Array
(
[text] =>
<Zawgyi>
သူတို႔ကို မင္းထိခ်င္လား?
ခ်န္းမင္းရီ ကသာမန္ထက္ ထူးျခားသည့္ ဘာကိုမွ မေတြ႕သလို ျပဳမူခဲ့သည္။ သူက လွည့္လိုက္ၿပီး သူတို႔ကို ေခၚလိုက္သည္။
“C’mon ေရွာင္းဟုန္! ဘာလို႔အဲ့ေနရာမွာပဲ မတ္တပ္ရပ္ေနတာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕အကၤ်ီကို ဆြဲလိုက္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”
“အမ္….. အင္း၊ မၾကည့္နဲ႕။ မင္းၾကည့္ဖို႔ မသင့္ေတာ္ဘူး” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအရမ္းကို မသက္သာသည့္ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း က ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုဆက္ကိုင္ထားၿပီး သူတို႔ လာခဲ့တဲ့ဆီကို ျပန္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ခ်န္းမင္းရီ ကသူ႕ဆီကို ေျပးလာၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေဟး၊ ေဟး၊ မသြားနဲ႕။ ငါတို႔ ကမ္းေျခကိုေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ ဒီေနရာမွာ အပန္းေျဖအိမ္ ရွိတယ္။ အပန္းေျဖအိမ္က ေရေပၚမွာ။ C’mon အပန္းေျဖအိမ္ကို သြားရေအာင္!”
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကရပ္လိုက္ေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုသူ႕ရင္ဘတ္ထဲကေန ထုတ္ေပးဖို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ မရွိေပ။ ခ်န္းမင္းရီ ကသူလုပ္ေနတာကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ေတြ႕သြားခဲ့သည္။
“ေကာင္းၿပီ။ မင္း ဟြမ္ဟြမ္ ကိုသယ္လာလို႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ငါတို႔ ဒီလမ္းကေန သြားမယ္”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမေရွ႕က ဘာအလင္းကိုမွ မျမင္ရေပ။ သူေလွ်ာက္လိုက္ခ်ိန္မွ ဟိုေနရာ၊ ဒီေနရာမွ အလင္းေရာင္ အရိပ္ေလးကိုသာ ေတြ႕နိုင္သည္။ မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာၿပီးေနာက္ သူတို႔ ေလွ်ာက္ေနတာက အေတာ္ေလးကို အဆင္မေျပသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရတာေၾကာင့္ သူ႕ကို ေျပာလိုက္သည္။
“ကိုကိုခ်န္းမင္း၊ ဘာေၾကာင့္ ငါ့မ်က္လုံးေတြကိုပဲ ပိတ္မထားတာလဲ? ဒါက…. ဒီလိုမ်ိဳး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔က ခက္ခဲတယ္”
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမကို လႊတ္လိုက္ေပမဲ့ သူမမ်က္လုံး ႏွစ္ဖက္လုံးကို ဖုံးလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကတည့္မတ္စြာ ရပ္လိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း အေရွ႕ကေန မတူတဲ့ ပုံစံျဖင့္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမအေနာက္ကေန ေလွ်ာက္ေနရင္း သူ႕လက္ေမာင္းေတြက သူမအနားတြင္သာ ရွိေနပုံေပၚသည္။
“ကိုကိုခ်န္းမင္း ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ကို မေတြ႕ေစခ်င္တာလဲ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ စူးစမ္းစြာနဲ႕ ေမးလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကလမ္းနဲ႕ ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ေခါင္းအေပၚကေန ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ကမ္းေျခတစ္ခုလုံးကို မၾကည့္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သူေျပာလိုက္သည္။
“မင္းၾကည့္လို႔မရဘူး” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ၿပီး အကူအညီမဲ့စြာ ေမးလိုက္သည္။
“ေကာင္းၿပီ၊ ေရေျမာင္းထဲကေန မေလွ်ာက္ခိုင္းတာလဲ” သူမမ်က္ေတာင္ရွည္ေတြက သူ႕လက္ဖဝါးကို ထိေနၿပီး သူ႕ႏွလုံးသားကို ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာေစသည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကႏူးညံ့စြာနဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
“ငါမလုပ္ဘူး”
“ေကာင္းၿပီ၊ ေရာက္ၿပီ” ခ်န္းမင္းရီ ကၫႊန္ျပလိုက္ၿပီး တံတားေပၚကို တက္လိုက္သည္။ သစ္သားတံတားက ေရေပၚက အပန္းေျဖအိမ္ကို ဆက္သြယ္ထားသည္။
အပန္းေျဖအိမ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္တြင္ အျပာေရာင္ေဆးျခယ္ထားသည္။ နတ္သမီးပုံျပင္ထဲက ျမင္ကြင္းတစ္ခုနဲ႕ တူေနသည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအနည္းငယ္ တြန႔္ဆုတ္ေနၿပီး ေမးလိုက္သည္။
“ဒီေနရာမွာ လွိုင္းေတြရွိလား?” ခ်န္းမင္းရီ ကၿပဳံးလိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အဆင္ေျပပါတယ္၊ လွိုင္းေတြက ကမ္းေျခကိုပဲ အရင္ဆုံး ရိုက္ခတ္လိမ့္မယ္၊ အိုေက? မစိုးရိမ္ပါနဲ႕၊ ညေနပိုင္းအထိ ငါတို႔ ဒီမွာပဲ ေနၾကမယ္၊ BBQ ရွိတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဟိုတယ္ကို ျပန္ၾကမယ္။ အနားက ဟိုတယ္မွာ မွာထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုေတာ့ မင္းလႊတ္ေပးလို႔ရၿပီ၊ ဒီေနရာကို ဘာကိုမွ သူမ ေတြ႕နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး”
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကအသံထြက္ကာ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္သည္။ သူ႕လက္ေတြကို ခ်လိဳက္ၿပီး သူမလက္ကို ေျပာင္းကိုင္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကျမင္ကြင္းေတြကို ထပ္ျမင္နိုင္ခဲ့သည္။ သူမ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္သည္။ သူမအေရွ႕က အပန္းေျဖအိမ္ေလးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္သြားသည္။
“ဒါက အရမ္းကို လွတယ္!”
“C’mon!” ခ်န္းမင္းရီ ကေျပာလိုက္ရင္း အေရွ႕ကို ေလွ်ာက္သြာၿပီး တံတားေပၚကေန သြားလိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း က ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕လက္ကို တင္းၾကပ္စြာ ကိုင္လိုက္သည္။ တံတားက အေတာ္ေလးကို က်ယ္တာက ကံေကာင္းသည္၊ မဟုတ္ရင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ေလွ်ာက္ဖို႔က ခက္ခဲလိမ့္မည္။
သူတို႔တံတားကို ေလွ်ာက္သြားသည္ႏွင့္ သူတို႔ေအာက္ကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေရထဲတြင္ ငါးေတြက ကူးခတ္ေနတာကို ေတြ႕နိုင္သည္။ သူတို႔က ေဘးဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ လွိုင္းေတြက တံတားနဲ႕ ဆန႔္က်င္ၿပီး ရိုက္ခတ္ေနတာကို ေတြ႕နိုင္သည္။
တံတားက တည္ၿငိမ္ေနေပမဲ့ လွိုင္းက ရိုက္ခတ္လာခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ လူခႏၶာကိုယ္ကို ရိုက္ခတ္သြားသလို ပုံရိပ္ေယာင္ကို ဖန္တီးထားသည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕လက္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့သည္။
အခုေတာ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမလက္ကို ကိုင္ထားလဲဆိုတာ သူမ နားလည္သြားသည္။ အပန္းေျဖအိမ္ထဲကို ေလွ်ာက္သြားၿပီးေနာက္ အိပ္ရာတစ္ခု၊ TV၊ ဆိုဖာကို ေတြ႕လိုက္ၿပီး ေရခ်ိဳးကန္နဲ႕ ေရကူးကန္ကလည္း ပင္လယ္နဲ႕ ဆက္ထားသည္။
အေကာင္းဆုံးကေတာ့ အလယ္တြင္ ႀကီးမားသည့္ ေကာ္ေဇာက ရွိေလသည္။ သူတို႔အားလုံး ထိုင္ခ်ၿပီး BBQ၊ အသီးအႏွံတခ်ိဳ႕နဲ႕ ပိုကာကစားတာေတာင္ လုပ္နိုင္သည္။
“မင္းတို႔ေရကူးတက္လား?” ခ်န္းမင္းရီ ကေမးလိုက္သည္။
ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုၫႊန္ျပလိုက္ၿပီး “ငါတို႔ ဒီေနရာကို မလာခင္တုန္းက သူသင္ခဲ့တယ္”
“ဟြမ္ဟြမ္ ကေကာ?” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမရဲ႕ ပန္းေရာင္လက္ေခ်ာင္းေတြကို ထုတ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“နည္းနည္းေလး၊ အာ၊ ငါေက်ာ္တယ္။ ငါေရမႏွစ္ခ်င္ဘူး”
“စိုးရိမ္စရာ မရွိပါဘူး၊ ေရက အရမ္းတိမ္တယ္” ခ်န္းမင္းရီ ကသြားလိုက္ၿပီး သူမအတြက္ ေရကူးေဘာကြင္းကို ယူလိုက္သည္။
ခ်က္ခ်င္းပင္ အလုပ္သမားေတြက အစားအေသာက္ေတြကို အထဲကို စတင္သယ္လာၾကသည္။ အသီးအႏွံ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆာရွီမီ၊ ပုဇြန္၊ ကာလာမာရီ စတာေတြ… ဝါဆာဘီ တခ်ိဳ႕လည္း ပါသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ အသီးအႏွံ ေဖ်ာ္ရည္နဲ႕ ဝိုင္နီလည္း ပါသည္။
ခ်န္းမင္းရီ ကသူ႕ဘာသာ ဘယ္လိုေပ်ာ္ေအာင္ ေနရမလဲဆိုတာ သိသည္။ ဝိုင္ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး ေရကူးကန္အျပင္ကို သူ႕ဝိုင္ခြက္နဲ႕အတူ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကအၾကင္နာတရားမဲ့သူ မဟုတ္ေပ။
သူမက အလုပ္ကိစၥျဖင့္ Victor ဆီကို သြားသည့္ လီဂ်င္းယြမ္ ကိုသတိရေနဆဲျဖစ္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕လက္တစ္ဖက္ကို ကိုင္ထားရင္း ေရကူးကန္ဆီကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး တျခားလက္တစ္ဖက္ကေန လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕နံပါတ္ကို ေခၚလိုက္သည္။
တဖက္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမကရဲ႕ ေဘာကြင္းကို သူ႕ပုခုံးတြင္ သယ္ထားခဲ့သည္။ သူက အရပ္ရွည္ၿပီး ခန႔္ညားတာေၾကာင့္ သူ႕ဆီမွာ ေရကူးေဘာကြင္းက ရွိေနတာက နည္းနည္းေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ တခုခုမွားယြင္းေနတယ္လို႔ သူမခံစားရေပ။
အရင္က သူတို႔က ေဇာင္ယုဟြမ္ ရဲ႕ယုန္ေက်ာပိုးအိတ္ကို သူတို႔က သယ္ေပးခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ ေရကူးကန္ကို ေရာက္ၿပီးေနာက္ ခ်န္းမင္းရီ ကသူ႕ဝိုင္ခြက္ကို ခ်လိဳက္ၿပီး သူ႕အကၤ်ီကို ခြၽတ္လိုက္ကာ သူ႕ရွပ္အကၤ်ီ၊ ေဘာင္းဘီနဲ႕အတူ ေရကန္ထဲကို ခုန္ခ်လိဳက္သည္။
သူလုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္မွ သူတို႔ကို မခြၽတ္ရဲေပ။ လန္ဂ်င္းဇီ ကသူ႕ကို သတ္လိမ့္မယ္။
“ဒီကျမင္ကြင္းက အံ့ဩစရာပဲ” ခ်န္းမင္းရီ ကေျပာလိုက္ၿပီး လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
“ဒီမွာ စိတ္အျပင္းေျဖရတာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ မင္းတို႔ စိတ္ဖိစီးလာရင္ အဝတ္ဗလာနဲ႕ ကမ္းေျခမွာ ေျပးနိုင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး တျခားလူေတြကလည္း အဝတ္ဗလာျဖစ္တာေၾကာင့္ ရွက္႐ြံ႕သလို ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး” လီဂ်င္းယြမ္ ကဖုန္းျပန္မေျဖေပ။
ေဇာင္ယုဟြမ္ က ခ်န္းမင္းရီ ရဲ႕မွတ္ခ်က္ကို ၾကားလိုက္သည္။ သူေျပာၿပီးေနာက္တြင္ သူမသိသြားခဲ့သည္။
“ဒါက အဝတ္ဗလာ ကမ္းေျခလား?” ခ်န္းမင္းရီ ကေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔ကို ကမ္းေျခေပၚကို ေခၚသြားတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ မင္းအစ္ကိုကို မေျပာပါနဲ႕!” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကရယ္လိုက္သည္။
“အိုေက၊ အခုငါသိၿပီ” ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမကို မၾကည့္ခိုင္းတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ္ဘူး! ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ၿပီး သူမႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေစ့လိုက္ကာ သူမမ်က္လုံးေတြကလည္း စူးစမ္းမႈနဲ႕ ျပည့္သြားသည္။
“ငါ တ႐ုတ္မွာတုန္းက ဒီအေၾကာင္းကို ၾကားခဲ့ဖူးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး။ ေျပာၾကတာ အမွန္ပဲ၊ ဒီအေၾကာင္းကို အေတာ္ေလး စူးစမ္းခ်င္မိတယ္..” ခ်န္းမင္းရီ ကေျပာလိုက္သည္။
“ဂ်ပန္မွာ အဝတ္ဗလာ ေႏြဦးရာသီလည္း ရွိတယ္….. ေနာက္ၿပီး ဂ်ာမနီ မွာေကာပဲ….”
ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူမပါးစပ္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး တခုခု ေျပာမဲ့အခ်ိန္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသူမပုခုံးေပၚကို လက္တစ္ဖက္ လာတင္ၿပီး မွီလိုက္ကာ သူမနားနားတြင္ ေျပာလိုက္သည္။
“မရဘူး၊ မင္းသြားလို႔ မရဘူး” ေျပာင္းလဲမႈေလး တစ္ခုအတြက္ အသံက အရမ္းကို ထူးဆန္းေနသည္။
“အိုေက” ေဇာင္ယုဟြမ္ ကေျပာလိုက္ၿပီး စိတ္ပ်က္သြားျခင္း မရွိေပ။
“ငါအသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ရင္ ျပန္လာမယ္။ ဒါဆို တရားဝင္ ၾကည့္လို႔ရနိုင္ၿပီ”
ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕နားေတြက တျဖည္းျဖည္း နီရဲလာခဲ့သည္။ သူ႕ပါးစပ္ကို တင္းတင္းပိတ္ထားၿပီး နည္းနည္း စိတ္ဆိုးေနခဲ့သည္။
….မရဘူး၊ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ရင္ေတာင္ မရဘူး။
သူတို႔ စကားေျပာၿပီးေနာက္ ေနာက္ဆုံးတြင္ လီဂ်င္းယြမ္ ကသူ႕ဖုန္းကိုင္လိုက္သည္။
“ဟြမ္ဟြမ္” လီဂ်င္းယြမ္ ရဲ႕အသံက ထြက္လာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ေမးလိုက္သည္။
“အေသးစိတ္ အခ်က္ေတြအားလုံး လုပ္ၿပီးသြားၿပီလား?”
“ဟင့္အင္း၊ မရေသးဘူး။ ဒါက ေနာက္တစ္ေန႕ေလာက္ ၾကာလိမ့္မယ္” ထိုစကားကို ေျပာရင္း လီဂ်င္းယြမ္ အသံက အနည္းငယ္ စိတ္ဓာတ္က်သလို ျဖစ္ေနသည္။
ဒါေပမဲ့ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကသူ႕ကို ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ ဘာမွမေျပာရေသးခင္ လီဂ်င္းယြမ္ ကလ်င္ျမန္စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာ သတင္းေကာင္းရွိတယ္”
“အမ္?”
“ေၾကာ္ျငာအတြက္ ေငြရခဲ့တယ္” လီဂ်င္းယြမ္ ကအနည္းငယ္ ရပ္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အခုေတာ့ ဟြမ္ဟြမ္ အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ေပးလို႔ရၿပီ” ထိုစကားကို ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူက ဖုန္းကို အရမ္း၊ အရမ္းကို နီးကပ္စြာ ကိုင္ထားသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
သူစကား တစ္လုံး ေျပာလိုက္တိုင္း ေဇာင္ယုဟြမ္ ရွင္းလင္းစြာ ၾကားနိုင္ခဲ့ၿပီး အဲ့ဒါက ထူးဆန္းသည့္ ႏူးညံ့မႈ တခ်ိဳ႕ကို သူမကို ေပးခဲ့သည္။ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း ဇာတ္လိုက္က အေတာ္ေလးကို အံ့ဩဖို႔ေကာင္းတာပဲ!
ေဇာင္ယုဟြမ္ ထိုင္ခ်လိဳက္သည္။ အၿပဳံးေလးနဲ႕အတူ ေျပာလိုက္သည္။
“ေမာင္ေလးက အရမ္းကို အံ့ဩဖို႔ေကာင္းတာပဲ!”
“ဟြမ္ဟြမ္ ဘာႀကိဳက္လဲ?” လီဂ်င္းယြမ္ ကတဖက္မွ ေျပာလိုက္သည္။ ဒီအေၾကာင္းကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ကဂ႐ုတစိုက္ ေတြးလိုက္သည္။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္းေတြ၊ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အရာေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကစားစရာေတြ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္….” သူမအေရွ႕က ပင္လယ္ျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး အခုေတာ့ သူမ ေတြးမိတာက ပင္လယ္ပဲျဖစ္သည္။
“အိုေက၊ ဟြမ္ဟြမ္ အတြက္ အားလုံး ဝယ္လာခဲ့မယ္” လီဂ်င္ယြမ္ ကေျပာလိုက္သည္။ ခ်န္းမင္းရီ ကတစ္ဖက္မွ သူတို႔ကို ေခၚလိုက္သည္။
“C’mon ေရွာင္းဟုန္။ ငါတို႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဝတ္အစား အသစ္ေတြကို ဝယ္နိုင္တယ္!” ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကေရကူးကြင္းကို ခ်လိဳက္ၿပီး သူ႕အကၤ်ီကို ခြၽတ္လိုက္ကာ သူ႕အျဖဴေရာင္ ရွပ္အကၤ်ီကို ထုတ္ျပလိုက္သည္။
လွည့္လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ က ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕အၾကည့္ကို သတိထားမိၿပီး သူ႕ကို မ်က္စိမွိတ္ျပလိုက္သည္။ ဟုန္ခ်န္းမင္း က”မ်က္စိမွိတ္”ျပတာကို ရလိုက္ၿပီး ေရထဲကို ေခ်ာ္က်သြားကာ ပင္လယ္ထဲကို သြားလိုက္သည္။
သူ႕အျပဳအမူေတြကို ေဇာင္ယုဟြမ္ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူမက ခ်က္ခ်င္း ထလိုက္ၿပီး အေရွ႕ႏွစ္လွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ကာ ပင္လယ္ဆီကို ၾကည့္လိုက္သည္။
ဟုန္ခ်န္းမင္း ကပင္လယ္ထဲကေန လက္ေဝွ႕ယမ္းျပလိုက္ၿပီး ပင္လယ္ထဲတြင္ လြတ္လပ္စြာ ကူးခတ္ေနခဲ့သည္။ သူ႕ရွည္လ်ားသည့္ လက္ေတြက ပင္လယ္ထဲတြင္ ေရကူးလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဆန႔္ထုတ္သြားကာ မယုံၾကည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ လွပေနသည္။
ေနာက္ျပန္ကူးေနရင္း ဟုန္ခ်န္းမင္း ရဲ႕ေခါင္းက ေမာ့လိုက္ၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြက ဆုံေတြ႕သြားၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကၿပဳံးလိုက္ကာ ေနာက္ဆုံးတြင္ စိတ္သက္သာစြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။
ေနာက္ထပ္ အေရွ႕တစ္လွမ္းေလာက္ တိုးလိုက္ၿပီး အနားက သံတိုင္ေတြကို ကိုင္လိုက္ၿပီး မွီလိုက္ကာ ဟုန္ခ်န္းမင္း ေရကူးေနတာကို ၾကည့္လိုက္သည္။ တဖက္တြင္ လီဂ်င္းယြမ္ က ေဇာင္ယုဟြမ္ ဘက္မွ တိတ္ဆိတ္သြားတာကို သတိထားမိၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
“အဲ့မွာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလား? ဒါဆို ေနာက္မွ ေျပာရေအာင္”
“အိုေက၊ အဲ့မွာ ၿပီးသြားရင္ လာခဲ့”
“အိုေက” ေဇာင္ယုဟြမ္ ဖုန္းခ်လိဳက္သည္။ သူမ ဖုန္းခ်လိဳက္ခ်ိန္တြင္ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကျပန္ကူးလာခဲ့ၿပီး ေလွကားကေနေတာင္ တက္လာခဲ့သည္။ ေဇာင္ယုဟြမ္ ကပုဝါႀကီးကို ဆြဲလိုက္ၿပီး သူမေခါင္းကို ေမာ့လိုက္ကာ ဟုန္ခ်န္းမင္း ကိုၾကည့္လိုက္သည္။
သူ႕အျဖဴေရာင္ ရွပ္အကၤ်ီက သူ႕အသားတြင္ ကပ္ေနၿပီး သူ႕ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဝမ္ဗိုက္ႂကြက္သားနဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ျမင္နိုင္သည္။ အံ့ဩသြားၿပီး ေဇာင္ယုဟြမ္ ကမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“အမ္၊ အခုေတာ့ ကိုကိုခ်န္းမင္းက ဝမ္းဗိုက္က ႂကြက္သားေတြေတာင္ ရွိေနၿပီလား?”
သူမဆီက ပုဝါကို ယူလိုက္ၿပီး ဟုန္ခ်န္းမင္း ကသစ္ပင္လို ေအးခဲ့သြားၿပီး သူ႕လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြက ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ေပ။ စကားနည္းနည္းေလးကိုမွ ရွာမရေပ။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာၿပီးေနာက္ ႐ုတ္တရက္ ႏူးညံ့စြာျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း… အားလုံး ၈ ခုရွိတယ္”
သူတို႔ကို မင္းထိခ်င္လား?
ဒါေပမဲ့ ဒုတိယ တစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သူထုတ္မေျပာခဲ့ေပ။
21.06.2020 (Sun)
……………………..
<Unicode>
သူတို့ကို မင်းထိချင်လား?
ချန်းမင်းရီ ကသာမန်ထက် ထူးခြားသည့် ဘာကိုမွ မတွေ့သလို ပြုမူခဲ့သည်။ သူက လှည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“C’mon ရှောင်းဟုန်! ဘာလို့အဲ့နေရာမှာပဲ မတ်တပ်ရပ်နေတာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့အင်္ကျီကို ဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“အမ်….. အင်း၊ မကြည့်နဲ့။ မင်းကြည့်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး” ဟုန်ချန်းမင်း ကအရမ်းကို မသက်သာသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း က ဇောင်ယုဟွမ် ကိုဆက်ကိုင်ထားပြီး သူတို့ လာခဲ့တဲ့ဆီကို ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချန်းမင်းရီ ကသူ့ဆီကို ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟေး၊ ဟေး၊ မသွားနဲ့။ ငါတို့ ကမ်းခြေကိုတောင် မရောက်သေးဘူး။ ဒီနေရာမှာ အပန်းဖြေအိမ် ရှိတယ်။ အပန်းဖြေအိမ်က ရေပေါ်မှာ။ C’mon အပန်းဖြေအိမ်ကို သွားရအောင်!”
နောက်ဆုံးတော့ ဟုန်ချန်းမင်း ကရပ်လိုက်ပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကိုသူ့ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထုတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ချန်းမင်းရီ ကသူလုပ်နေတာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ။ မင်း ဟွမ်ဟွမ် ကိုသယ်လာလို့ရတယ်။ နောက်ပြီး ငါတို့ ဒီလမ်းကနေ သွားမယ်”
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမရှေ့က ဘာအလင်းကိုမှ မမြင်ရပေ။ သူလျှောက်လိုက်ချိန်မှ ဟိုနေရာ၊ ဒီနေရာမှ အလင်းရောင် အရိပ်လေးကိုသာ တွေ့နိုင်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ လျှောက်နေတာက အတော်လေးကို အဆင်မပြေသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
“ကိုကိုချန်းမင်း၊ ဘာကြောင့် ငါ့မျက်လုံးတွေကိုပဲ ပိတ်မထားတာလဲ? ဒါက…. ဒီလိုမျိုး လမ်းလျှောက်ဖို့က ခက်ခဲတယ်”
နောက်ဆုံးတော့ ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမကို လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ သူမမ်က္လုံး နှစ်ဖက်လုံးကို ဖုံးလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကတည့်မတ်စွာ ရပ်လိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း အရှေ့ကနေ မတူတဲ့ ပုံစံဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမအေနာက္ကေန လျှောက်နေရင်း သူ့လက်မောင်းတွေက သူမအနားတွင်သာ ရှိနေပုံပေါ်သည်။
“ကိုကိုချန်းမင်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို မတွေ့စေချင်တာလဲ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကမထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် စူးစမ်းစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကလမ်းနဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ခေါင်းအပေါ်ကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကမ်းခြေတစ်ခုလုံးကို မကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူပြောလိုက်သည်။
“မင်းကြည့်လို့မရဘူး” ဇောင်ယုဟွမ် ကမျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စြာ မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ရေမြောင်းထဲကနေ မလျှောက်ခိုင်းတာလဲ” သူမမျက်တောင်ရှည်တွေက သူ့လက်ဖဝါးကို ထိနေပြီး သူ့နှလုံးသားကို ယားကျိကျိ ဖြစ်လာစေသည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကနူးညံ့စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ငါမလုပ္ဘူး”
“ကောင်းပြီ၊ ရောက်ပြီ” ချန်းမင်းရီ ကညွှန်ပြလိုက်ပြီး တံတားပေါ်ကို တက်လိုက်သည်။ သစ္သားတံတားက ရေပေါ်က အပန်းဖြေအိမ်ကို ဆက်သွယ်ထားသည်။
အပန်းဖြေအိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်တွင် အပြာရောင်ဆေးခြယ်ထားသည်။ နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက မြင်ကွင်းတစ်ခုနဲ့ တူနေသည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ကအနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ လှိုင်းတွေရှိလား?” ချန်းမင်းရီ ကပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ လှိုင်းတွေက ကမ်းခြေကိုပဲ အရင်ဆုံး ရိုက်ခတ်လိမ့်မယ်၊ အိုကေ? မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ညနေပိုင်းအထိ ငါတို့ ဒီမွာပဲ နေကြမယ်၊ BBQ ရှိတယ်၊ နောက်ပြီး ဟိုတယ္ကို ပြန်ကြမယ်။ အနားက ဟိုတယ်မှာ မှာထားတယ်။ နောက်ပြီး အခုတော့ မင်းလွှတ်ပေးလို့ရပြီ၊ ဒီနေရာကို ဘာကိုမွ သူမ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ္ဘူး”
ဟုန်ချန်းမင်း ကအသံထြက္ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ သူ့လက်တွေကို ချလိုက်ပြီး သူမလက္ကို ပြောင်းကိုင်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကမြင်ကွင်းတွေကို ထပ်မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမအရှေ့က အပန်းဖြေအိမ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားသည်။
“ဒါက အရမ်းကို လှတယ်!”
“C’mon!” ချန်းမင်းရီ ကပြောလိုက်ရင်း အရှေ့ကို လျှောက်သွာပြီး တံတားပေါ်ကနေ သွားလိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း က ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်လိုက်သည်။ တံတားက အတော်လေးကို က်ယ္တာက ကံကောင်းသည်၊ မဟုတ်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်ဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မည်။
သူတို့တံတားကို လျှောက်သွားသည်နှင့် သူတို့အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရေထဲတွင် ငါးတွေက ကူးခတ်နေတာကို တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့က ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် လှိုင်းတွေက တံတားနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ရိုက်ခတ်နေတာကို တွေ့နိုင်သည်။
တံတားက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ လှိုင်းက ရိုက်ခတ်လာချိန်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လူခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက္ခတ္သြားသလို ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးထားသည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
အခုတော့ ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမလက္ကို ကိုင်ထားလဲဆိုတာ သူမ နားလည်သွားသည်။ အပန်းဖြေအိမ်ထဲကို လျှောက်သွားပြီးနောက် အိပ်ရာတစ်ခု၊ TV၊ ဆိုဖာကို တွေ့လိုက်ပြီး ရေချိုးကန်နဲ့ ရေကူးကန်ကလည်း ပင်လယ်နဲ့ ဆက်ထားသည်။
အကောင်းဆုံးကတော့ အလယ်တွင် ကြီးမားသည့် ကော်ဇောက ရှိလေသည်။ သူတို့အားလုံး ထိုင်ချပြီး BBQ၊ အသီးအနှံတချို့နဲ့ ပိုကာကစားတာတောင် လုပ်နိုင်သည်။
“မင်းတို့ရေကူးတက်လား?” ချန်းမင်းရီ ကမေးလိုက်သည်။
ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ကိုညွှန်ပြလိုက်ပြီး “ငါတို့ ဒီနေရာကို မလာခင်တုန်းက သူသင်ခဲ့တယ်”
“ဟွမ်ဟွမ် ကေကာ?” ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမရဲ့ ပန်းရောင်လက်ချောင်းတွေကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“နည်းနည်းလေး၊ အာ၊ ငါကျော်တယ်။ ငါရေမနှစ်ချင်ဘူး”
“စိုးရိမ္စရာ မရွိပါဘူး၊ ရေက အရမ်းတိမ်တယ်” ချန်းမင်းရီ ကသွားလိုက်ပြီး သူမအတွက် ရေကူးဘောကွင်းကို ယူလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် အလုပ်သမားတွေက အစားအသောက်တွေကို အထဲကို စတင်သယ်လာကြသည်။ အသီးအနှံ အမျိုးမျိုး၊ ဆာရွီမီ၊ ပုဇွန်၊ ကာလာမာရီ စတာတွေ… ဝါဆာဘီ တချို့လည်း ပါသည်။ ထပ်ပြီးတော့ အသီးအနှံ ဖျော်ရည်နဲ့ ဝိုင်နီလည်း ပါသည်။
ချန်းမင်းရီ ကသူ့ဘာသာ ဘယ်လိုပျော်အောင် နေရမလဲဆိုတာ သိသည်။ ဝိုင်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရေကူးကန်အပြင်ကို သူ့ဝိုင်ခွက်နဲ့အတူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကအကြင်နာတရားမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
သူမက အလုပ်ကိစ္စဖြင့် Victor ဆီကို သွားသည့် လီဂျင်းယွမ် ကိုသတိရနေဆဲဖြစ်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရေကူးကန်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး တျခားလက္တစ္ဖက္ကေန လီဂျင်းယွမ် ရဲ့နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
တဖက်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမကရဲ့ ဘောကွင်းကို သူ့ပုခုံးတွင် သယ်ထားခဲ့သည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားတာကြောင့် သူ့ဆီမှာ ရေကူးဘောကွင်းက ရှိနေတာက နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းသည်။ သို့သော် တခုခုမှားယွင်းနေတယ်လို့ သူမခံစားရေပ။
အရင်က သူတို့က ဇောင်ယုဟွမ် ရဲ့ယုန်ကျောပိုးအိတ်ကို သူတို့က သယ်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရေကူးကန်ကို ရောက်ပြီးနောက် ချန်းမင်းရီ ကသူ့ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ သူ့ရှပ်အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီနဲ့အတူ ရေကန်ထဲကို ခုန်ချလိုက်သည်။
သူလုပ်ချင်ရင်တောင်မှ သူတို့ကို မချွတ်ရဲပေ။ လန်ဂျင်းဇီ ကသူ့ကို သတ်လိမ့်မယ်။
“ဒီကမြင်ကွင်းက အံ့ဩစရာပဲ” ချန်းမင်းရီ ကပြောလိုက်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမွာ စိတ်အပြင်းဖြေရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းတို့ စိတ်ဖိစီးလာရင် အဝတ်ဗလာနဲ့ ကမ်းခြေမှာ ပြေးနိုင်တယ်။ နောက်ပြီး တခြားလူတွေကလည်း အဝတ်ဗလာဖြစ်တာကြောင့် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး” လီဂျင်းယွမ် ကဖုန်းပြန်မဖြေပေ။
ဇောင်ယုဟွမ် က ချန်းမင်းရီ ရဲ့မှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်သည်။ သူပြောပြီးနောက်တွင် သူမသိသွားခဲ့သည်။
“ဒါက အဝတ္ဗလာ ကမ်းခြေလား?” ချန်းမင်းရီ ကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို ကမ်းခြေပေါ်ကို ခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းအစ်ကိုကို မပြောပါနဲ့!” ဇောင်ယုဟွမ် ကရယ်လိုက်သည်။
“အိုကေ၊ အခုငါသိပြီ” ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမကို မကြည့်ခိုင်းတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ္ဘူး! ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို စေ့လိုက်ကာ သူမမျက်လုံးတွေကလည်း စူးစမ်းမှုနဲ့ ပြည့်သွားသည်။
“ငါ တရုတ်မှာတုန်းက ဒီအကြောင်းကို ကြားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခါမွ မမြင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ပြောကြတာ အမှန်ပဲ၊ ဒီအကြောင်းကို အတော်လေး စူးစမ်းချင်မိတယ်..” ချန်းမင်းရီ ကပြောလိုက်သည်။
“ဂျပန်မှာ အဝတ္ဗလာ နွေဦးရာသီလည်း ရှိတယ်….. နောက်ပြီး ဂ်ာမနီ မှာကောပဲ….”
ဇောင်ယုဟွမ် ကသူမပါးစပ္ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တခုခု ပြောမဲ့အချိန်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း ကသူမပုခုံးပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် လာတင်ပြီး မွီလိုက္ကာ သူမနားနားတွင် ပြောလိုက်သည်။
“မရဘူး၊ မင်းသွားလို့ မရဘူး” ပြောင်းလဲမှုလေး တစ်ခုအတွက် အသံက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေသည်။
“အိုကေ” ဇောင်ယုဟွမ် ကပြောလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားခြင်း မရှိပေ။
“ငါအသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ရင် ပြန်လာမယ်။ ဒါဆို တရားဝင် ကြည့်လို့ရနိုင်ပြီ”
ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့နားတွေက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး နည်းနည်း စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။
….မရဘူး၊ ၁၈ နှစ်ပြည့်ရင်တောင် မရဘူး။
သူတို့ စကားပြောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လီဂျင်းယွမ် ကသူ့ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဟွမ်ဟွမ်” လီဂျင်းယွမ် ရဲ့အသံက ထွက်လာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် မေးလိုက်သည်။
“အသေးစိတ် အချက်တွေအားလုံး လုပ်ပြီးသွားပြီလား?”
“ဟင့်အင်း၊ မရေသးဘူး။ ဒါက နောက်တစ်နေ့လောက် ကြာလိမ့်မယ်” ထိုစကားကို ပြောရင်း လီဂျင်းယွမ် အသံက အနည်းငယ် စိတ္ဓာတ္က်သလို ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဇောင်ယုဟွမ် ကသူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ဘာမှမပြောရသေးခင် လီဂျင်းယွမ် ကလျင်မြန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သတင်းကောင်းရှိတယ်”
“အမ်?”
“ကြော်ငြာအတွက် ငွေရခဲ့တယ်” လီဂျင်းယွမ် ကအနည်းငယ် ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ဟွမ်ဟွမ် အတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးလို့ရပြီ” ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူက ဖုန်းကို အရမ်း၊ အရမ်းကို နီးကပ္စြာ ကိုင်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူစကား တစ္လုံး ပြောလိုက်တိုင်း ဇောင်ယုဟွမ် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒါက ထူးဆန်းသည့် နူးညံ့မှု တချို့ကို သူမကို ပေးခဲ့သည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဇာတ္လိုက္က အတော်လေးကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!
ဇောင်ယုဟွမ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အပြုံးလေးနဲ့အတူ ပြောလိုက်သည်။
“မောင်လေးက အရမ်းကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!”
“ဟွမ်ဟွမ် ဘာကြိုက်လဲ?” လီဂျင်းယွမ် ကတဖက်မှ ပြောလိုက်သည်။ ဒီအကြောင်းကို ဇောင်ယုဟွမ် ကဂရုတစိုက် တွေးလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ အစားအသောက် ကောင်းကောင်းတွေ၊ ပျော်ဖို့ကောင်းတဲ့ အရာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ကစားစရာတွေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်….” သူမအရှေ့က ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခုတော့ သူမ တွေးမိတာက ပင်လယ်ပဲဖြစ်သည်။
“အိုကေ၊ ဟွမ်ဟွမ် အတွက် အားလုံး ဝယ်လာခဲ့မယ်” လီဂျင်ယွမ် ကပြောလိုက်သည်။ ချန်းမင်းရီ ကတစ်ဖက်မှ သူတို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“C’mon ရှောင်းဟုန်။ ငါတို့ ဟိုတယ္ကို ပြန်တဲ့အချိန်မှာ အဝတ်အစား အသစ်တွေကို ဝယ်နိုင်တယ်!” နောက်ဆုံးတော့ ဟုန်ချန်းမင်း ကရေကူးကွင်းကို ချလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ သူ့အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
လှည့်လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် က ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့အကြည့်ကို သတိထားမိပြီး သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟုန်ချန်းမင်း က”မျက်စိမှိတ်”ပြတာကို ရလိုက်ပြီး ရေထဲကို ချော်ကျသွားကာ ပင်လယ်ထဲကို သွားလိုက်သည်။
သူ့အပြုအမူတွေကို ဇောင်ယုဟွမ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမက ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး အရှေ့နှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်လိုက်ကာ ပင်လယ်ဆီကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဟုန်ချန်းမင်း ကပင်လယ်ထဲကနေ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲတွင် လြတ္လပ္စြာ ကူးခတ်နေခဲ့သည်။ သူ့ရှည်လျားသည့် လက်တွေက ပင်လယ်ထဲတွင် ရေကူးလိုက်ချိန်တွင် ဆန့်ထုတ်သွားကာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လှပနေသည်။
နောက်ပြန်ကူးနေရင်း ဟုန်ချန်းမင်း ရဲ့ခေါင်းက မော့လိုက်ပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဆုံတွေ့သွားပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကပြုံးလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
နောက်ထပ် အရှေ့တစ်လှမ်းလောက် တိုးလိုက်ပြီး အနားက သံတိုင်တွေကို ကိုင်လိုက်ပြီး မွီလိုက္ကာ ဟုန်ချန်းမင်း ရေကူးနေတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ တဖက်တွင် လီဂျင်းယွမ် က ဇောင်ယုဟွမ် ဘက်မှ တိတ္ဆိတ္သြားတာကို သတိထားမိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့မွာ ပျော်ဖို့ကောင်းလား? ဒါဆို နောက်မှ ပြောရအောင်”
“အိုကေ၊ အဲ့မွာ ပြီးသွားရင် လာခဲ့”
“အိုကေ” ဇောင်ယုဟွမ် ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူမ ဖုန်းချလိုက်ချိန်တွင် ဟုန်ချန်းမင်း ကပြန်ကူးလာခဲ့ပြီး လှေကားကနေတောင် တက်လာခဲ့သည်။ ဇောင်ယုဟွမ် ကပုဝါကြီးကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို မော့လိုက်ကာ ဟုန်ချန်းမင်း ကိုကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီက သူ့အသားတွင် ကပ်နေပြီး သူ့ဆယ်ကျော်သက် ဝမ်ဗိုက်ကြွက်သားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်နိုင်သည်။ အံ့ဩသွားပြီး ဇောင်ယုဟွမ် ကမထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အမ်၊ အခုတော့ ကိုကိုချန်းမင်းက ဝမ်းဗိုက်က ကြွက်သားတွေတောင် ရှိနေပြီလား?”
သူမဆီက ပုဝါကို ယူလိုက်ပြီး ဟုန်ချန်းမင်း ကသစ်ပင်လို အေးခဲ့သွားပြီး သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ စကားနည်းနည်းလေးကိုမှ ရွာမရေပ။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရုတ်တရက် နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း… အားလုံး ၈ ခုရှိတယ်”
သူတို့ကို မင်းထိချင်လား?
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယ တစ်ကြောင်းကိုတော့ သူထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
21.06.2020 (Sun)
……………………..
[text_hash] => 8b4457ba
)