး အေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့တာလား?
ရႈယုရွန္း ကအံႀကိတ္လိုက္ၿပီး သူမ လွ်ာကို မေတာ္တဆ ကိုက္မိသြားခဲ့သည္။ နာက်င္မႈေၾကာင့္ သူမကို ငိုခ်င္သြားခဲ့သည္။
09.06.2020 (Tue)
…………………….
<Unicode>
ပိုသန်မာပြီးအင်အားတောင့်ဖို့
ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူမေဘးက ဝန်းရံနေကြသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသည့် ကလေးများကလည်း သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် အစီစဉ်တွေကို စတင်စီစဉ်လာခဲ့သည်။
အနာဂတ်တွင် သူတို့က အရူးလို မဖြစ်ချင်တာကြောင့် သူတို့အံကို ကြိတ်ထားပြီး ပြင်းထန်စွာ လေ့လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မိသားစုက သူတို့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိသွားချိန်တွင် ဒါက မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားမယ်လို့သာ တွေးလိုက်ကြပြီး ဘယ္သူကမွ အာရုံမထားကြပေ။
၁၃ ၁၄ နှစ်အရွယ်ရှိ လူတိုင်းက ဆိုးသွမ်းကြသည့် အသက်အရွယ်ဖြစ်သည်။ သူတို့မိသားစုက ဒီအကြောင်းတွေကို အာရုံမထားကြပဲ သူတို့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ဖို့ရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
သူတို့ အရှုံးပေးတော့မည့် အချိန်တိုင်း သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေက အသစ်ပြန်ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်၊ သူမအေဖက ဟိုက်မြို့တော်ရဲ့ ကျော်ကြားသည့် လူဖြစ်ပြီး အခုတော့ သူမအေဖက ဟိုက်မြို့တော်ရဲ့ ပုံရိပ်အသစ်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကလည်း သေးနုပ်သည့် လူမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ…. နောက်ပြီး သူမက လှပတယ်!
ဒါပေမဲ့ သူမက သူမအသွင်အပြင်တွင် မမွီခိုပဲ သူမရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွင်သာ မှီခိုချင်သည်…..
သူမကို ဥပမာ ယူပြီးနောက် သူမဆီက ဘယ္သူက မသင်ယူပဲ နေချင်မှာလဲ?
ကလပ်တွင် ဇောင်ယုဟွမ် ပြောခဲ့သည့် စကားတွေကို လူတိုင်းက သဘောတူကြပြီး သူမကို ပိုပြီး သဘောတူကြကာ သူမနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးချင်လာကြသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကငယ်ရွယ်သေးတာတောင် လူတိုင်းက သူမရဲ့ ကလေးဆန်သည့် အသွင်အပြင်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သူမရဲ့ စကားပြောသည့် အခ်က္ကိုသာ ကြည့်ခဲ့ကြသည်။
သူမကို သူတို့ အုပ်စုလေးရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်စေချင်လာခဲ့ကြသည်။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့သခင်လေးနန် ကိုရိုက်နှက်ပြီးသည့် နေ့ပြီးနောက် ဒီကိစ္စရဲ့ သတင်းနည်းနည်းလေးတောင် မကြားရပေ။
အမွန္တရားကို သူက ပြောခဲ့ရင်တောင် ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသည့် ကလေးတွေက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုလေးကိုတောင် ထုတ်ပြောကြမှာ မဟုတ်ပေ။
*****
မကြာခင်တွင် တနင်္လာနေ့က ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကလည်း ကျောင်းကို ဆက်တက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က အချိန်တိုင်း ဘတ်စကတ်ဘောတွင်သာ အချိန်ဖြုန်းလာကြသည်။
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမအတန်းကနေ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားကွင်းဆီကို လမ်းဘယ်လောက် လျှောက်ရလဲဆိုတာကို သူတို့က စပြီးသိလာကြသည်။ သူတို့က ဘတ်စကတ်ဘော ကစားခြင်းကနေ စောစော ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ စာသင်ဆောင် အောက်တွင်သာ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။
ဒါက သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ်အပြုအမူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့က သူတို့မျက်နှာနဲ့ လည်ပင်းက ချွေးတွေကို လျင်မြန်စွာ သုတ်လိုက်သည်။ သူတို့လက်ထဲက ယူနီဖောင်းနဲ့အတူ အဆောက်အဦးရဲ့ အောက်ခြေတွင် စောင့်နေခဲ့ကြသည်။
ပုံရိပ်နှစ်ခုက ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က သံတိုင်ကို မှီလိုက်ပြီး သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့အစ်ကိုတွေ ဒီနေရာကို ရောက်နေကြပြီ?”
“သူတို့က တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ မနေ့ကတုန်းကလည်း သူတို့တွေ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်”
“ပထမနှစ်က တုန်မန် ကသူတို့ဆီက ရေယူသွားပေးတာကိုတောင် တွေ့ခဲ့တယ်”
“Wow တကယ်ကြီး? တုန်မန် ကဒီလိုတွေတောင် လုပ်နေပြီလား? ကောင်ပြီး သူတို့က ရေကို လက်ခံလိုက်မှာပေါ့?”
“ဟားဟား၊ သေချာပေါက်ကို လက်မခံခဲ့ဘူး။ တုန်မန် က ဇောင်ယုဟွမ် နဲ့တောင် ရင်းနှီးနိုင်မလား? ငါ့မွာ သူမလို ညီမသာရှိရင် ငါလည်း တခြားသူတွေ အားလုံးက ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထင်မိလိမ့်မယ်…”
အပေါ်ထပ်က စကားပြောနေတဲ့ လူက သူ့အသံကို နှိမ့်ခြင်းမရှိပေ။ ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က အောက်ထပ်ကနေ အသံတွေကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေခဲ့သည်။
ဒါက ဘာမှမဖြစ်ပဲ ရွက္စရာ၊ မှားယွင်းနေတာ မဟုတ္သလို ဆက်ပြီး ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဇောင်ယုဟွမ် ကအဆောက်အဦးကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ရှေ့ကို လျှောက်သွားကြပြီး သူတို့က ပြိုင်ဆိုင်နေကြသလို ဇောင်ယုဟွမ် ဆီကို မပြေးရုံတမယ် သွားလိုက်ကြသည်။
“ဟွမ်ဟွမ်” ဟုန်ချန်းမင်း ကပြောလိုက်သည်။
လီဂျင်းယွမ် ကအောက်ငုံ့လိုက်ပြီး အပြစ်မဲ့သည့် မျက်နှာလေးနဲ့ သူကလည်း “ဟွမ်ဟွမ်” လို့ခေါ်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးတာကို စိတ်ထဲမထားဘူးဆိုတာ သိသာသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကလေမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လီဂျင်းယွမ် နင်က အရပ်ရှည်လာလို့ ငါ့ကို ညီမေလးလို ဆက်ဆံနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား?” လီဂျင်းယွမ် ကမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့မျက်ခုံးကြားက ကလေးဆန်မှုလေး နည်းနည်းလေးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒါက လီဂျင်းယွမ် ရဲ့ဆက်လုပ်နိုင်ရန် လှည့်ကွက်ဖြစ်လာသည်။ သူက မှန်ကန်တဲ့ စကားလုံးကို မရှာဖွေနိုင်တဲ့ အချိန်တိုင်း သူက ဇောင်ယုဟွမ် ကိုရှက်ရွံ့ပြီး အပြစ်ကင်းသည့် နူးညံ့သည့် အပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးပြသည်။ ဘယ်အခြေအနေမျိုးဖြစ်ဖြစ် သူက ဒီလိုမျိုး ပြုမူနိုင်ခဲ့သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် ကိုထပ်မပြောတော့ပဲ နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“C’mon နေ့လည်စာ သွားစားရအောင်။ ငါဗိုက်ဆာနေပြီ”
လီဂျင်းယွမ် က “အိုကေ”လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ဆီမွ ယုန်ကျောပိုးအိတ်လေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း လည်းတစ်ချိန်တည်း သူ့လက်က ရောက်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ယုန်နားရွက် တစ္ဖက္စီကို ကိုင်ထားကြပြီး ကျောပိုးအိတ်လေးကတော့ ခံစားချက်မဲ့စွာ ရှိနေတုန်းပင်။ ဇောင်ယုဟွမ် မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟုန်ချန်းမင်း ကအရင်ဆုံး လွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လီဂျင်းယွမ် ကမင်းအတွက် ကျောပိုးအိတ် သယ်ပေးချင်နေတာ” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမပုခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး သူမေက်ာက ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ လီဂျင်းယွမ် ဆီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီမွာ သွားရအောင်” လီဂျင်းယွမ် ကသူ့လက်ထဲ ယုန်ကျောပိုးအိတ်လေးကို ဆွဲလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ့ကျောတွင် ထားလိုက်သည်။
သူက အမဲနဲ့ အပြာရောင် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ရဲ့ရှည်လျားသည့် ခြေတံတွေနဲ့ ပါးလွှာသည့် ခါးနဲ့ ချမ်းသာသည့် သခင်လေးတွေလို့ ပုံပေါ်နေပေမဲ့ အခုချိန်တွင် သူက ထူးခြားစွာဖြင့် ယုန်ကျောပိုးအိတ်ကို သူ့ကျောတွင် လွယ်ထားခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကမထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါက ကြည့်ကောင်းတာပဲ! အရမ်းကောင်းတယ်! အိုကေ၊ မင်းဒါကို သယ်နိုင်တယ်!” လီဂျင်းယွမ် ကရှက်ရွံ့တာကို ပြသခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုကေ!” ဒါက ဇောင်ယုဟွမ် မျှော်လင့်ထားတာ မဟုတ်ပေ။ ဇာတ္လိုက္က မရွက္သြားဖူးလား? သူ့ကို လူမှုဖူလုံရေး အေဂျင်စီကနေ ခေါ်ထုတ်လာတုန်းက သူမလက္ကို ကိုင်ဖို့တောင် သူက ရှက်နေခဲ့တာလေ။
ဇောင်ယုဟွမ် က လီဂျင်းယွမ် ကိုအချိန်အနည်းငယ် ကြည့်နေခဲ့တာကြောင့် သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း နီလာခဲ့သည်။
….အားးး ဒီရှက်တတ်တဲ့ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ မျက်နှာကို သူမ မှတ်မိသွားပြီ။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအေဝးကို ကြည့်လိုက်သည်။
လက္တစ္ဖက္က ဟုန်ချန်းမင်း ကိုချိတ်လိုက်ပြီး တျခားတစ္ဖက္က လီဂျင်းယွမ် ကိုဆွဲလိုက်ပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။
“သွားရအောင်!” နေ့စဉ်ဖြည့်စွက် အဟာရနဲ့ ရူးသွပ်သည့် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် ဟုန်ချန်းမင်း နဲ့ လီဂျင်းယွမ် တို့က အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် နှုန်းဖြင့် အရပ်ရှည်လာကြသည်။
အခုတော့ သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် ဘေးတွင် လျှောက်နေချိန်တွင် သူမဘေးဘက်တွင် သူရဲကောင်း နှစ်ယောက်နဲ့ တူနေကြသည်။
*****
တဖက်တွင် သခင်လေးနန် ကသူ့အတွက် ဇနီးရှာဖို့ Blind Date မ်ားစြာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အကောင်းဆုံး တစ္ခုကို မြင်ပြီးချိန်မှာ တခြားအရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တန်ဖိုးထားတော့မလဲ?
သခင်လေးနန် ကမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်လို်ကကာ အသံနိမ့်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိပြီးသား မဟုတ္လား? ဒီပွဲတွေကို ဘာကြောင့် စီစဉ်ထားတာလဲ? အချိန်ကုန်တယ်?” မစ္စနန် ကအံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ ဒါကို သားဘယ်လိုထင်လဲ? ဒါတွေအားလုံးက သားအတွက် လုပ်ပေးနေကြတာ! သားက အေမ့ကို ထပ်ပြီး မစိုးရိမ်စေတော့ဘူးဆိုရင် သားအတွက် ပွဲစီစဉ်တာတွေကို ရပ်လိုက်မယ်။ မိသားစု တစ္ခုကို စတင်လိုက်တာနဲ့ ‘မင်းရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ။ သားရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မလုပ်ခင်မှာ အရင်ဆုံး မိသားစု တစ္ခု ရှိရမယ်။ သားက သာမန်ချစ်မြတ်နိုးသည့် ဆက်ဆံရေးဖြစ်ပြီး ကလေးရှိလာပြီး ပိုပြီးရင့်ကျက်ဖို့ အေမ မျှော်လင့်ထားတယ်!”
“ကေလးရွိတာလား? ဘယ်သူနဲ့?” သခင်လေးနန် ကစိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးကို ကျွန်တော်ကြိုက်တယ်!” မစ္စတာနန်က တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ္လို အေရးမပါတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာလဲ? နိုင်ငံခြားမှာ ရူးသွပ်လာခဲ့တာ မလုံလောက်သေးဘူးလား? ဇောင်ယုဟွမ် ကအသက် ဘယ်လောက်လို့ မင်းထင်လဲ? မင်းက သူမထက် ဘယ်လောက် အသက်ကြီးတယ်လို့ ထင်လဲ? နောက်ပြီး မင်းဘက်က ချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ အချက်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား? မင်း ငါ့ကို စ,နောက်နေတာလား?”
သခင်လေးနန် ကအေနာက္ကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပြီး အသံနိမ့်လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကလေးကတည်းက အေဖက ဒီမင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ပေးထားတာ မဟုတ္ဘူးလား? အခုတော့ အသက်အရွယ် ကွာခြားတာကို နားလည်သွားတာလား?” မစ္စတာနန် ကအေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က မင်းကောလိပ် တက်ပြီးသွားရင် မင်းအလုပ်ကို စလုပ်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ပြီး လက္ထပ္ပြဲကို စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ အခုတော့ မင်းကိုကြည့်၊ မင်းက ဂျူနီယာ အထက်တန်းကတည်းက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်နေခဲ့တာ…” သခင်လေးနန် ကသူ့မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ရှင်းလင်းတာကို စောင့်နေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ အခု ကျွန်တော် ရှင်းလင်းသွားပြီ။ တခြားသူတွေ ထပ်ပြီး မလိုချင်တော့ဘူး….” မစ္စတာနန် ကသူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အလုပ်ပဲ။ မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်တတ်ပြီး စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှု အဆင့်ကို အောင်မြင်အောင်လုပ်။ နောက်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်မှာ ငါတို့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်၊ ငါတို့ကုမ္ပဏီက လုပ်ငန်းအောင်မြင်မှုနဲ့ အဆုံးသတ္ကို သိရတဲ့အချိန်ရောက်ရင် ဒါက သင့်တော်တဲ့ အချိန်ပဲ”
သခင်လေးနန် အရိုက်ခံရတဲ့နေ့က သူ့ရဲ့ငြိုးထားသည့် အစီစဉ်များကို မျိုးစေ့ကြဲထားခဲ့သည်။ သူ့အစီစဉ်ကတော့ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုလက်ထပ်ပြီး သူရဲ့အစ်ကို နှစ်ယောက်ကို ကန်ထုတ်ဖို့ ဖြစ်သည်။
သူအိမ္ကို ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သခင်လေးနန် ကရိုမန့်ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ချစ်ခြင်းတရားက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်ကြောင်းနဲ့ ခက်ခဲမှု၊ ခါးသီးမှု စတာတွေ ပါဝင်လေသည်….
သခင်လေးနန် ကအခ်စ္စစ္ကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် သူက အရမ်းကို သဘောတူနေခဲ့သည်။
“သေချာတာပေါ့! ဒါကို ယူဖို့အတွက် အချိန် ၁၀ နှစ်တောင် စောင့်နိုင်တယ်!”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ဂုဏ်ယူသွားပြီး ချစ်ခြင်းအတွက် များစွာစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဆိုဖာမွ ထလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလိုက်သည်။ မစ္စတာနန် ကသူ့ကို အော်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်သွားမလို့ စဉ်းစားနေတာလဲ?”
“ပုံနှိပ်စာအုပ် သွားယူမလို့။ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းပြန်သွားရမယ်လို့ အေဖ ပြောခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား?” မစ္စနန် ကလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေမှ သူမအတွေးတွေကို ပြန်စုစည်းဖို့ ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်…. ငါတို့က ဇောင်ချီ ရဲ့သမီးကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ လိုသေးလား?” သခင်လေးနန် ကသံသယျဖစ္စြာ မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးဇောင်မှာ သမီးကြီး ရွိတာလား?”
“အင်း၊ ရှိတယ်၊ ရှုရန်ဟွေ့ နဲ့ခေါ်လာတဲ့ တစ်ယောက်လေ” မစ္စတာနန် ကေအးစက္စြာ ပြောလိုက်သည်။
“သူမနာမည်က ရှုယုရှန်း” မစ္စနန် ကထပ်ပြောလိုက်သည်။
သခင်လေးနန် -“အို၊ အဲ့ဒါကို မပက်သတ်ချင်ဘူး။ မဟုတ္ဘူး! သူမနဲ့ မတွေ့ချင်ဘူး!”
မစ္စနန် ရဲ့မျက်နှာက အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ အမေတို့က စီစဉ်ထားခဲ့ပြီးပြီ….”
သခင်လေးနန် က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုယူနိုင်မည့် အကြောင်းကို တွေးတောရင်း သူ့အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီမကောင်းဆိုးရွားလေး နှစ်ယောက်ကိုလည်း မပါဝင်စေချင်ပေ၊ ဒီနှစ်ယောက်ဆီကနေ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုဘယ္လို ဆွဲထုတ်ရမလဲ?
*****
ရှုယုရှန်း ကနန်အိမ်တော်မှ စကားလုံးတွေကို အိမ်တော်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့သည်။ သခင်လေးနန် ကသူ့အသက်အရွယ်တွင် မရင့်ကျက်တာကြောင့် သူ့အတွက် သူမထံတွင် လေးစားမှုမရှိပေ။
သို့သော်လည်း တဖက်တွင် နန်အိမ်တော်ရဲ့ ချမ်းသာမှုကို မြင်နေခဲ့သည်။ သူမသာ သခင်လေးနန် ရဲ့ဇနီးဖြစ်လာရင် သခင်မနန် ဆိုတဲ့ဘွဲ့ကို ချက်ချင်း ရနိုင်သည်။ ငွေတွေကနေ ထပ်ပြီး ထွက်မပြေးတော့ဘူး။ ဘယ္သူကမွ သူမကို တရားမဝင်လို့ ထပ်မပြောနိုင်တော့ဘူး။
ဒီအတွေးတွေကြောင့် ရှေ့ဆက်ဖို့ မျှော်လင့်လိုက်သည်။ ဒါ့ကြောင့် သူမက ထပ်ခါထပ်ခါ စောင့်နေခဲ့ပြီး တဖက္ကေတာ့ သတင်းတွေကို မကြားရသေးပေ။ ရှုယုရှန်း ကဒီအခွင့်အရေးကို လက္လြတ္သြားမွာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
မစ္စနန် ကသူမသားကို ရင့်ကျက်စေဖို့ သူ့ဇနီးကို ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးကို ရှာချင်တာကြောင့် သူမက ဒီမှန်ကန်သည့် လမ်းကြောင်းတွင်သာ ရှိနေရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သူမသာ ဒီအခွင့်အရေးကို လွဲသွားခဲ့ရင် နန်အိမ်တော်လို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် တျခားမိသားစုကို ရှာဖွေနိုင်မှာ မဟုတ္ဘူး။
ဒီအကြောင်းနဲ့ သူမက စိုးရိမ်လာပြီး ဒါကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ သူမမျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ပြောနိုင်လေသည်။ ဇောင်ချီ ကသူမမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရပ်တော့! မင်းက အထက်တန်း အမျိုးသမီးလေးလို ပိုပြီး ပြုမူသင့်တယ်” ရှုရန်ဟွေ့ ကချက်ချင်းပဲ ရှုယုရှန်း အပေါ်ကို သူမလက္ကို တင်လိုက်သည်။
ရှုယုရှန်း ကနှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူမအပေါ်ကို ရေအေးတွေ လောင်းချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဇောင်အိမ်တော်ကို မလာခင်တုန်းက ရှုယုရှန်း ကသူမအေဖကို အမြဲတမ်း ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
အခုတော့ သူမက ဇောင်အိမ်တော်ကို ဝင်လာချိန်တွင် သူမပုံစံက သူမအဖေရဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် ဇောင်ယုဟွမ် လောက်အရေးမပါတာကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သူမအေဖက သူမကို ပိုပိုပြီး တင်းကြပ်လာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့ဖုန်းက ထ,မြည်လာခဲ့သည်။ ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့ပါးစပ်ကနေ စကားတချို့ကို ပြောလိုက်သည်။
“နန်အိမ်တော်”
ဇောင်ချီ ကဘာအမူအရာမွ မျပေပ။ သူက သတင်းစာကို ကောက်လိုက်ပြီး ဆက်ဖက်နေလိုက်သည်။
ရှုယုရှန်း အတွက်တော့ သူမနှလုံးက သူမလည်ပင်းကနေ ထြက္လုနီးပါး ဖြစ်လာပြီး သူမမျက်နှာတွင် အပြုံးက ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရှုရန်ဟွေ့ ကဖုန်းကို မြန်မြန် ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက အရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ရလဒ္ကို ဂရုမစိုက်ပဲ သူမပေါ်က မကောင်းသည့် အမူအရာ နည်းနည်းငယ်တောင် မြင်နိုင်ဖို့ ရှားသည်။ ရှုယုရှန်း ကသူမအမေရဲ့ အကြည့်မှ အသုံးဝင်သည့် ဘာအရာကိုမွ မတွေ့ရတာကြောင့် သူမပိုပြီးတော့ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။
သူမလက္ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လည်ဆွဲကို ပွတ်သက်လိုက်ပြီး ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ကို သူမ အတော်လေး အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှုရန်ဟွေ့ ကဖုန်းချလိုက်သည်။
“အေမ….” ရှုယုရှန်း ကချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ရှုရန်ဟွေ့ ရဲ့နှုတ်က စကားတွေက ထွက်လာခဲ့သည်။
“နန်အိမ်တော်က တွေ့ဆုံတာကို ခနရပ်ထားမယ်လို့ ပြောတယ်” ရှုယုရှန်း ကအချိန်ခနလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အချိန်ခနလောက် ရပ္ထားမယ္ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? မစ္စနန်က သမီးကို သဘောကျတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ?”
ရုတ်တရက် သခင်လေးနန် က ဇောင်ယုဟွမ် အေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့တာကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ သူမအစား ကြွက်စုတ်လေး အေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့တာလား?
ရှုယုရှန်း ကအံကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ လွ်ာကို မတော်တဆ ကိုက်မိသွားခဲ့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူမကို ငိုချင်သွားခဲ့သည်။
09.06.2020 (Tue)
…………………….
[text_hash] => 044c7863
)